Showing posts with label پرتغالی. Show all posts
Showing posts with label پرتغالی. Show all posts

Feb 11, 2012

تفاوت دید؟ نقصان شعور؟ - نقصان شعور


پیش توضیح را بدهم؛ پدرِ ما علاقه‌ی وافری به انواع پنیر دارد بطوریکه دائم به وفور در خانه‌ی ما پنیر یافت می‌شود. گاهی ساعت‌ها روی پنیری کار می‌کند تا به طعم دلخواه‌اش برسد. کلاً با پنیر دنیایی دارد. من هم کمک می‌کنم. چند شب است از سرِ شب پنیر می‌شوید، آن‌قدر که ما ظرف و ظروف کم می‌آوریم. خیلی این‌کار را دوست دارد و من هم دور و گردِ او تا شب شد. همه اهل خانه خواب رفتند من بیدار رفتم آشپزخانه تا یک کوفتی مصرف کنم برای خفتن. که دیدم آخر شب تو نگو پدر پنیر‌ها گذاشته روی سینی و یک توری داغان هم روی آن‌ها با منافذی به چه بزرگی؟ رفتم نزدیک پنیر‌ها سرکی بکشم در چه حال‌اند که چشم‌ام آن سوسک کذایی دید. کُفر که نکردیم تا این‌جا؟ خب منظره دیدنی بود، پریدم دوربینک‌ام را آوردم و چَق چَق چند‌تایی عکس از وضع مضحک گرفتم. بابا بهداشت را کناری نهید دمی، سوسکه خرامان خرامان از لای توری محافظ رفته است آن تو و از آن تو دو دستی میله‌های توری را گرفته در مکثی فلسفی عمیق رفته بود!!! =))) نمی‌دانم فلاش دوربین سوسک را اذیت کرد یا چه که سوسک رفتن‌اش گرفت من هم توی تاریکی که ندیدم کجا شد؟ همه این‌ها چند ثانیه هم بیشتر به‌طول نیانجامید.‏
هیچ، فردا صبح که ما خانه نبودیم. ظهر بعد از ناهار جماعی یادم آمد که آها راستی دیشب سوسک دیدم. که مادر گفت ما که سوسک نداریم! که گفتم بله که داریم! پیروزمندانه پریدم دوربین آوردم و عکس را نشان‌ دادم
از این جا به بعد
برادر جان که عکس را لحظه‌ای دید مثل آدم به سوسک و توری مسخره و پنیر‌ها خندید و دست مریزادی به سوسک بگفت و رفت. مادر و پدر روی دوربین خم شده بودند، که مادر گفت: براااااااای چی باید سه شب بیدار باشی؟؟ و من خندان که خوابم نبرد و رفتم چیزکی بخورم که این صحنه‌ی مضحک دیدم و دل‌ام نیامد برای شما عکس نگیرم! که پدر با خشم و عجب فراوان فریاد برآورد:مضضضضضضضضحک؟ مضحک خود تویی آدم مسخره‌ی بی‌شــــــــــــعور!! سوسک دیدی و اینطور ساده از کنارش گذشتی؟؟‏
‏-چه کار باید می‌کردم پدر؟
!!باید ما را بیدار می‌کردی!!-
!! ساعت سه بووود-
سوسک را می‌کشتی! پنیر‌ها را می‌شستی و توری مناسب‌تری روی آن‌ها می‌گذاشتی، آشپزخانه را سم‌پاشی می‌کردی!-
آخر سوسک گذاشت رفت-
مادر- کدام طرف؟ (!!!) ‏
(راست ( و ما اینجا با چشمانی گرد فرش شدیم-
پدر- ساااااااااکت سااااااااااااااااکت نخننننننند بی‌شُعــــــــور ! شُعــــــــــــــــــور ...! ( این‌ها را با تعجب تکرار می‌کرد و بسان مادری طفل مرده، خود را بالای سرِ پنیر‌هایش رساند و پریشان‌حال و ناتوان توری مسخره را بلند کرد و این سوال فلسفی را پرسید که فردا هم اگرخانه‌ات آتش گرفت و بچه‌ات سوخت می‌ایستی عکس فانتزی بگیری؟؟؟ که ما دیگر ترکیدیم رسماً. سرتان را به درد نمی‌آورم... هر روز ائمه اطهار را اولیای دم پایین می‌آورند با ما می‌فرستند تعطیلات)‏





مدرنیته و مجنون

X: man hargez nemitarsam ke dokhtari mese to jazbe adami beshe ke khyli khoshgele

X: ya pool dare

X: ya che midunam az in chiza

X: ama az in mitarsam

X: na in ke betarsam masalan az daste man dar biyay

X: mitarsam ke tahte tasire chenin afkari

X: bishtar maktabi fek koni

X: bishtar osul gera beshi

X: inghad ke az zendegiye vagheit va bemuni

Girl: che afkari?

Girl: ok

X: beza bebinam chi goftam khoooooo

X: yeho miyay vasate harfam reshteye afkaram pare mishe

Girl: kheili bebakhshid

X: mibakhasham

X: in ke adam ziyadi dorost fek kone

X: in ke adam ziyadi roshanfekr bashe

X: in ke adam ziyadi az siyasat bedune

X: khube

X: khyli

X: ama bayad havasesham bashe ke tokhmomorgh shode 300 toman,


Jan 28, 2011

من خوابِ مهربان ام


خواب دیدم قرار است یک اتفاق بدی بیافتد که نگران رخ دادن اش هستم طوری که با همه دعوا می کنم، بعد در تمام طول خواب و دعوا ها دوتا میل بافتنی دستم گرفته ام و زرتُ و زرت دارم می بافم، یکی از زیر یکی از رو ... ولی لعنتی هر چی می بافتم انگار نه انگار یک رج هم بافته شود. انگار رج اول هیچ وقت شروع نمی شد. بعد بلند شدم و شروع کردم به راه رفتن و در عین حال که نگران بودم آن اتفاق بد بیفتد، میل بافتنی به دست تند تند گام بر می داشتم و مدام یک پله هایی را بالا می رفتم و پایین تا معلوم شد ای بابا روی دیوار چین است که راه می روم! خوشحال شدم و کمی انرژی گرفتم و همین طور که خوش خوشان این راه دراز را طی می کردم، یک کاخ عربی و چند تا دشتاشه به تن چرکین می بینم که دارند سنگ روی سنگ سوار می کنند و قصر بزرگی را روی دیوار چین می سازند و هیچ التفات شان هم نیست که من به نشانه ی اعتراض خودم را از پای دیوار حلق آویز کنم مثلاً. رفتم جلو یکی شان داد زدم آهااااای چه کار می کنید؟ درآمد که به تو چه؟ دیوار چین یک اثر جهانی است، به تو چه ربطی دارد؟! من: اِااااااااااااااااااه من ام جزء جهان ام :( :( :( :( ولی هرچی پا کوبیدم و تیکه تیکه ی خود کردم فایده نداشت... راه افتادم رفتم و وقتی یک دور کامل چین را زدم!!! آخر سر و اول راه فهمیدم که چرا این همه می بافتم هیچ زیاد نمی شد ! معلوم شد که آن مرحله ی اول کارِ بافتنی که دو میل را می گذارند روی هم دیگر و تعداد مشخصی حلقه درست می کنند را انجام نداده بودم یعنی همان اول کار را


پ.ن
ظاهراً یک مشکلی توی صحبت کردن من هست که دوست زبان دان ام متوجه اش شد و آن را به من گوش زد کرد. مشکل من این است که وقتی چیزی توی گذشته اتفاق افتاده و تمام شده است را به جای آن که به صورت گذشته ی ساده یا حالا استمراری تعریف کنم به صورت حال استمراری تعریف می کنم. این طوری: داشتم می رفتم که یک دفعه می بینم فلان چیز که فلان شده است جلوی پایم سبز می شود و فلان... حالا به نظر خودم این غلط خیلی غلط نیست. بلاخره توی ظرف زمان خودش آن حادثه توی آینده ی نزدیکی اتفاق می افتد که تقریباً می شود توی حال استمراری تعرف اش کرد. حالا... جدای از این حرف ها برای فهم شما خوانندگان مشکلی ایجاد می کند؟ خود شما این طوری صحبت نمی کنید؟

Dec 31, 2010

:D سال نو مبارک، اسرائیل


گفتم این ظهرِ جمعه ای در پی خبر خوشحال کننده ی دیروز و شیـــــــــــــــــق بردنِ اعراب و جهان اسلام، لا اقل ما هم به رسم ادب ... محمود جان بابا آهسته تر آن یخه را...بله! به رسم ادب و اینا حتماً این خبرِ ناز را به شخص رهبر معظم و باقی حضرات تاااا خود امام مهدی واینا تبریک گفته باشم، همین
:D

Dec 24, 2010

صبحانه





مواد لازم: قارچ های بزرگ (هرچند که به اصطلاح پیر هستند و به خوشمزه گی خارچگ و قارچ های ریز نیستند، اما خب این ها لازم اند)، سبزیجات شامل پیازچه، تره و جعفری. پنیر، آبلیمو، روغن زیتون، نمک و گردو به مقدار دلخواه

پای قارچ ها را بگیرید، سپس خود قارچ ها را با آب سرد بشویید بطوریکه گل و لای اش زدودده و حسابی سفید شود. بعد آن ها را نمک اندود کنید و روی سینی بچینید و به مقدار دلخواه روغن و آبلیمو به آن ها بپاشید، بیشتر چه بهتر :) . سپس داخل ماکرو گذاشته و 2.5 دقیقه بگذارید حسابی روغن و آبلیمو به مغر قارچ ها نفوذ کند ، بعد سینی را درآورید و داخل قارچ ها را پنیر (اگر دلتان خواست پنیر پیتزا) و گردوی خورد شده بگذارید و روی آن را سبزیجاتِ خورد شده بریزید و دوباره توی فِر و 1.5 دقیقه با درجه ی کم (به اندازه ای که مثلاً بخواهید نان گرم کنید) بگذارید خوب همه چیز به هم بچسبند و قارچ ها کمی آب پس بدهند، وقتی شبیه عکس بالا قارچ ها کمی قهوه ای شدند و آب پس دادند یعنی آماده ی خوردن است که می توانید به عنوان صبحانه و یا پیش غذا نوش جان کنید. برای خوردن هر قارچ را چهار قاچ کنید و از گاز زدن لذت ببرید
:D


Dec 18, 2010

گنجشککِ عَبادآنی


آن ثانیه شمار پایین صفحه ی با استناد به فلان تارنمای فلان شده را فلان می کنیم، هیچ، آن دهم ثانیه شمارِ معکوس اش نمی دانم چرا آدم را تهدید می کند انگار. کلاً صفحه ی گردن کلفتی که هست ولی آن دهمِ ثانیه شمار معکوس اش لامصب خیلی گنده گوزی می کند

Dec 6, 2010

دیگر نگران اعدام خود نباشید


پيشنهاد اعدام برای بر هم زنندگان هدفمندی یارانه‌ها

خبرگزاري مهر نوشت: عزت الله یوسفیان ملا، عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس گفت: دستگاه قضایی و مسوولان اجرایی کشور باید براي افراد و عوامل سازمان یافته‌ای که قصد برهم زدن و تخریب در اجرای طرح هدفمندکردن یارانه‌ها را دارند، مجازات اعدام در نظر بگیرد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر اظهار داشت: در اجرای این طرح و قانون نوپای کشور، دستگاه‌های نظارتی نظیر تعزیرات حکومتی، دادگاه‌های عمومی و انقلاب و اصناف در نظارت و بازرسی از واحدها نقش تعیین‌کننده و وظیفه مهمی دارند.یوسفیان با بیان اینکه اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها، مساله عدالت و شعار اصلی نظام است، تصریح کرد: این طرح با موجودیت بخش اقتصادی نظام گره خورده و نمی‌توان این بخش از نظام را فراموش کرد.وی تاکید کرد: در اجرای این طرح مهم و انقلابی، نباید به خاطر چند نفر رفاه‌طلب و فرصت‌طلب که قصد اختلال و بی‌نظمی دارند کوتاه آمد بلکه باید با آنان قاطعانه برخورد و حتی مجازات اعدام را برای آنان به مرحله اجرا گذاشت.


همین دیگه...


Oct 13, 2010

از زمره چیزهای خوب


سوپ جوجه با عدس دال در هوای سرد
که می چسباند تنگِ معده ی سرما زده ی سرما مرده ی روزش سرد
:D و جان می گیرد از آن هر جان ندارِ ناجنبنده ای
va chi begam bah bah ast shoma ke nemidani

Jul 30, 2010

بند ناف و می می ترسان ما و ما که ایمان آوردیم به پایان فصل بی برگی


گوش فرا بگیرید ای کسانی که طب می بخوانید و می خواهید یک تز خفن بنویسید

خاله ی بزرگ ما که بعد از فوت مادربزرگ و پدر بزرگ ما تنها زندگی می کند، چهار ماه پیش دچار عارضه ی اسهال شد. سه روز اول به توصیه ی همگان تنها کته و ماست خورد ولی خوب نشد که بدتر بشد، بعد به یک دکتر چیز دان مراجعه کرد و آن دکتر تشخیص عفونت داد و گفت هیچ نخور ولی این آنتی بیوتیک ها را بخور، بطوریکه بر اساس نسخه روزی سه تا قرص آنتی بیوتیک قوی با معده ی خالی مصرف کرد و عارضه ی استفراغ هم به قائله اضافه شد.

دکتر بعدی که مادرش کاش از جای اسپند حرام کردن کمی لوز و کشمش برایش مغز می کرد، بعد از انجام کلیه ی فوحوص و آزمایش ها تشخیص داد که چیزی نیست ویروس است و می توانی همه چیز بخوری تا بتوانیم دُز آنتی بیوتیک هایت را سه برابر کنیم. این شد که خاله ی نازک تر از برگِ ما هم هی تند تند وزن کم می کرد، توالت گاه اش را که جدا کرده بود، جای خواب اش را هم رو به روی خانه ی خدا پهن کرد و ما هم آن را بر سر نهاده و ترسان لرزان و نگران از این بیمارستان به آن بیمارستان و از این دکتر به آن دکتر

خیال اش را کنید در این احوالات هم پیرزنی از آشنایان، مدام تلفن می کرد که فلانی را من می دانم چی اش است، بند ناف اش افتاده است، بیاورید اش پیش خودم تا علاج اش کنم؛ که ما را مدام به کفر گویی می انداخت... دکتر بعدی تشخیص بداد که نه ویروس است و نه انگل و نه میکروب، خودِ باکتری است و ما هم پرسیدیم اش که جناب آقای دکتر یک معاینه ای از ناف هم می فرمایید اگر ممکن است؟ که ایشان هم بُراق ما را از سر تا پا با چشم تیر اندازی کردند و یادآوری کردند دَر از کدام طرف است، ما هم به این خیال که لابد علاج اش را یافته است، دارو ها تحویل بگرفتیم و رفتیم ولی چه بشد؟ چشم تان روز بد را نبیند که شدت و رِقَتِ بیماری افزایش یافت افزایش یافتنی...دکتر دیگری تشخیص داد که بدن بیمار لاکتز تولید نمی کند و برای همین از هضم هر نوع فرآورده ی لبنی تا آخر عمر عاجز می ماند و خلاصه تجویز پرهیز شیر و محصولات شیر بکرد. دکتر بعدی هم که نکشیده 25 فرمود که بیمار شما دچار انسداد روده شده و باید راساً ببرم اش اتاق عمل و مقداری از روده اش را ببرم که البته ما هم دو پا داشته و دو پای دیگر قرض گرفته و فرار بکردیم...دکتر بعدی! در بیمارستان دیگری از کولون اسکوپی و آندوسکوپی و عکس رنگی و اسکن و سونوگرافی هیچ کم نگذاشت و دسته آخر تشخیص نمود که همه ی این درد و بلا ها که یک شبه شروع شده، ریشه ی عصبی دارد و در جواب ما که پرسیدیم بند ناف نیست؟؟ گفتا که من (یعنی او) در مدرسه ی طب لپه پاک نمی کرده ام و سپس خروار ها قرص آرام بخش معده تجویز نمود و گفت یک ماه بعد دوباره بیا ببینم ات ...و خاله ما هم که از کلیت اش تنها مقداری رگ و پوست و استخوان مانده بود، همه را یک ماهی نوش جان کرد

ولی بیماری کماکان خوب نشد و نشد تا این که یکی گفت این بیماری روحی است و باید بگردید دنبال پروفسر فلانی که در محضر ایشان هم حاضر شدیم که مشخص شد خاله ی ما home sick دارد و بایستی بازگردانید اش به همان جایی که آمده است و خاطرات کودکی را گذرانده است؛ خب این هم فرهم بشد ولی ایام سفر بر او سخت بگذشت و دریغ از اندک ذره ای تحسن. آن جا هم دکتر قدیمی بشناسی او را معاینتی بکرد و نظر داد که این بیماری کولیت روده است و شما بیخود دور سر خودتان چرخیده اید، چاره اش این درمان و آن درمان نیست بلکه همین این درمانی است که من می تجویزم و بایستی یک ماه مصرف کنی و بعد برگردی تا ببینم چطور شدی...

آن پیرزن هم هی باز پیغام می فرستاد که فلانی بند ناف اش افتاده بیاوریدش کرمانشاه و ما هم درمانده که بر کدام ساز برقصیم؟

ولی باز دور خودمان چرخیدیم و به تهران باز آمدیم و این بار به نظر می رسید وارد مرحله ی بحرانی بیماری ای شدیم که هنوز پیدا نبود چی است. نتیجه احوال ای بود که می می هجده کیلو وزن از دست بداد و ضعف شدید و خوف شدیدتر بر او غلبه و سراسر اندام نحیف اش را رعشه ی کذایی موت قبضه بکرد و ما اطرافیان هم که خاموش بودیم و مستاصل...

عاقبتاً یک دکتر پروفسری تشخیص داد که بیمار ما به احتمال 80% به گندم حساسیت دارد و باید در کنار خوردن این دارو ها از خوردن نان و انواع محصولات گندم پرهیز کند و فقط و فقط برنج کته و گوشت کباب شده بخورند که رفته رفته باعث شد استفراغ اش بعد از آن همه مدت کم تر شود اما خب اسهال کماکان به همان سُقم و بلاهت سر جای اش مانده بود و ضعف و بی حالی هم به علت دارو هایی که مصرف می کرد روز به روز شدید تر می شد. البته دکتر اخیر گفته بود که 20% هم احتمال دارد اگر بیمار با این دارو ها خوب نشد یعنی سرطان معده و امعا دارند... و این شد که ما بسیار غم و غصه ها گذراندیم و دیگر رسماً دعوت نامه ها از این جا و آن جای دنیا فرستاده شد که بلکه علاج این بیماری ناشناخته را پزشکان ایشان دریابند. در این احوالات غم انگیز روز های گرم تهران هم مزید بر همه ی علت ها بود، در فاصله ی بینابینی که مقدمات سفر اش فراهم می شد بار و بندیل سفر ببست و نزد ما به کرمانشاه آمد تا هر گلی که قرار بود بر سر بنهیم آسان تر بنهیم هر چند که به قول خودش از سفرهای آخرت بود

این جا هم روز ها رسماً زیر سِرُم به سر می برد و تقویت ها هیچ افاقه نمیکرد. اوضاع که وخیم تر شد دکتر های کرمانشاهی و بیمارستان ها هم فتح بشد... و همه بگفتند که بیماری خیلی عمیق تر از آن چیز هایی است که ما می پنداشتیم و چیز هایی در حدود همان سرطان معده و امعا و لوزولمعده و لَنف است اش ولی یک دکتر مسیحی و با خدا و با تجربه دارد شهر ما به نام آلفرد آواکیان که خداوند عمر دایم تقدیم اش کند گفتا که آخر بنده ی خدا تمام آزمایشات و عکس های شما، نشان می دهد که شما سالم هستی و هیچ عارضه ای نداری! ما هم گفتیم که با این اوصاف چه زهری مصرف کنیم ؟؟ گفتا که هیچ مصرف نکن و همه چیز هم بخور ولو اگر بالا یا پایین هم بیآوردی... فعلاً که بیماری خاصی نداری. ما هم به فرمان این دکتر همه چیز دادیم بخوردند ولی گذاشتیم کماکان از مصرف نان پرهیز بماند.

این طریقه باعث شد که ضعف عمومی بدن می می (ما به خاله مان می گوییم می می) با قطع شدن استفراغ کمی جبران شود و به نظر برسد که به تشخیص نهایی و درست نزدیک شده ایم. ولی از آن جایی که اسهال و شدت اش هیچ بهتر نمی شد خبر ها پیچید که می می سرطان بگرفته. همسایگان و دوستان و آشنایان و فوامیل دور و نزدیک و هر که بیکار و یا باکار بود گرد مان آمدند و از دعا و آیات و دخیل و آب زمزم ها هیچ کم نگذاشتند و حتی یکی از همسایگان مان یک پارچه ای کهنه بیاورد که پنجاه سال پیش جده اش که می گویند از اولاد نمی دانم کدام ائمه است، سوره ی یاسین را به خط ثلث بر آن نوشته بودند و از پنجاه سال پیش در خاندان اشان هر کی مریضی سختی می گرفت، هم زمان که سوره را می خواندند بیمار را بلند می کردند که سه بار از توی قاب رد شود آن گاه قماش را بر سر تا پای بیمار مسح می کردند و بیمار هم باید آن را که معدن میکروب های کهنسال بود سه بار می بوسید و می بویید و بعد در جا شفا می بگرفت اما نزد ما که آمدند خاله ی ما حتی توان نداشت از توی قاب بگذرد و گفتند که خُب پس نمی شود، من که تمام اعتقادات و معادلات مغزی ام را برای آن چند ثانیه بر بندی نگاه داشتم، در آمدم که خودتان را مسخره کردید یا کار آن خدا را؟؟ قاب را گرفتم و سه بار از می می رد اش دادم ... (اعترافات ثقیلی است) و آن ها هم می گفتند نه این طوری کار نمی کند و بعد چشم های سرخ شان را از می می پنهان می بکردند و مثل این فیلم های هندی که چیز ناخوشایندی به ایشان وحی می شد زودی در می رفتند.

حالا بشنوید پیرزن داستان ما که کماکان مصر بود بند ناف اش افتاده بیاورید اش پیش من که خوب اش کنم... و آن قدر تلفن ها بکرد تا این که می می را قانع کردیم که بابا قربان شکل ات چیزی را از دست نمی دهی بیا لااقل برای آن که دست از سرمان بر دارد

پیرزن با دست لرزان پرزان اش معاینات شکمی بکرد و با اطمینان سختی توی روی ما غرید که نگفتم؟؟ بند ناف اش افتاده!! و در برابر نگاه ناباورانه ی جمعی از زنانِ همراه، عملیات بند ناف جا اندازی آغاز شد. اول مقداری دنبه و خرما باهم کوبید و خمیری گرم از آن درست کرد و روی ناف بگذاشت سپس آن را با شال بلندی ببست که ناف نرم و گرم شود و گفت پس فردا برگردید. دو روز بعد، شال باز کرد و با حرکت دست ماساژ بداد و هیچ ِورد و فوت و وز وز و پِس پِس هم نکرد ؛ در کمال آرامش و اطمینان پنبه ای آتش زد و در لیوانی انداخت و آن را سر و ته کرد روی ناف، پنبه که می سوخت اکسیژن هوای محصور درون لیوان هم بسوخت و به این روش مکش خفیفی درست شد که ناف را بالا می کشید. (همین روش را قدیم برای حجامت استفاده می کردند) خلاصه چند بار این کار بکرد و بعد با غرولند گفت که چون خیلی از مدت افتادن ناف می گذرد، یکباره خوب نمی شود. فردا بیاورید اش. فردا هم چند بار این کار تکرار کرد و یک باره ناف را بدیدیم که تالاپی بالا آمد و فریاد شادی پیرزن که بسیار خوب افتاد جا... بعد تخته ی گردی روی ناف نهاد و با یک پارچه ای محکم بست اش (که البته بعد ها شنیدیم معمولاً پیاز می گذارند روی ناف و می بندند) و توصیه های پزشکی بکرد که سنگینی حمل نمی کنی، گوجه فرنگی و جعفری هم می خوری. همین

همان روز می می ناگهان پرید توی دستشویی و یک ربع بعد ناباورانه به سوی ما آمد و گفت خوب بود! ما هم گفتیم یعنی چطور؟؟ -: یعنی نه شل بود و نه سفت! و کاملاً طبق استانداردiso 9002بود و فریاد شادی ها از ما پرکشید و یکدیگرها را آغوش ها بگرفتیم و کنون هم که به حول و قوه ی الهی یک هفته ای است که خوبِ خوب است و والا هیچ خبری از بیماری در او پیدا نیست و دارد رفته رفته وزن از دست رفته را هم باز می یابد و البته از آن جایی که قد و بالای رعنایی نیز بدارند بسیار مانکن و جوان نیز شده اند و تمام لباس هایی که گشاد ها شده اند را دور ریخته و لباس های شنگولی و قرطی بخریده اند و خود را برای گذران تعطیلاتی که قرار بود استعلاجی باشد آماده می کنند

البته چندان هم احوال عمومی جالبی ندارد... منع شدن از تغذیه به همراه مصرف دارو های سنگین، بزرگترین اشتباه اکثر این پزشکان بود! که باعث شد بدن می می دچار ضائعات شدیدی بشود که از جمله ی آن فقر آهن و اُفت فشار و افت شدید قند نیز بود که بر اثر دارو هایی که برای سرطان لوزو المعده تجویز شده بود بدست آورد و نتیجه ی همه ی این احوالات آن شد که اولاً آنتی بیوتیک هایی که آن اول کار مصرف کرده بود پدر معده ی می می را به در آوردند و پُرز های محرک معده جهت حضم غذا را به کل از بین بردند که ترمیم همین کلی زمان و مشقت می بَرَد، داروهای دیگر هم سبب شدند که باکتری های مفید روی جداره ی داخلی معده به کل نابود شوند. همه ی این ها باعث شد عمق فاجعه ی اصلی که تنها حمل سنگینی آن را سبب شده بود، دو چندان شود. که حالا پس از بهبودی آن هم می می به زودی های زود به روزهای سلامت اول اش باز نمی گردد...ولی خوشبختانه امید به زندگی ای را که از دست داده بود باز گرفته و همین خودش نوعی سلامتی است

همه ی نتیجه گیری های طبی و اخلاقی از وقایع بالا را به خواننده محول می کنیم و فعلاً خیر پیش

پ ن
بند ناف می افتد. چطور ؟ این طور که اگر سنگینی بلند کنی در می رود. برای همین است که وزنه بردار ها کمر بند آهنی می بندند

پ ن2
تجربه ی ما به ما ثابت کرد پزشکان امروزی از این عارضه هیچ اطلاعی ندارند

پ ن3
بر اساس تشخیص خانوم فَطوم (همان دکتر سنتی) بند ناف وقتی می افتد، یعنی از شکم جدا می شود! و غذا باعث می شود که معده سنگینی کند و برای همین سائلات بدن می آیند و جمع می شوند توی فاصله ی خالی مابین ناف و معده که باعث می شود بیمار درد عجیبی بکشد. این درد معده را عصبی می کند و باعث می شود سیستم گوارش به کل مختل و به تبع آن باعث دفع تمام محتویات معده به صورت اسهال یا استفراغ می شود

پ ن4
خانوم فَطوم خانوم یک پیرزن حدوداً هشتاد ساله و بی سواد است که به غیر از بند ناف جا اندازی (که شرح اش در پست نوشتیم) مُهره ی گردن هم جا می اندازند. به تمام بیماری های مفصل و در رفتگی های مفصل و استخوان آگاه اند. دارو های گیاهی ترکیبی هم که برای درمان بسیاری از ناخوشی ها بکار می آید نیز درست می کنند


Jul 8, 2010

نماز در وقت اضافه


ااین که طفل مسلمانی قهرمان اش فلان بازیکن کافر غیر مسلمان باشد و نه مثلاً عمر بن خطاب، ایراد دارد و همچنین که دُخت مسلمان پاهای برهنه ی مردان کافر فوتبالیست را ببیند، باز هم ایراد دارد و خدای اسلام شاهد تمام این معصیت ها هست

اای عبده ی الله! پس به جای آن که بروی دو ساعت فوتبال که پر از معصیت است تماشا کنید، دو ساعت قرآن بخوانید... که ثواب اش ببرایتان ثبت شود. این جام جهانی همه دسیسه های صهیونیست است که بر کمر اسلام ما تیشه می زند... امروز از بچه ی مسلمان می پپرسی اسم جد فلان بازیکن فوتبال در فلان تیم چه است بلد است، اما بپرسی اسم جده ی پیغمبرت چه بود ؟ نمی داند. بپرسی اسم ففلان مستکبر صهیونیست که بر علیه اسلام بنوشت چه بود؟ ننمی داند. بپرسی اسم فلان شیعه ی جنایتکار که فلان قدر مسلمان بکشت چه ببود؟ نمی داند...

این ها بخشی از خطابه ی آخوند سعودی در نماز جمعه ی هفته ی پیشین مکه بود، که شبکه ی الحیات دیشب آن را نقد می کرد.

پ.ن

بسیاری از شیوخ عربستان سعودی، فوتبال جام جهانی را به دلیل خالی شدن مساجد در زمان بازی ها، تحریم کرده اند. ایشان فوتبال جام جهانی را دقیقاً وسوسه ی شیطانی ای قلمداد کرده اند که تحت سفارش صهیونیست و به وسیله ی استکبار جهانی برای بر اندازی اسلام، این بار میان مردم گرسنه ی افریقای جنوبی برپا شده است. در خبر ها است که وقت اضافه ی بازی پاراگوئه- هلند هم زمان با نماز مغرب در مکه بود که خیل کثیری از مسلمون مکه آن را جیم فنگ زدند. نماز را.

پ.ن2

برای رفع معضل تعطیلی بازار و سرباز زدن مسلمانان بی ریشه از شرکت در نماز جماعت عده ای از مسلمانان نو اندیش سعودی ملقب به قالین ها (کسانی که قالیچه ها را برای اقامه ی نماز بر پا می کنند) دست به ابتکار جالبی زده اند. با این ایده ی طلایی که ، وقتی نمی شود فوتبال ِ خانه را به مسجد آورد، مسجد را نزد فوتبال و خانه می بریم. البته با این تعبیر که لعنت بر شما اهل سعودیه، و کنایه از این که کور خوانده اید نماز را بپیچانید... این فکر بکر تحت عنوان مساجد سیّار در خبرگزاری های ایشان بسیار ترویج می شود. در خبرها است که این روزها در مکه و دیگر شهرهای سعودیه، قالین های خلاق و نو اندیش، پیاده رو های مستعد اقامه ی نماز جماعت را پیدا می کنند، جارو می زنند، قبله یابی می کنند، حریم مشخص می کنند و راه را بند می آورند و قالیچه ها را برای اقمه ی نماز پهن می کنند تا مردمی که هجوم می برند به خانه و فوتبالِ حرام ، از بار گناهانشان به واسطه ی اقامه ی جمعی نماز که ثواب چند چندانی دارد بکاهند، برای همین مسجد را به نزد خانه های گمراهان می آورند تا دمی چند از معصیت به دور باشند و صنعت نماز هم از رونق نیفتد.

پ.ن3

الحیات شبکه ی مغربی ای است که برنامه ی ویژه ای برای ترویج مسیحیت دارد. این برنامه با هدف نقد اسلام و مسلمانان با هدایت یک کشیش مصری به نام قمُص زکریا پطرس عمل می کند. او تسلط بسیار خوبی هم بر تاریخ اسلام هم بر ادبیات طناز عرب دارد و به وسیله ی ترویج مسیحیت، سبب شده، افراد زیادی در طی چند سال اخیر، آگاهانه از اسلام روی گردانند. این کشیش عرب که خود پیش ترها مسلمان بود با ظرافت و بلاهت منحصر به فرد اش چنان عیسی وانجیل و محمد و قرآن اش را، بر کفه های ترازوی تاریخ و منطق محک می زند و چنان شیوخ اسلام را رسوا می کند که از دفاع از خود و از پیغمبرشان نیز عاجزمانده اند. به تبع آن بسیاری شیوخ سعودی سکته ها کرده اند و روزانه شش ها بار فتوای قتل لازم برای او صادر می شود.

پ.ن4

انسان اگر بتواند از چاه در آید، می تواند به چاله نرود و خوب تر است پای بر زمین تخت بگذارد؛ هر چند که این حرکت در مورد اسلام در نوع خود گام مثبتی به شمار می آید که می تواند بدون بکار گرفتن هر نوع روش خصمانه ای، که خود مسلمانان برای کم کردن از عدد کفار بکار می بندند، از جمعیت مسلمانان بکاهد و به تبع آن نیز از قدرت ارهابی که بر اساس ایدولوژی آدمیزاد را می کشد کم کند و یا دست کم با بر ملا کردن ماهیت خصم جو و ابعاد غیر انسانی اسلام آب خنکی بر دل داغ آگاهان بریزد. این چنین ترویج هایی لااقل با وضعیت فعلی دین اسلام وموقع جهانی اش که روز به روز وخیم تر می شود، به نظرم نه تنها ضرر ندارد ضرورت هم دارد.

پ.ن 5
شما برای اعمال مدل Italic بر متنی که از پیش نوشته اید، برای جلوگیری از حذف حروف اول کلمات اول هر سطر چه کار می کنید؟

Jul 5, 2010

تحریم شام بکنیم؟


میلتون فریدمن، اقتصاد دان فقید امریکایی و به نوعی هم متخصص در امور خاور میانه در طی یک برنامه ی تلویزیونی در مورد هند و دانش و تکنولوژی نوین حرف جالبی زد تعریف کرد: وقتی بچه بودیم شب ها پدرمان می گفت غذای تان را بخورید و آن را قدر هم بدارید که بچه های هند شب ها شام ندارند و گرسنه به خواب می روند...، در ادامه گفت: ولی امروز من به بچه ام می گویم درس ات را زود بخوان و خوب کار کن که بچه های هند کمین کرده اند تا تکنولوژی ما را از چنگ ما در آورند ...! ا

این برنامه داشت خیلی کلی گسترش دانش و فن آوری IT در جهان را توضیح می داد که سبب شده دنیای جدیدی با پارامترهای جدید از جنس دانش و تکنولوژی شکل بگیرد که ارتباط چندانی با فرهنگ و سابقة تمدن و حتی سرمایة اولیه ندارد. این برنامه گسترش چشم گیر دانش IT در جهان را نشان می داد و به طور خاص هند را تحلیل می کرد که امروز به لحاظ فناوری مخابراتی جایگاه و مقام چهارم را در جهان دارد و چگونه توانسته مراتبی از تکنولوژی نوین را در ارتباط با عرصة کار و بازار جهانی که به رشد خوب اقتصاد این کشور منجر شده، از آنِ خود کند. مثلاً نشان می داد که چه سازمان هایی در هند تشکیل می شود تا دانش کامپیوتری نوجوانان و جوانان هندی را سازمان دهی کند و آن را به عنوان نیروی کار مفید به جامعة خود و به دنیا عرضه کند.

پ.ن

مثلاً یکی برایمان تعریف می کرد یک پدیده ای که در لندن شایع شده این روزها آن است به هر دفتر خدمات ارتباطات مردمی که تماس بگیری، یک هندی در بمبئی از آن طرف خط جواب ات را می دهد بله قربان؟؟ و تو مشکل را به او می گویی و او آن را درج می کند و دوباره از طریق ماهواره به سازمان یا ادارة مربوطه مخابره می کند.

در واقع در لندن با 10000 پوند هم نمی صرفد که برای تامین چنین نیازی، یک محلی و تشکیلاتی فراهم شود ولی در هند ادارات کوچک و زیادی هستند که چنین نیازی را برای غرب تامین می کنند و کارمندان آن در واقع از طریق ماهواره کارمندان کشورهای دیگری محسوب می شوند. یک هندی با 1000 پوند در ماه هم راضی است که ساعات کاری مشخصی را در محل غیر استانداردی از لحاظ ابعاد فضا، تهویه و نور بگذراند

Jun 30, 2010

این هم چه گوارا است


اگر از آتش یک روز گرم طاقت فرسا ناک تابستانی خلاص شده اید و تازه به خانه برگشته اید و دل تان می خواهد یک چیز خنک خوشمزه جگر شما را تازه کند، آن لیوانِ بزرگِ چای کم رنگی را که دیروز توی فریزر گذاشته اید تا یخ بزند، از فریزر بیرون بیاورید و بگذارید کمی یخ اش آب بشود. یک لیموی تازه بردارید (الان که دیگر لیمو ترش تو بازار نیست اما اگر یافتید که چه بهتر، ولی اگر نبود 3 تا لیموی کوچک را به کار برید). کمی از روی پوست اش را با یک رنده کوچک، ریز رنده کنید و بگذارید کنار؛ هواس تان باشد که مقدارش بیشتر از نیم قاشق مربا خوری نشود، چون شربت شما را تلخ می کند. اضافه کردن آن مثل اضافه کردن وانیل است به کیک است.
چند برگ نعناع (5،6 برگ) را ریز خورد کنید. پوست لیمو را هم به آن ها اضافه کنید. بعد خود لیمو را نصف کنید و پوستة نازک دو طرف هر شیف لیمو را از هم باز کنید و حوصله به خرج دهید که دانه های لیمو را (مثل دانه های رانی پرتغال) از هم جدا کنید؛ خیلی زمان نمی برد. پنج قاشق غذا خوری سرکة سیب و چهار قاشق غذاخوری شکر را باهم حل کنید. نیم قاشق چایخوری فلفل سیاه هم به آن اضافه کنید. اگر دانة فلفل سیاه باشد کمی خورد اش کنید تا اندازه ای که پودر نشود.
چای یخ زده را با قاشق خورد کنید تا مثل یخمک شود؛ دانه های لیمو را با آن مخلوط کنید. نعناع ها و پوست لیمو و بقیة چیز ها را هم بریزید توی لیوان چای و با قاشق به هم بزنید. برای تزئین چند برگ سالم نعناع را روی یخمک تان بگذارید تا آن جا که لیوان پُر شود، سپس بگیرید بنشینید و بنوشید که بَه بَه است و گوارااا
:) بعد اگر مورد پسندتان واقع شد دعا به جان ما کنید تا زودتر تر دفاع کند

Jun 19, 2010

از بعد از خانه نشینی و احوال ما


ما به آغوش خانواده باز آمدیم باز. شرح سفرم را بعداً می نویسم. الان حوصله ندارم -

- این روز ها حرف برای گفتن هم ندارم. دوست جانی ام که خیلی هم دوست اش دارم و از بچگی دوستان جانی هستیم، دارد می رود از ایران برای همیشه و من گیج شده ام.

-اگر غروب دلگیری است و اگر در خانه تنها و غمگین نشسته اید و اگر آشپزی دوست دارید به دستورات آشپزخانه ای زیر عمل کنید.

اگر در خانه شیر خشک دارید، یک لیوان از آن بردارید و با نیم ربع لیوان آرد سفید و ربع لیوان شکر مخلوط کنید و در تاوه ی خشکی بریزید و با هم و بدون روغن تفت کنید. باید با یک قاشق چوبی هم هی و هی به هم اش بزنید که ته اش نچسبد و نسوزد. بگذارید آنقدر حرارت ببیند تا رنگ اش کمی قهوه ای بشود، هر چه بیشتر حرارت ببیند قهوه ای تر هم می شود ؛ بنابراین می توانید رنگ اش را دلخواه معین کنید. اما بهتر است نگذارید خیلی قهوه ای شود (خیلی بسوزد). بعد نیم قاشق چایخوری هِل آسیاب شده را که از قبل آماده کرده اید به مخلوط تان اضافه کنید. در این مرحله سه ربع قالب کره ی صد گرمی را هم در همان تاوه آب کنید و با قاشق چوبی تند تند به هم اش بزنید تا گوله گوله نشود. فراموش نکنید بعد از این که کره را اضافه کردید، دیگر مواد تان رنگش از آن چه بود قهوه ای تر نمی شود. مراقب باشید تا به خوبی باهم ترکیب شوند، اگر گوله هم شد اشکال ندارد، یک ربع تند و پیوسته به هم بزنید درست می شود. بعد بگذارید توی یک بشقاب مسطح و قبل از این که خنک شود با یک قاشق مسطح اش کنید و بگذارید خنک شود. حواس تان باشد که مواد روی دستتان نریزد چون پدر تان را هم می سوزاند.

یک تاوه ی کوچک بردارید و اندازه مشت تان مغز پسته خورد شده ی خام، داغ کنید؛ مراقب باشید که نسوزد فقط کمی که تاوه چرب شد ، پسته ها را از روی آتش بردارید. بعد توی همان تاوه یک قاشق غذا خوری شکر و یک قاشق نمک وسط تاوه کوپه کنید و بگذارید فقط کمی قهوه ای شوند. بعد پسته ها را بگذارید کنار آن بشقاب قبلی که درست کردید، بعد شکر و نمک داغ را هم بریزید روی پسته ها. بعد بروید خوشبختی را مزه کنید. این شیرینی درست کردن اش نیم ساعتی طول می کشد ولی وقتی چشیدید برای همیشه هوش از سرتان می برد (؛

بعدی

یک مقداری پنیر لیقوان بگذارید توی یک ظرف آب تا نمک اش با آب حل و شوری اش ملایم شود.

نازک ترین نانی را که می توانید تهیه کنید و آن را تکه تکه کنید، تکه های نان حدوداً یک سانت نیم در یک سانت نیم بشوند مثلاً . بعد آن ها را توی تاوه ی خشکی بگذارید تا کمی سوخاری شوند. بعد از آن که به رنگ دل خواهتان رسیدید کمی به اندازه ای که دوست دارید روغن زیتون بزنید و بگذارید کمی با آن هم تفت شود، بعد بگذارید اش روی یک بشقاب شیشه ای که کمی هم گود باشد. پنیر لیقوان را آب کش کنید و بگذارید توی فر با حرارت کم گریل می کنید طوری که کاملاً خشک شود ولی آب نشود. با یک چنگال روی پنیر را فشار دهید تا له شود و آب توی اش هم بخار شود بعد یک قاشق چایخوری شکر و نیم قاشق زیره و یک ذره فلفل سیاه هم اضافه کنید و بگذارید باهم کمی داغ شوند، بعد از فر بیرون آورید . پنیر ها را با روغن زیتون اشباع می کنید. خوب که به هم زدید بریزید روی نان ها و با قاشق صاف اش کنید و بعد چند تا گردو خورد کنید و بریزید روی همه اش و بگذارید روی میز تا چشم همگان درآید.

اگر این ها را بکار بستید و به مذاق تان خوش آمد بنویسید تا باز هم دستور جات خوشمزه برایتان بنویسم. شاید یک بلاگ آشپزی بزنیم از هیچی بهتر است.



Feb 23, 2010

Gypsies





چند روز پیش ها رفته بودیم بازارچه ی گلچینی از شیرینی و ترشی جات محلی اقوام مختلف ایران. و رسماً آن جا مرده شدیم بس که دهان جنباندیم و فک . اصولاً در این مواقع اصرار عجیبی داریم که الا بلا از هر کدام خورده باشیم. طول بازارچه را که می پیمودیم دقیقه ای سه بار ایست کامل داشتیم تا مبادا چیزی از قلم بیافتد. از باسلق و قطاب (که خیلی دوست دارم) و مسقتی بگیر تا حلوا و ترشی زرشک و گز و سووهان و حاجی بادمی و کماج و نان شیرمال و باقلوا و آش ماست (که ما را می کشد) و سیرترشی و زیتون جات مختلف و مربای مرکبات و لیته جات (که هلاک درگاهشان هستیم) و کشک و سرشیر مشتی و عسل کوهی و دوغ مشکی و... (که تنها اهل دلان می دانند) آره
حالا کار نداریم... کمی کارشناسی و دسته بالا بگیریم، به قول یکی از همراهان، حسن این جور جاها این است که علاوه بر آنکه ذائقه های مختلف اقوام مختلف را می چشی، گوش ات هم با لهجه های جورواجوری آشنا می شود که چه قدر هم آموزنده است... عمراً
کار نداریم
انتهای این مسیر خوشبختی، یک جای کنج و دنجی سه پیرزن ِ ول ِوله گو خندان و ریز ریزکی هم دل تر*، ساج و مشعلی راه انداخته بودند و نان درست می کردند. نزدیکتر که می شدی بزله و قهقه اشان را می شنیدی که با چه سر شاد و دلِ آسوده و سینه فراخ و کمرِ راست، برایت خمیر می زدند به ساج و آن طرف تر پیازچه و اسفناج می ریختند به نانی که هنوز روی ساجِ داغ چسب بود... اصولاً اینطور مواقع منگم تا آن لحظه ی میمون که بچشم و خوب تمرکز کنم، مزه کنم یالا آرام بگیرم حالا اینکه خود به خدایی اش چه خوش مزه بود ، بماند... پرسیدم این را چه کار کردید الان؟؟ کره زدید؟؟ ای ول! جواب داد که آره این ها را هم ببر خانه با روغن حیوانی سرخ کن و بخور. لهجه ی خانم برایم کمی غریب آمد. خیلی تند و تیز صحبت کرد، خوشم آمد و گوش تیز کردم بفهمم به کدام کردی حرف می زنند یا اصلاً اهل کجای ند اما تقریباً هیچ از حرف زدن اشان نفهمیدم. پرسیدیم شما اهل کجایی؟؟ گفت مال اطرافیم
یعنی کجا؟؟ سنقری؟؟ سقزی؟؟ مرودشتی؟؟ اصل اتان کجایی است؟... گفت که ما مال آبادی علی شیروانیم!!! اصل مان هم هیچ کویی است و هـــــــــــرکـــــــــــــــر یک ریز خنده...و ما هم ؟؟
کار نداریم
آمدیم خانه و تعریف کردیم که سه پیرزن از هیچ کویی دیدیم بابا ... درجا جواب گرفتیم که منظورشان از هیچ کویی این بود که اصل اشان از هیچ جایی نیست
خب یعنی چطور می شود؟؟ -
خب به احتمال قوی کاولی بودند-
نه... بابا !!! بهشان نمی آمد! مرتب بودند-
دختر باسوادم کاولی ها قوم مشخصی هستند-
... بله بابا-



دل تَر اصطلاحی است که مبان کردها رایج است و برای زن یا مرد مسنی که دلش زیادی جوان و سرخوش مانده بکار می رود*


پ ن
بله کاولی ها، قوم مشخصی هستند که غالباً موقعیت سکنی نامشخصی دارند و می توان گفت تقریباً در همه جای دنیا پراکنده اند و آن چه که در مورد شان مشخص است، این است که کاولی ها از حدود هزار سال پیش از شمال هندوستان به ایران و سپس به شمال افریقا مهاجرت کرده اند و از آنجا به جنوب اروپا کوچیده اند که بیشتر در اسپانیا، چک و مجارستان و به طور عام در تمام اروپا پراکنده شدند و هنوز هم حرکت این مردمان، هر چند به شکل امروزی تر، به سایر نقاط جهان ادامه دارد
پ ن3
محققان و مردم شناسان، هنوز هم معتقدند که ریشه ی نژادی این مردم در ابهام است اما عموماَ ریشه نژادی کاولی ها را نسبت می دهند به هندوهای بومی هندوستان امروزی، در جایی هم گفته اند کاولی ها شاخه ای از اقوام بنی اسرائیل اند که از مصر فرار کردند و به فلسطین کنونی و سپس هندوستان و تبت رفته اند و بعد دوباره راهی افریقا و سپس اروپا و آمریکا شده اند
پ ن4
مهاجرت این اقوام در طول تاریخ مثل سایر حرکت های جمعی مردم از جایی به جای دیگر، سبب تلفیق سلایق مختلف و آمیزش نژادها و در نهایت تولد خورده فرهنگ های جدیدی می شود. در مورد این قوم نکته ای را که تا حد زیادی می توان به آن اشاره کرد، مسئله میل به شادی و بی تفاوتی ذاتی است که چون برجسته ترین خصیصه ی کاولی ها بشمار می رود، در طول تاریخ سبب بروز مشکلات اجتماعی زیادی برایشان شد
پ ن5
کاولی ها به دلیل خلق و خوی اشان اغلب با دین سر سازش نداشتند واز مذهب و تکالیف آن گریزان بوده اند. از آنجایی که پایه های تمدن های بزرگ بشر را اخلاق و دین بنا نهاد، کاولی ها از همان ابتدا از سوی تمدن طرد شده بودند
پ ن6
کاولی ها در اروپا و علی الخصوص در جنوب اسپانیا تماماً فرهنگ ساز بوده اند، در واقع می توان گفت فرهنگ غنی فلامنکو، زاده ی خلق وخوی کاولی های آن منطقه و یا تلفیق یافته از آن بوده است. اولین گرایش سیاسی کاولی ها در دنیا به جنبش آزادی بخش کمونیست ، که با ذات و منش ایشان هم خوانی داشت، آغاز شد
پ ن7
کاولی ها در ایران و ترکیه و افغانستان وضعیت سکنی و هویتی جالبی ندارند. کاولی های ایران هنوز زندگی را از راه خراطی، کار با چوب و ساخت ابزار و بافت سبد، می گذرانند. کاولی های پیله ور در مناطق کرد نشین ایران به قَرَه چ *معروفند. در مناطق دیگر ایران به نام های مختلف دیگری چون لولی، چلنگر، زط و ... رایج اند. در اروپا هم به نام های جیبسی و روما و ... و هر کدام بر حسب منطقه خود شناخته می شوند که شرح و تفصیل اشان در این نوشتار نادقیق جایی ندارد
در مورد کاولی ها در اینترنت به وفور یافت می شود و اگر دوست داشتید بیشتر بدانید این جا ، این جا و این جا و حتماً این جا را هم بخوانید
پ ن8
در فرهنگ و ادبیات ایران، یعنی با فرهنگ هایمان، این بنده خدا ها خیلی اسم اشان بد در رفته. در فرهنگ جمال زاده، کاولی به زن دریده و بی حیایی اتلاق می شود فقط بلد است جیغ بکشد!!! دهخدا هم که شسته ای ازشان می کند که نقل ندارد و فرهنگ نظام هم یک کلام ختم کلام کرده و رسماً از کولی به فاحشه یاد می کند. من هم خودم در خطاب به یک بی شعور از کاولی استفاده می کنم

*
قَرَه چ در لغت به معنی لوطی و حرامی است و در اصطلاح برای طفل شروری بکار می رود که حرف گوش نمی گیرد و ملت از
او آس اند

Feb 11, 2010

اندر خانه


سایتی را یکی از فوامیل خوبمان دیشب معرفی کرد در رابطه با مغز بشر و نحوه تفکر و ساختار ذهن و کلی مهم دیگر، یک قسمت اش هم با اعطای تاریخ تولدت به میلادی، چند جوری فال ات را می گیرد. یکی زندگی گذشته ات را، پیش از آنکه با این هویت الان ات به این دنیا پا بگذاری. دوم زندگی الان ات و سوم هم آینده ات
ابتدا لازم می دانم چند تا حقیقت را در مورد خودم اذعان بدارم تا در صحه و ثُقم این مهم شک نورزید... من از همان اوان کودکی تمایل به شرارت های پسر آمیز ناکانه شدیدی داشتم بطوریکه از دو سالگی در محله قدیمی امان، از دو ظهر تا هفت غروب، محل مال ما بود و طوری حکومت می کردیم که پرنده ای بی اذن ما جیک نمی کرد چه رسد به آدم اش و چه رسد به جنس مونث اش... دیگر آنکه همیشه روحیات کمونیستی ام از سطح متوسط طفیلان هم سال خودم بالاتر بود و یک چیز دیگر اینکه از بچگی بعد از تماشای یک فیلم اسپانیولی، یک طور عجیبی شدم و از آن تاریخ به بعد علاقه شدیدی در خودم احساس کردم که الا بلا روزی بلاد کفر، اسپانیایی، مکزیکی، جایی را رهسپار شوم، طوری که گویی خانه پدری امان آنجا چشم انتظار بود. حالا کار ندارم به آمال و آرزوهای هنوز دست نیافته امان... راستش کف کردم و زبانم بد آمد وقتی دیدم توی فالم آمده...(آه این رو یادم رفت بگم!!! یک جاگفته من به احتمال زیاد ساکن هاوانا بودم
I don't know how you feel about it, but you were male in your last earthly incarnation
:D و تازه اینکه گفته
Your profession was that of a leader, major or captain
You had creative talents, which waited until this life to be liberated. Sometimes your environment considered you strange.

هاه! خوشتان آمد؟؟
حالا بخوانید جالبات احمقی نژاد و بعضی حُموقِ دیگر را
احمقی نژاد متولد 25 اکتبر 1956
همان روزی که خدا تصمیم گرفته بود امام زمان را ظاهر کند این عتیقه در آستانه قرن بیست و یکم از کُنای فاضل آب پَس افتاد و همه خلایق اندر کف اش به رکوع افتادند و آبِ قندها دادند و توبه ها نمودند و امام غائب مان برای بار سوم خود را سر به نیست نمود
...
You (He! not me) always liked to travel !!! and to investigate!!! You could have been a detective or a spy!!!
Your (his) lesson is to conquer jealousy and anger in yourself (Him self) and then in those who will select you (Him) as their guide. You (He) should understand that these weaknesses are caused by fear and self-regret!!!!!

اندر باب بعضی دیگر از حُموق هم که
17 July 1939
... دنیا را به »ـُه کشیدند
Ruthless character!!!!!!, carefully weighing his decisions in critical situations, with excellent self-
control and strong will. Such people are generally liked, but not always loved.
Your lesson is to combat violence and disharmony in our world, to understand its roots and origins. All global problems have similar origins!!!!!!!!!!! Doshman hah?

24 September 1902
هم که آن مغزِ کدو ننه اش »ـوزید اطلاعاتی در دست نداریم و تنها آیندگان را انذار می دهیم از عواقب احتمالی تولد نوزادی عَبوس و جانی که روزی می آید و همه دیکتاتورات جهان را درس خواهد داد...می دانم

نکته: این ها را باید با دیده ی بصیرت خواند البته

پ ن
دستشان درد نکند
...سرعت اینترنت را از شش صبح چنان بردند بالا که ما، کم کم بر آن شدیم به همه مقدسات و آرمان های انقلاب ایمان بیاوریم
سرشان بشکند
از 12 به بعد چنان کم کردن اش که ما دوباره به همه مقدسات و آرمان های انقلاب شدیداً پشت کرده ایم
باشد که آن روزِ مبارک
از ماتحت
به جای تخت و سختی کوبیده شوند

Jan 29, 2010

همینجور دست رو دست؟



...این ها تاس جان های ما هستند


...خیلی استعداد دارند


...ببینید چطوری روی یک لِنگشان می ایستند

:( ...بلبلی هم براتان می زنند



تروخدا نبایست آخر
این دوتا را
Broadcast
کرد؟؟؟
:(

Jan 27, 2010

!!! Give me Five یا ایها المسلمون




پ ن
این گردنبند از مادرِ مادر بزرگم به مادر بزرگم و بعد به خاله بزرگم و بعد هم از بدِ روزگار به من، چون تنها نوه مونث دختری خانواده ی مادری ام تشریف دارم، رسیده است

پ ن2
(; ... خداوند بر من ببخشاید




Jan 22, 2010

از بیخود بودگی یک انسان در تمام حالات


0
نمی دانم چه صیغه ای است. کله ی سحر همه ما را برخیز برخیز گویان بیدار کردند کــــــــــــــــــــــــــه روزی را صبح قسمت می کنند نجنبی جا می مانی ...رفتیم با قابلمه روزی امان را بگیریم متنها صف اش را پیدا نکردیم، دوباره برگشتیم سر جایمان کپیدیم هیچ آب از آب هم تکان نخورد
1
نمی دانم چه لذتی دارد آدم کله سحر بکوبد برود فاتحه آدمی که تا به حال هرگز ندیده آن هم به شهری که هرگز نرفته
با آدم هایی که هرگز هم سفرشان نبوده؟ این را جدی داریم می پرسیم

2
خانم خوبی، سال هاست هفته ای یک بار می آید، باغچه و پله های ما را نظافت می کند و می رود. پری خانم اما این روز ها پا به سن گذاشته و از پا افتاده برای همین چند بار اخیر دخترکوچکش را نیز که 18 سال را دارد، همراه خود می آورد
سیما و اندام این دختر زیبا و بی اندازه با شکوه است. انگار از یک خانواده سلطنتی اروپایی قرون وسطایی، اشتباهاً به ایران و این عصر و این شرایط پا گذاشته
این دختر را چه آسان می توانم در قالب دامن بلند چین داری با چند طبقه آستر با کمر باریک و آستین های افتاده اش تصور کنم و حتی آن چند شکوفه ی سفید و صورتی را که از پی هم می آیند و بینا بین رشته های بافته شده ی موهای چند لایه و جمع شده ی بالای سرش جای می گیرند
...
هر موقع که می آید مثل الان، معذب می شم و هی می خواهم آقا خدا رابه گافی که داده حالی کنم
هر موقع که می آید مثل الان، معذب می شم و به این حرف بابام بیشتر می رسم که همیشه می گوید تو را خدا اشتباهی نازل کرده اینجا، جای تو الان باید احتمالاً زیر پلی، توی جوبی یا دمِ مسجدی می بود
نه اینجا

3
...


4
باید فکری به حال زندگی ام بکنم


5
...


6
همه این حرف ها را زدیم تا همه گان دریابند نگاه ما به زندگی چه بی محتوا، مادی و شکل گرا شده است

ببند بب ببند ببند



اعصاب مصابم له شده است. دیگر نه تاب تحمل آدم ها را دارم نه تاب شنقتن ویس ویس گنجشکک های دم خانه امان، نه صدای بزمچه های زنجیری محله امان که نعره سرمی کشند : گــــــــــــــــــــــــــــل
ای لعنت به روح پدرشان که همینطوری ول می کنند این جانوران موذمار افسار گسیخته ی وحشی را
ای لعنت به پدر هرکس که بگوید پ می زنم دهانش را آب می کنم تا غلط بکند ما را نهیب زند هی پایان نامه پایان نامه
ای لعنت به خود کسانی که می رینند به همه دلخوشی های کوچک زندگی کوتاهم. ای بر پدرشان هم
من نه دیگر ملاحظه دارم تمام مزخرفات شما آدمک ها را نه می خواهم دشمن تان باشم نه دوست تان نه می خواهم قهرمان تان باشم نه ذلیل تان که حشره ای مردنی بودن صد میلیون بار دل انگیزتر است تا باشم از نژاد کثیفتان
.
.
.
.
.
شاید هم نه
.
من می خواهم فقط یک چیز
تو یکی دهانت را ببندی

Jan 12, 2010

لعنت بر رساله و هرچه باغ موزه ی عالم

من برگشتم
چون دوباره اینترنت دار شدیم.
بازهم همین جا و بازهم همانجوری با این تفاوت که که که یک دماغ جدید دارم. بله من هم رفتم جز آدم های عملیِ و بیخودِ این زمانه. چه می شه کرد؟ آقا درست می گی در مورد ما اشتباه فکر می کردی. تقصیر خودت است که اشتباه فکر می کردی. چطور نفهمیدی ما هم از قماشِ همان ناخود باوران بیش نبودیم دیم دیم. آخر خودتان شاهد بودید کسی ما رو نمی گرفت که، حالا حداقل کمی امیدوارتریم که کسی ما رو بگیرد و آدم با امید زنده است است است دیگر

پ ن
دماغ قبلی امان خیلی قشنگتر بود

پ ن 2
باز هم لعنت بر هر چه رساله و هرچه باغ موزه از نوع مردم شناسی اش

پ ن 3
این روزها علاقه امان به خوردن پوست پرتغال زیاد شده. چرا؟ فصلی است؟