zero یادداشت های یک

آمنوا و ِالاا ...‏

2012-01-24T08:47:00.000-08:00

. آخر الانبیا تحت الکشوف فعلاً

پ.ن

خب من این روز‌ها وقت فراغت دارم، یک روز در میان تعطیل است. ‏ :)

قُرة العین زمان

2012-01-22T15:35:00.000-08:00

برهنگی نیست که غایت هر انسانیست آزادگی

به احترام هر سه ایشان سال‌ها باید ایستاد

سال‌ها و همه‌ی تاریخ را

باید ایستاد

آرامش و یا رامش

2012-01-06T04:20:00.000-08:00

مدتی است با وجود مشغله‌ها و دغدغه‌های شخصی و ملی و فرا ملیِ روز افزون ما، به‌طور غیر متصوری نسبت به قبل با آرامش بیشتر، برنامه‌های مشخص‌تری را دنبال می‌کنم.‏

شاید تازه فهمیده‌ام رسیدن به هدف صبر و تحمل بلند می‌خواهد و تازه دارم با حوصله کردن کنار می‌آیم،؛ این فرض محال است البته

شاید ترس از افتادن وادارم می‌کند آرام و پیوسته‌تر باشم نسبت به محیط. شاید تمرین خشم خوردن‌ام جواب می‌دهد. شاید هم نوعی رخوت ‏است که در جان‌ام رخنه کرده و در این اوضاع نا آرام، آرام‌ام نگه می‌دارد. شاید هم پا به سن می‌گذارم

خودِ آدم کجای آدم قرار دارد و کی ظهور می‌کند؟

اصلاً آدم "خودِ واقعی" دارد؟

نه بیشتر معتقدم همه‌چیز نسبی و مقطعی است و شاید مقاطع زندگی‌ام است که دارند بزرگ‌تر می‌شوند. گذشته را کمتر فراموش می‌کنم. به آینده بیشتر فکر می‌کنم. شاید آغاز راهِ بزرگِ میانسالی هستم! که امیدوارم نباشم :(‏

.قاعدتاً من باید بدانم که چه است ولی این‌بار نمی‌دانم و نمی‌توانم به رفتارم اعتماد کنم؛ امیدوارم یک آرامش خوش‌خیم باشد هر چه هست

2011-11-27T04:04:00.000-08:00

رفته‌ام سراغ دفتر‌های قدیمی، شعر‌های پانزده سالگی شانزده سالگی، هفده سالگی. این یکی خیلی تکان دهنده بود برای خودم، برای خودِ امروزم:‏

تمام حجم مرده‌ی وجودم را

در گور سردی پنهان کرده‌ام

تمام قامت خدا را

زیر آوار تردید شکستم

تمام ذرات زندگی را

انکار کرده‌ام

و خود را زیر برف‌های یک زمستان بیمار

پنهان کرده‌ام

و عبودیت وجود خدا را

برای سرما

سکوت و سختی

عیان کرده‌ام

من به خدای بزرگ انسان‌ها

پشت کرده‌ام

از خدای گُل‌های بهار

گُسستم

از زنجیر بندگی انسان‌ها رَستم

وقتی مظلومیت قلب مرده‌ام را

حاله‌ای قدسی در گور فرو می‌برد

در سحرگاه یک عبادت‌گاه کوچک

منِ دیوانه قداست قبله‌گاه زمین را

شکستم

منِ دیوانه

درِ سنگینِ معبد زمین را بستم.

خرداد

پ.ن: خراب و داغان‌ای بوده‌ام! یادم رفته بود!

خوشبختی

2011-11-12T11:39:00.000-08:00

روی زیادیِ بعضی از مردم را باید چید یا رید در آن؟

پ.ن

ببخشید که در این پُست کلمات زشتی که به کار بردن آن در شان یک خانم محترم نیست، به کار می‌برم.‏ از حضور حضار معذوریم.‏ ولی واقعاً سوال دارم در این خصوص. با یک انسان که فکر می‌کند زمین و زمان سوارخ شد و او ناگهان چون بختک افتاد در این عندانی چگونه باید رفتار کرد؟ یا به او فهماند به ولای علی ما همه از همان سوراخ افتادیم و از بدبختی ماست که بختک ما تو بودی برای خوشبختی...‏

پ.ن2

عجیب که با این همه خزعبل که از من می‌ریزد در این بلاگ، از حوادث خفن زندگی‌ام هیچ نمی‌نویسم، دقیقاً از مسخره‌گی های غیر مهم ام می نویسم، سهل و ممتنع را عشق است و چه‏قدر بد.‏

فرضیات محال

2011-11-10T11:44:00.000-08:00

چند شب پیش بحث بود بر سر این موضوع که اگر قرار باشد در جایگاه "مظلوم" و یا "ظالم" قرار بگیرید، کدام یک را انتخاب می‌کردید؟

بزرگی جواب داد "مظلوم"؛ که جمع او را به خامی و ایده‌آلیست بودن و صد بهمان دیگر متهم کردند ... اما او کماکان رای خود را چنین اعلان می‌کرد که :ترجیح می‌دهم به من ظلم شود تا این‌که ظلم کنم، ذاتِ من این را آسان‌تر می‌پذیرد. خلاصه بحث ایشان بالا گرفت و در آخر به این نتیجه رسیدیم که پاسخ به این سوال به ذات آدم بر‌می‌گردد ... اما سوال تابعی پیش آمد و آن این‌که اگر ناچار باشید برای بچه‌ی خود یکی از این دو جایگاه، "ظالم" و یا "مظلوم" انتخاب کنید، کدام را انتخاب می‌کردید؟

راستی چه کسی از پدر و مادرش نشنیده است که "گرگ باش وگرنه خورده می‌شوی" ؟

یا قمر بنی‌هاشم صدامو داری؟

2011-11-05T15:23:00.000-07:00

همیشه خوف این داشتم که خاله‌ی بزرگم به فیس‌بوک دست پیدا کند، اما ناگزیر تکنولوژی به نسل‌های دور می‌رسد، حالا هنوز فیس‌بوک راه‌اندازی نکرده از این ایمیل‌ها می‌کند سند تو آل:‏

شش چیزی که نباید در فیس بوک به اشتراک گذاشته شود

کاش یکی زحمت‌اش را بکشد و "شش شخصیتی که نباید وارد فیس‌بوک شوند"، را بنویسد و ایمیل کند.‌‏ زندگی داریم بخدا.‏

دردِ دیر درمان

2011-10-20T15:35:00.000-07:00

نه از آن دست که آن شهر زادگاه آن مجرم است و نه این که شادی نباید و این ها... فقط نحوه‌ی ابراز احساسات ایشان در کمال تاسف با این که این پیروزی و شادی راستی حقِ ایشان بود اما ابراز احساسات بسیاری‌شان بسیار مایوس کننده بود.‏

خیلی هم خوب که کشتند‌اش در جا، قذافی را

اصلاً از این بهتر نمی‌شد ... ولی

امروز با دیدن صحنه‌هایی از فیلمِ شادی کردن انقلابیون شهر "سرت" ( زادگاه و محل به قتل رسیدن‌ قذافی) و دیدن نحوه‌ی ابراز احساسات مردم (البته شادی کردن آداب مختلفی دارد)، اما با دیدن نحوه‌ی اعلان پیروزی، آدم ورش می‌داشت این غمِ بزرگ، مگر نه هر کدام از این‌ها هم می‌توانست یک قذافی باشد؟

مگر قذافی که بود؟

:/

2011-10-12T10:18:00.000-07:00

‏1. نع، من درست بشو نیستم، ولی باید درست‌اش کنم.‏

‏2. قول معروفی هست که می‌گوید: عامل خوشبختی معلوم نیست چی است، اما عامل بدبختی یقینناً تامین رضایت‌ برای دیگران است ( یا چیزی شبیه این)‏

من راه خود را انتخاب کردم اما این سوال هنوز ذهن‌ام را درگیر می‌کند. آیا پدر و مادر آدم هم جزء آن دسته‌ای هستند که آدم نباید برای جلب رضایت ایشان خودش را بدبخت کند؟ این پرسش که تا تعریف شما از خوشبختی چه باشد را بگذارید کنار. فرض کنید در مورد شما خوشبختی قابل اندازه گیری و روش رسیدن به آن مشخص است. آیا شما از خوشبختی‌تان لذت می‌برید وقتی دو آدمی که شما را به‌ وجود آوردند از شما راضی نباشند؟ نه؟ در این صورت آدمی درطالع‌اش نوشته شده است که باید بدبخت باشد؟

3. متاسفانه نمی‌دانم از چه راهی می‌توانم مطمئن باشم سرِ وجدان‌ام را کلاه نگذاشته‌ام؛ بیچاره به آدمی که وجدان بلاتکلیفی دارد.

‏4. استرس آدم را خِرِفت می‌کند، راست می‌گویند.

قلعه‌ی حیوانات

2011-10-12T00:45:00.000-07:00

چه بر سر نسل ما می‌آید؟ این روز‌ها از پدر زیاد می‌پرسم آیا فردا روزگار بهتری است؟؟ این روز‌ها اتهامِ جدید من یأس است.‏

عنتری آمده است به این شهر. نمی‌دانم. مگر یک فرد چه‌قدر می‌تواند بر یأس جمعی یک شهر و یک کشور تاثیر‌ بگذارد؟ خودش و اطرافیان‌اش به این شهر آمده‌اند و از این روی همه جا را بدون اغراق، تباهی گرفته. گویا ده روزی هم می‌مانند، عنتری در شهر. نماینده‌ی ولی فقیه در استان گفت: آمدن این چهره‌ی معنوی (همان عنتر) و روحانی و فلان، اقلاً ده-پانزده سال خیر و برکت برای این شهر به همراه دارد. نماینده جان تقریب می‌زنی کمی دقیق‌تر تقریب بزن پدرت خوب مادرت هرزه... اقلاً ما شکم خود را از سَمبَل‌گرایی ذاتی شما پاره نکنیم... دل ما خون است.‏

این روز‌ها گفتن ندارد که ملت گرسنه چه‌ها کرده‌اند و ملت چاپلوس چه‌ها که نکرده‌اند. همین را بس بگویم امروز و فردا و پس فردا تعطیل رسمی است. طی این چند روز فقط نه میلیارد تومان نا‌قابل خرج بَنِر و پوستر و بلوک و کانکس و تدابیر امنیتی شد. ‌ولی انصافاً کی می‌زند بکشد او را؟؟ چرا بکشد؟ حیف نیست بمیرد، مثل مردن خمینی؟؟ ولی حیف متاسفانه می‌میرد... به این زودی‌ها هم می‌میرد و عمرش قطع نمی‌دهد ذلت‌اش را. دور میدان‌ها، محل عبور ماشین‌ها، قلب ترافیک‌ها، هر میدانی که قفل کرده، آخوندی نماز شکر بی‌حساب و کتابی به راه انداخته و صف‌ها است که از پشت سر ایشان سجده‌ها می‌کنند و علف می‌خورند. شهر پر از غریبه است. غریبه‌های زیادی می‌بینی که می‌آیند و در اماکن عمومی اعتراض می‌کنند به وضع آشفته‌ی شهر یا مسخره می‌کنند نمایش مسخره را، ما خاموش و مغموم به چشم‌های منتظرشان نگاه می‌کنیم و نمی‌دانیم بخندیم و گُل بگوییم و گُل بشنویم یا گِل بگیریم روی‌ نحس‌شان را؟

این روز‌ها اینترنت هم عملاً کارایی ندارد. ترافیک دسته‌ها و شربت خور‌ها مقدم است بر همه‌ چیز و همه کس و در همه نوع بی‌قانونی آزاد. همه چیز در حالت اظطراری به سر می‌برد و بر سر هر چهار راهی یک بوی پول به مشام رسیده‌ی طلبکاری عَلَم می‌چرخاند " جانم فدای رهبر" عَلَم و عَلَم‌هایی که نصب حداقل یکی از آن‌ها برای همه‌ی اصناف و ادارات اجبار شده. در بسیاری خیابان‌ها یک کسی منقل و آتشی باد می‌زند که؟ که دود فضا را قدسی کند مثل سریال‌های رمضان، آدم دلش می‌سوزد برای این جماعت؛ این همه نمایش ... بدون اغراق در این حد که پیش‌بینی کرده‌اند مثلاً فلان روز کجا‌ها می‌برناش دَدَری و اگر آن‌جا آن‌قدر درجه کله‌اش به راست چرخید... دویست متر بَنر "سید علی جانم به قربانت زودت از دست ندهم" ببنید و اگر آن‌قدر درجه به چپ چرخش داشت دویست متر هم "ای رهبر آزاده بوی خمینی و سید علی خوش آمد".‏‎

این روز‌ها هیچ خیری برای من نداشت اما از همیشه بیشتر ایمان آوردم به این عقیده که ضعیف همانا باید در جایگاه ضعیف بماند، مگر خودش عرضه‌ داشته باشد. و بالا کشیدن‌اش توسط هر عقیده یا ارگان یا اسلحه‌ای، چند نسل عقب گرد به گذشته است و نابه‌سامانی اجتماعی و فقر فرهنگی به همراه دارد. شهر پر از غریبه است که آدم با دیدن‌ نگاه طلبکار‍شان، خیره‌اش می‌برد به آینده‌ و هرج و مرجی که در راه است. این همه نادان با نگاهانی پیروزمندانه. این همه نادان کی رشد می‌کنند؟

پیروزی‌شان، پیروزی بر چه کسی یا در چه چیزی است؟ پیروزی در اشاعه‌ی فقر به عنوان یک ارزش و پیروزی در جهل و عقب ماندگی بود. مگر چه برکتی در مرده پرستی است که در نو آوری نیست؟

یک شخصیت قدسی و روحانی و معنوی و به‌ قول زنیکه‌ی مفت‌خور برنامه‌ پُر‌کنِ برنامه‌ی رادیو و تلویزیون: "ولی امر مسلمین جهان، آخرین بازمانده‌ی پیامبران، تکه‌ای از نور الهی ... ( آن‌قدر ادبیات‌شان ضعیف است و آن‌قدر بی‌هنر و بی‌سلیقه و حرف مفت‌ زن هستند که به صورت انتحاری از صفاتی که پیش‌ترها فقط در وصف خدا و پیغمبر به‌کار برده می‌شد استفاده می‌کنند) " حالا کار ندارم، این تکه‌ای از خدا آیا از خودش نباید ذره‌ای صفت تواضع و فروتنی بهره‌مند باشد؟ لااقل برای ژست! نباید؟ مثلاً بیاید جلوی تلویزیون و مثل آن پیر فرزانه بگوید " من این همه نیستم" ؟؟

واقعاً نباید؟ خب نباید دیگر... تواضع توی صفات الهی هم نیست که آن هم ریشه دارد در ذات دنیا طلبِ خالقانِ خالقِ یکتا. به پیغمبری می‌نازند که بیمار و آدم‌کش بود. به دخت پیغمبری می‌نازند که بیچاره و بدبخت بود. به سناریوی مهدویتی اکتفا کرده‌اند که در مغز میمونی هم‌ نمی‌گنجد، به خمینی‌ای اقتدا کرده‌اند که بلد نبود دو کلمه حرف بزند و حالا به رهبری لبیک می‌گویند که حداقل دو سال گذشته در محکمه‌اش ششصد نفر اعدام‌شان صادر شد، در این شلم شوربا هم ما حتی ما به خدایی پناه می‌بریم که رویای بزرگی بیش نیست.‏

انیمیشن موفقِ "پرسپولیس" توی "تونسِ" اکران می‌شود، ملتِ خاک بر سری می‌ریزند اعتراض که آی با خدا شوخی و به مقدسات توهین شد. هنوز محاکمه‌ی "مبارک" تمام نشده، دولتمردان جدید مصر با ماشین از روی ملت عبور و مرور می‌کند و ... و ما در نوع خود هنوز آن سوی خط ایم و وضع‌مان این است.

وُحوشِ عالم ... کوتاه بیایید.

شاید در مقیاس کلان به آینده می‌توان خوش‌بین بود، اما در مقیاس جزء، که عمر من جزئی از آن است، نه خوش‌بین و خوش‌حال نمی‌توان بود.

راستی :p

من هم‌اکنون در حین روزه‌ی سکوت هستم! مثلاً :D اینطور دیدم حُناق اختیاری از هر چیزی بهتر است.‏

بله، چیزی در حد فاجعه دارد اتفاق می‌اُفتد

2011-10-07T06:56:00.000-07:00

دارد چه اتفاقی می افتد که علاقه ام به خواندن، نسبت به سال های قبل تا این حد کم می‌شود؟

این روز‌ها تَرَکِ دیوار را غنیمت است

2011-10-02T13:27:00.001-07:00

به زندگی فکر کردم و

:آمدم همین الان، خیلی جدی، عمیق و فلسفی بنویسم‌

... من دنبالِ چه هستم؟

: فاصله جا افتاد و خیلی جدی نوشتم

من دنبالچه هستم‏!‏

پ.ن

=)))))))))))))))))))

پ.ن2

=))))))))))))))))))))))))))))))))

الفبای زندگی‌ام، جمله نمی‌سازد

2011-09-09T15:32:00.000-07:00

این روزها خیلی کار دارم. کار های اجتماعی، یعنی کارهایی که مربوط به ساختن شخصیت اجتماعی آدم می شوند. برای فردا که باید اول از همه زنگ بزنم به خانوم ر و تولد پسرش را تبریک بگویم، بعد زنگ بزنم خانوم س و تولد دخترش را تبریک بگویم و مثل این که برعکس است، آن یکی پسر آوره و این یکی دختر. بعد باید زنگ بزنم به خانوم آ و بپرسم: واااااااااااااااااااااااااااااااای آ جان چه شد؟ نتیجه انتخاب رشته آمد؟؟ و اگر قبول شد چه ها بگویم و اگر مردود شد چه ها. بعد باید بروم زنگ بزنم و به فلانی ها که قدم تان روی چشم برای آخرِ هفته تشریقتان را بیاورید دیگر. بعد زنگ بزنم به عده ای از دوستان برای پاره ای از کارها و همه‏ی این زنگ زدن ها از محل کار. بعد از کار به خانه بیایم و اگر دست داد قبل از بی هوشی ظهرگاهی، کنار پدرمبنشینم و در نقش دختر خوب خانواده، ادای تسلط بر امور را در بیاورم. وقتی بیدار شدم، دل‌ام می‌خواهد چای دَم کشیده باشد تا چای ام به دست فکر کنم به بقیه‌ی روز و بقیه‌ی اجتماعی‌هایم. دوستی دارم که دو قرن است می گوید برویم سینما فلان فیلم، بهش زنگ می زنم و می گویم، فیلمش را برداشتند دیدی؟ بله، پاره ی زیادی از روابط بر اساس پیچاندن است. ولی باید به قول هایم وفا کنم. یعنی عمل کنم. قول به پدرم، به مادرم، به خودم، به صد نفر دیگر. بعد باید یک روز اساسی بنشینم به خواندن. باید از یک روز اساسی شروع کرد. درس را. زبان را. مادرم نگران است. نگران من و برادرم. کارش از نگرانی گذشته. مایوس شده است. من اگر می دانستم زندگی یک مسابقه است، حتماً سفارش می دادم موتور چند سیلنر (چند سیلندر؟) روی‌ام نصب باشد.‏

در ماه گذشته اقلاً ده بار ازدیگران شنیدم بی معرفت. اصولاً طوری رفتار کرده ام همیشه، که نیازبه معرفت کسی نداشته باشم. معرفتِ من به چه کارشان می‌آید؟؟ حتماً به یک کارشان می آید دیگر و الا من به علاقه‌ی شدید قلبی اعتقاد ندارم به‌خصوص در بین هم‌جنسان یا اقلاً من از اوناش نیستم.‏

بی کار

2011-09-09T05:17:00.000-07:00

شما خودت را حرص نده، هرکسی را خدا با یک طَبعی آفریده مامان. و این جمله‌ی مزخرف را وقتی لازم است ژنتیک را به گوش‌اش گوش‌زد کنم به زبان و بعد به دستشویی رفته و بالا می‌آورم...ایمان نداشته‌ام را.‏

اصولاً مشکل مادرِ من با من این نیست که من هنوز چه ها نکرده ام و یا چه ها کرده ام و ... مشکل مادر من، یا در واقع همه‌ی هَمّ و غمِ او این است که من چرا نباید بزن‌ام روی دست همه‌ی دخترانِ فامیل که آپولو هوا کرده‌اند.‏

مَویز شدیم رفت

2011-09-07T10:42:00.000-07:00

حوصله‌ام به تَح مَح های خودش رسیده است، بدجور. دل‌ام تقریباً هیچ چیزِ خاصی نمی‌خواهد الان(حرف‌های تکراری می‌زنم بله) ولی مصیبت این‌جاست که همه چیز تکراری شده است. مگر ذهن بشر چقدرقابلیتِ خلق یا جَذب دارد؟ حوصله‌ام به ته رسیده است و دیگر هیچ!‏

فندوق شکن

2011-08-28T12:11:00.000-07:00

پام پام پارارارااا پام پام پام پام

پام پام پارارارارا پام پام پام

پام پام پام پام پام پام پام پام

پام پام پام پام پام پاپام

پام پـــــــام پام پــام پام، پـــــام پام پام پام پام

مَمَدرضا گلزار و فاشیستی که ما باشیم

2011-08-26T03:42:00.000-07:00

.وقتی یکی گفت: "نمی دونم چرا از گلزار بدم می‌آد...." می‌تونید بهش امیدوار باشید

!comment مرگ بر اثر کمبود

2011-08-10T13:48:00.000-07:00

سرِ خط .

عاقل اندر سَفیهان

2011-08-09T14:46:00.001-07:00

:D را دیده اند Splice کسانی که فیلم کانادایی-فرانسوی

آن سکانسی که اوایل فیلم زَن دَست اش را می‌بَرد داخلِ آن رحم کذایی و آن چیزِ بیچاره‌ی لعنتی دست زن گاز می گیرد، زن بی حال روی زمین می اُفتد و تشنج می کند و کف بالا می آورد را یاد‌تان می‌آید؟... آن سکانس خداست. چرا؟ چون آدرین برُدی همان جا ایستاده و زودی از تو کشوها می گردد دنبال آمپول ضد تشنّج یا حالا آرام کننده‌ی صرع یا هر چیزِ دیگر و زَن را به هوش می‌آورد؛ خداست چون به نظرم این سکانس بیلاخ گنده ای می گیرد به طرفِ سینمای رُعب هولیوودی که خیلی وقت است در موارد مشابه باب شده است بعد از آن که یک بخت برگشته‌ای را جانوری نیش زد، قطعاً کف بالا بیاورد و بعد‌ با چشمان عجیبی، آرام یاحشیانه بلند می شود و می اُفتد جانِ باقی ملت از دَم گاز می‌گیرد یا می خورد، سکانس آخر این فیلم ها معمولاً اگر خیلی ابله باشند: شهری خالی از بشر.

ولی انصافاً این سکانس حال داد بعد از یک آمپولِ فوری، زن حال‌اش جا می آید و به این وسیله فیلم خیلی ساده، بیلاخ می گیرد به سینمای وحشتِ هولیوود و ژانر‌های تکراریِ مشابه آن. ولی این سکانس بیننده را حالی می کند: "این از اون فیلما نیست یا ما از اوناش نیستیم و بشین تا آخرش نگاه کن..."‏

متاسفانه الان باید بخوابم و به علاوه کلاً حوصله‌ی نوشتن ندارم راجع به خودِ فیلم این‌جا بیشتر بنویسم، هر چند که موضوع جذاب وخَفنِ موردِ علاقه ام است...کاش حوصله داشتم، حیف.‏

کلاً این فیلم سکانس‌های خدا زیاد دارد و اصلاً نقاط عطف داستان سکانس‌های دیگری است، ولی این یک سکانس جنس دیگری داشت. ریزتر و تیز تر بود و اگر خیلی اَلکی نظر بدهم، شبیه بود یا از جنس همان سکانسی از فیلم وودی آلن همراه با اسکارلت جانسون

آن که اول فیلم دخترک روح توی جعبه را می بیند و هی به وودی می گوید "اینه هاش اینه هاش ببین!!!" و هی وودی باور نمی کند ولی یک آن که بَر می گردد می بیند ای بله! روح است راستی راستی! و این جوری می‌شود که بالاخره دو آدم در آنِ واحدی یک روح می بینند، چیزی که بر خلاف اساس فیلم‌های هولیوود است که اگر روحی رد شد فقط یکی است که می‌بیند و دیگرانی که نمی‌بینند؛ و یک‌جوری آن سکانس اسپلایس مرا یاد این سکانس فیلمِ آلن انداخت. هرچند که فیلم آلن کاملاً کمدی است و هیچ ارتباطی با فیلم‌های ترسناک ندارد، اما خب به هر حال الان اینطوریاست که من می گویم چون حوصله اندک است و فقط به این اکتفا می کنم که گاهاً همه نوع وصله ی ناجوری به هولیوود می چَسبد. تقصیر خود‌اش است. ‏

یک سکانس خفِ دیگرِ اسپلایس که آدم را می کشاند به این باورِ بی‌ربط که کلیسا، پاپ اینا و یا جمهوری اسلامی D:! که چنین اعمال نظری نموده اند! وقتی موجود شبیه سازی شده هنوز تحت دستگاه و توی رحمِ مصنوعی است، یک آن ضربان قلب اش متوقف می شود بی دلیل و آنِ بعد دوباره راه می اُفتد. چرا؟؟ مثلاً یعنی توی نقد قید شود که دستان خدا بود که جان موجود شبیه سازی شده را گرفت و دوباره در او جان دمید، یعنی ای عصبانی‌ها بدانید که ما این را قید کردیم اصلاً از اول اش هم خدا روح به او داد نه انسان. البته این برداشت من بود. کماکان به نظرم سازندگان فیلم آنقدری هوش بهخرج داده‌اند که این را طوری نامحسوس در میان فیلم نمایش دهند که برای آگاهان‌اش مزاحمتی ایجاد نکند p: (چقددددر بارِ منفی داشت این کلمه ی مزاحمت!)، برداشت دیگر هم همان باشد که آری اصلاً خداوند است که همه کاره است.‏

بالام جان شوروي را نمود

2011-07-24T17:51:00.000-07:00

امروز با يكي از فواميل بحث بود برسر تِز اش كه بماند جِه بود ولي داشت از فيس بوك و اينترنت به عنوان ابزاري كه دمكراسي را فراهم مي كند دفاع مي كرد... و من كه از اساس با دموكراسي زود رَس براي شرق مخالف ام (بلاخره شرق هم نصف كره ي زمين است) شروع كردم سر باطل را دو دستي جَِسبيدم و خلاصه اين وَرو ان وَرو بالاُ بايين در اوردم كه اصلاً اينترنت دارد همه جِيز را ناكَهان اسان مي كند و اين اصلاً خوب نيست و فلان و بيسان, كه او كَفت اكَر اين طور است خيلي قبل تر از اينترنت يخجِال و ماشين و لامبِ و در نهايت برق زندكَي را اسان كرده اند و اين طوري است كه اصلاً نبايد برق اختراع مي شد... كه اين سوال برام بِيش امد, ايا باقي فراورده هاي برق توضيع متناسبي ميان ملت ها با رشدي كه از بِيش, حداقل یا حداکثر 150 سال اخير داشته‌اند, داشتند يا نه؟ جِرا كه اين لامصب اينترنت بِدر مادر ندارد و جهان ها نمي شناسد و يك جهان واحد است و ازاد كه مثل سفره اي بالاي سر همه ي ما سايه دارد و كافي است از هر جاي دنيا دست مان را بالا بكَيريم تا به دنياي برابري ها وصل شويم واين كلي تبعات فرهنكَي دارد...(و كه جِقدر من دلسوز فرهنكَم). نظر او اين بود: جِرا كه نه؟ اين كجايش بد است كه به همه ي ادم ها فرصت هاي برابري داده شود براي بيشرفت

.و اكَر جهان سوم يك جاهايي اين وسط سائيده مي شود اين ديكَر هزينه اي است كه براي بِيشرفت و جهاني شدن مي دهد

.و من ديكَر هيجِ نكَفتم. فقط فكر كردم بد شانسي است كه ادم زماني و جايي به دنيا بيايد كه از قبل بدهكار باشد

از الكتريسيته است كه بر ماست

2011-07-24T14:04:00.001-07:00

موضوعي كه در موردش فكر مي كنم اين روزها, ارزش فكر كردن ندارد ولي خوب ديكَه, بيكاري است و

...و خاله اينا و هزار كار Facebook و Google+

!Google+ به Facebookدر واقع صورت مسئله ام اين است, حركت از

به نظرم به وجود امدن شبكه ي اجتماعي جديد از سوي كَوكَِل از اين نظر خوب خواهد بود كه احتمالاً در اينده اعضاي جامعه ي فيس بوك و جامعه ي كَوكَِل+ نه تماماً اما موضِعاً از هم سوا مي شوند. و اين اتفاق خوشايندي خواهد بود از اين نظر كه شايد جوامع متفاوت به كمك سيركل هاي كَوكَِل+ از هم تفكيك بشوند, و اين جوري است كه يك جورهايي ساده فكر مي كنم كَوكَِل مي تواند مُدن هاي مجازي را متمدن تر كند. يعني مي توان اميدوار بود با طرح كَوكَِل و سيركل هاي منطقي تر ان, حداقل اجتماع هاي مُحدد تر و معقول تري از فيس بوك درست شود و خلاصه اكَر مردم عقل داشتند به مرور فعاليت هاي فيس بوكي كم شود

فكر مي كنم كَوكَِل نياز به ابتكار يا بمب خاصي ندارد كه بتركد, و تنها حذف زائدات فيس بوك كافي است براي اينكه رشد سالم تري از ان داشته باشد. هرجِند به نظرم سيركل هاي كَوكَِل+ به اندازه ي كافي ايده ي قوي, ضروري و مفيدي است براي اين كه خيلِ زيادي از فيس بوك بخواهند كوج كنند به كَوكَِل +, ولي ايا مي زنند اكانت فيس بوك خود را منتفي كنند؟

يا مشكلي ندارند و تا خون در رك شان هست فيس بوك را هم ابياري مي كنند؟ حتي اكَر طراحان كَوكَل + دست به ابتكار جديد و معقول تري از فيس بوك بزنند, فيس بوك شكست مي خورد؟ نح

جيزي تغيير نمي كند. مثلاً نمي توان كفت نخير من بعد ادم هاي عاقلِ ضد فيس بوكي هم صاحب اجتماع و باتوق هاي اين مدلي مي شوند. جِون اكثراًهمان فيس بوكي ها هستند كه از سرِ تنوع طلبي, همه جِيز لايكي و همه جِيز سَرَك كشي بيشتر مي خواهند و بر مي دارند تا داغ است كَوكَل + را هم عضو مي شوند و همان فرهنك را با خودشان وَرمي دارند اين جا هم بِياده مي كنند... و نمونه ي دمِ دستي همين خودم و شايد خودت

بله متاسفانه (متاسفانه دارد؟) غريب به اكثريت كساني كه تو كار كَوكَِل+ خواهند رفت از فيس بوك بلند مي شوند (نشان به نشاني كه كَوكَل+ طي دو هفته ي ابتدايي خود ده ميليون عضو كَرفته, سرعتِ رشدي كه ابداً عجيب نيست), به اين معني كه عامل وصل دهنده ي جمع ما به كَوكَِل+ در واقع همسايه هاي قديم ما هستند و ممكن است تغيير محله خيلي تغيير عميقي نباشد براي اين جماعت كه ما باشيم. و اضافه ي اين نكته كه ضد فيس بوكي ها, از اصل و ريشه ضد اين نوع تجمع هاي مجازي هستند, بنابراين كَوكَل+ در اينده داراي بخشي از اعضاي فيس بوك خواهد شد و ان ها را براي مدتي هم كَوكَِلي شدن هدايت مي كند (همانطور كه توانست خيلي ها را كَودري كند) و در نهايت كمي از رونق افتادن فيس بوك را تامين مي كند. بخش ديكَر هم كلاً كاربراني هستند كه حالا يا به دليل داشتن اكانت كَوكَِل و يا محبوبت ان, از اين به بعد به ورطه ي اين اجتماعات مجازي داخل مي افتند افتادني. خدا كند اين افتادن خوب باشد

بركَردم به معضل جديد خودم كه هفته اي است باعث شده دست به كَوكَِل+ ام نبرم, حقيقت اش را بكَويم, جامعه اي كه در كَوكَِل و بلاك بازي هايم كه تابع كَوكَِل و اين حرف هايم است دارم, از جامعه ي بي دَر و بِيكر فيس بوك ام به كل جدا است و حالا همه ي همسايه هاي فيس بوك ام امده اند يا دارند مي ايند محله كَوكَل ام و بالعكس! اين مسئله هرجِند مهار شدني است, ولي كي حوصله دارد جمع اش كند؟؟ دردسر است, جمع اش نمي كنيم, خلاص

p.s

به خاطر احترامي كه شخصاً براي كَوكَِل قائلم, مي خوام حتماَ ياداوري كنم (به خودم) همه اين شِر ها كه كَفتم در مورد هـــمه ي فيس بوك و بخش كوجِكي از كَوكَِل بوده بيد

(بي ربط)p.s2

هفته ي قبل مشغول جستجوي بعضي دوستانم بودم در كَوكَِل+, از الف تا اخر الفبا و ميزان بِيوندشان با كَوكَِل+ ... (از سر بيكاري) به جالبي برخوردم. اكانت كَوكَل+ مارك زكربرك نشان مي داد 184000 نفر و اندي او را در سيركل داشتند كه ظرف مدت كوتاه يك هفته اين رقم به 364656 نفر افزايش يافت (نمي دانم اين بشر اين همه رو و خورده شيشه از كجا مي اورد) سرَك هايي هم كشيدم به كَوكَِل+ تعدادي خواننده ي معروف (خيلي معروف) خبري از اين عددهاي خيالي نبود

ادم هاي مهم و معروفي مثل باراك اوباما و امثال او هم ظاهراَ سيركل خود را در كوكل مستور كرده اند

راستي نكته ي جالب در مورد اوباما, بروفايل و جمله ي

... نوشتهchineseمختصري به

...او هم برای خودش احمدي نژاد اي است

ruz haie bi hoselegi va ru dore cherto pert neveshtan.

2011-07-16T10:15:00.000-07:00

Ba dustam ra miraftim va bahs mikardim dar morede khodaie islamo peighambaro ina... dustam raje be ekhtelafe salighash ba madaresh sohbat mikard va migoft majbure kheili az aghayedesho az madaresh penhan kone, chon madaresh shadidan mosalamane va shohare madaresh baraie khoshbakhti, aslan yek sheikhe va kholase dasht az moshkelatesh tu khunevade sohbat mikard ke nagahan ruie divari ke moghabelemun bud in jomlaro khundim: NO God, NO Parents. (!!!)

Va inja bud goftim, agar khodaii vojud nadare pass hatman bayad sheitani vojud dashte bashe :p

pa in kare kie?? :D

.

2011-07-12T14:17:00.000-07:00

Dar morede khodam midunam ke agar internet nabud ya masalan asre madarbozorgam zendegi mikardam, be nesbat roshde zehnie behtari midashtam.

Internet tu 2 sale gozashte balaie zendegie man bud.

Sobat va hefze 4chub, kolan chizaie khobian vali esrar ruie hefze style neveshtar, che fingilish che farsi, che adabi che ami che bi adabi... chetor? agar zaban goftar va neveshtar kare aslishun enteghale, aya baraie enteghal va fahme behtar osuli ro dar nevehstan hefz mikonim? vali gahi fahme behtar az neveshtare sadetar hasel mishe, ya faghat chun dust darim maro intori bekhunand ya dust darim ye no style ro hefz konim hala har chi bashe ya chun moheme ke DOROST nevesht?

in ruza ghaEdatan bayad kheili zer baraie zadan dashte basham vali nadaram.

Gap shodan

2011-06-27T00:16:00.000-07:00

Be dalile ezdiade vazn va hajm dar fatreie akhir, dishab baraie avalin bar agahane khodam ro az khordane ghazahaie lazizi mahrum kardam.

Hamun shab yeki az dokhtar bachehaie famil ke 3 salo andi dare sedam zad : MiMi Tallan.

P.S:

MiMi dar zabane Kordie be manie khalas, va baraie seda zadane khanumi bekar mibaran ke dige pa tu sen gozashte bashe, ...

Yara

2011-05-24T15:06:00.000-07:00

او

باهوش ترین، شیرین زبان ترین، بهترین هنرپیشه، خوش آواز ترین و بهترین رقاص

همه و همه در 80 سانتی متر.‏

کوچه، قلمروی من

2011-05-23T23:05:00.000-07:00

کوچه هر روزش یک زندگی بود.

کاش برمی گشتم باز به کودکی، به کوچه، دوچرخه، به شلنگِ سرَکشِ آب، به باغچه و توت و نسترن به حشرات، باد...‏

کاش می شد باز هم دو سالگی، دامنی کوتاه، دست ها کمرم و آفتاب تیز، سر ساعت دو ظهر کوچه را بیدار می کردم: آهااااااااااااای تلان آمد... و اهمیت نمی داد هیچ کس و من دست به کمر و از پا دراز تر، طلبکار برمی گشتم

چه شکوهی بود 5 تومانی هایم را می گرفتم و شاد می دویدم مغازه ی فرامرز تمر هندی قطاری می خریدم، قایم می کردم آن سرَش را توی شلوارم

کاش باز هم کرم کوچکی در باغچه پیدا کنم و با دو آجر می کشتم و چقققدر کیف داشت بازی کنم باچسب آلوده ی زخمِ زمین خوردنم از تاب

کاش باز هم ظهر های داغ همان موقع ها که همه خواب هستدند، دمپایی ها از پا در می آوردم می دویدم روی آسفالت داغ کوچه ... از این سر تا آن سر می دویدم.‏ کاش باز هم مداد رنگی هایم تیز می کردم و آمپول زنی می شدم بی رحم

کاش باز هم عروسک هایم را دعوا می کردم و بعد همه را با وسواس ساعتی می بوسیدم مبادا یکی کمتر

کاش باز هم دستانم می رسید به شاخه های آن درخت بزرگی که سایه می انداخت روی ماشین پدرم و من آن بالا شاخه هایش می شکستم و شب ها گریه می کردم بعد از آن که هر بار الهه خانوم زن همسایه می گفت درخت ها مثل ما آدم ها دَست دارند، دوست داشتی یکی دَست های خودت را می شکست؟؟

کاش باز هم زیر آن درخت توت بودم آن حشره ی عجیبی که پیشانی ام نیش زد و ناپدید شد را یک بار می دیدم و از او تشکر می کردم برای یادگاری اش.‏

کاش بازهم ماتیک های مادر را می خوردم چقققققققدر کودکانه بود دروغ هایم.‏ ولی کاش آن روز که دروغ گفتم، یاد نمی گرفتم دروغ گفتن را...

کاش باز هم کیف و کتاب و چترم جا می گذاشتم و بعد از ظهرها با دوچرخه می رفتم می آوردم شان، چقدر حیاط مدرسه عجیب بود آن بعد از ظهرها

وقتی که بچه بودم ایستادن پس از یک زمین خوردنِ سخت چقدر شیرین بود چون پدر می خواند دختری دارم شاه نداره...‏

Confirm or Delete Request, That is the Question.

2011-05-22T06:52:00.001-07:00

از ایراداتی که به فیس بوک می گیرند یکی این است که فیس بوک، حقیقتاً و فقط همان فیس بوک است تا فَکت بوک.‏ فیس بوک می تواند آدم را ناقص یا اشتباه تعریف کند، می تواند آدم را قوی، ضعیف، بد و یا خوب معرفی کند...، عکس هایی که از افراد تَگ می شوند سوای پیامد های خطرناکی که می توانند داشته باشند، الزاماً تصویر حقیقی ای از زندگی افراد نمایش نمی دهند و عدد هایی که در فیس بوک زیاد و کم می شوند مثل تعداد دوستان، تعداد عکس ها، تعداد نظر ها، تعداد دوستان مشترک و غیره، الزاماً معنی حقیقی ای از میزان روابط عمومی افراد نیستند. همچنین برخی خدمات دیگر فیس بوک هم هستند که آدم ها را تعریف می کنند، و می توانند آدم ها را مهربان یا بی ادب جلوه دهند، مثلاً همیشه لایک کردن دوستان تان، یا نظر دادن نسبت به این که همه بدانند ایشان زیبا هستند یا تنبل نیستند یا مودب هستند و (نمی دانم این یک قَلَم غیر از ارضای شخص مورد تعریف قرار گرفته درد کی را دوا می کند؟) همه ی این فعالیت ها و اعداد، شخصیت فیس بوکی ما را ظاهراً شکل می دهند ولی آیا همه ی این ها چقدر قابل استناد هستند؟ مثلاً یک آدم منزوی در فیس بوک همان آدم منزوی در جامعه ی حقیقی است یا برعکس؟ گذشته از این نمایش دور از واقعیت، آیا اصلاً فیس بوک می تواند یک بستر اجتماعی مشترک و مناسب برای آدم های مختلف باشد؟ مثلاً برای مسلمانان که دروغ نزد ایشان قبیح ترین گناه نیست و درگاه توبه همیشه باز است چطور و یا برای ایرانی ای که زندگی اش پر از مجاملات است؟ یا به طور عام برای آن دسته از افراد که مادر زاد فضول اند و نمی توانند فضولی نکنند یا آن دسته که فیس بوک را محل مناسبی برای ترویج عقیده ای می بینند... یا برای آن دسته از کسانی که ساده لوح اند و یا آن دسته از آدم هایی که فیس بوک را محل مناسبی می بینند برای زهر چشم گرفتن می بینند و... باید پذیرفت هر کدام از ما به نوعی در دسته ای از کاربران جای می گیریم و اگر چنین باشد، همه کاربر فیس بوک هستیم با امکانات برابر و نیاز های متفاوت. و این یعنی آرا و سلایق متفاوت، انتظارات مختلف و... . مسئله این است که بعضی از این تفاوت ها می توانند سر آغار مشکلاتی باشند

چند روز پیش چند مورد بی ادبی در اجتماع مجازی کرده ام با این تفاوت که این نوع بی ادبی ها کاملاً نا آگاهانه شکل گرفتند و یعنی پدر و مادر طرف را فحش داده اید بدون این که لب بگشایید. جریانات از این قرار بودند که باز چند روزی به دلایلی رایج دست مان از اینترنت کوتاه شد، درست مثل این که در دنیای حقیقی پای تان یا موبایل تان بشکند. به دوستی تلفن کردم که مدت ها بود احوالی از هم نمی گرفتیم... زنگ زدم برداشت و بعد از سلام سردی و چند جمله ی سرد دیگر شاکی پرسید چرا مادرم را (مادرش را) که با کلی انگیزه دادن، تشویق و التماس فیس بوکی کرده ام ادد نمی کنی؟؟ گفتم من شرمنده ام و از جانب من حتماً از دل مادر درآور و اینا... تا لحظه آخر هم که قطع کرد فکر می کردم شوخی اش گرفته ولی جریانات بعد تر و بد تری اتفاق افتاد که بر آن شدم نه من رسماً یک انسان مجازی بی نزاکت هستم.‏

کوهِ صبحِ جمعهِ را منتظر دوستی بودیم که نیامد؛ دوستی گفت فلانی نمی آد بریم. پرسیدم چرا؟؟ او هم در گوشم گفت، گفته بعضی از بچه ها دوست ندارند او بیاید، او هم پرسیده بچه ها یعنی کیا؟ گفت یکی از بچه های کوه مدت هاست درخواست دوستیِ او را در فیس بوک همینطوری معطل گذاشته... و این یعنی خوش ندارد او را ببیند پس او هم دیگر نمی آید کوه.‏

از کوه که بالا می رفتیم فکر می کردم خدایا این بابا اسم فامیل اش چه بود؟؟ چه بود؟؟ چه بود؟؟ معلوم شد که خودش است، یعنی همان کسی است که من مدام می آیم فکر کنم عمق دوستی ام با او برای فرند شدن در فیس بوک چقدر است که هر دفعه به نتیجه ای قطع نمی رسیدم تا این آخری ها که به کل فراموشم شد. راستش وقتی متوجه عمل نادانسته ام شدم، ناراحت شدم چون انصافاً بچه ی خوبی است و با او کوه خوش می گذرد. حالا، روی کوه فارق از اینترنت نشسته بودیم خیلی خوش و خرم که دختری آمد ما را خفت کرد، منم پرسیدم خوبی؟؟! که می گوید نح خوب نیست ام هیچ هم، فسردگی شدم چرا درخواست دوستی ام را در فیس بوک قبول نمی کنی تلان؟؟

حاح؟؟ (من) قربانت بروم اسم ات چی است اصلاً؟؟ گفتا که فلانیه فلانی، بدون این که بدانم کی بود در دل گفتم جهنم! و اوکی عزیزم پس تو بودی... و کلی ابراز شرمندگی کردم که به قرآن من زیاد فیس بوک نمی آیم و به قرآن اسم اینا یادم نمی ماند و به قرآن چقدر خوشحالم که الان می روم خانه و تو را ادد خواهم داشت و منُ این همه خوشبختی محال است...که مِن بعد می توانیم به چراغ روشن یا خاموش هم نگاه کنیم و اینا... شما بگویید این چه نوع تقابل اجتماعی است؟؟ و حالا عمل مقابل من در مقابل این گونه ناهنجاری های اجتماعی از همه شاخ تر بود! مسخره ترین کار ممکن را کردم. فردای آن روز هم دسترسی به اینترنت نداشتم برای همین پسوردم دادم به همان دوستم و خواستم فلانی ها را ادد کند. مثل این می ماند که بروی در یک مجلس و تصمیم بگیری مثل دراز گوشی به همه سلام کنی، حس بدی بود و حس بدتری شد وقتی همان شب هم اتفاقاً فیلم

social network

دیدم که نمی دانم چرا باعث شد احساس جزء بودنِ زیاد داشته باشم یا بی ارزش بودن از این که اینقدر جزء هستیم، جزء ای از پدیده ای که به خودی خود بر اساس روایت پوچی (حداقل تا جایی که به ما مربوط است) شکل گرفت و باعث چه روایت های پوچ تر دیگری شد. نمی دانم این حرف ها چه قدر اغراق آمیز است اما این که ما یکی از این روایت های خُرد باشیم یک حس بدی داشت آن شب، نمی دانم چرا اینقدر نسبت به آن موضوع حساس شدم، شاید به خاطر جریاناتی که آن دو روز داشتم.‏

:D 3

روی دور افتاده ام و می خواهم یک خاطره ی دور تر تعریف کنم که مربوط به یک ماجرای نه چندان مشابه است و در آن فیس بوک به عنوان ابزاری با کاربردی پیچیده تر بکار رفت.‏

یک دختری در دوست و آشنا داریم، آن موقع ها که فیس بوکی در کار نبود مدتی رفت تو کار برادرِ ما و شاید به دلیل آن که چیزی مثل فیس بوک نبود پروژه اش شکست خورد. حالا بعد از سال ها گوشی تلفن اش را وَر می دارد یازده شب تلفن می کند که الو تلان، شماره ات را از فلانی گرفتم، برایم چند دست پلان، نما و مقطع تهیه کن خدافظ ، طَقّ. (گوشی را می گذارد) منم مانده بودم جواب ابلهان واقعاً خاموشیست یا فحش خواهر مادر است؟... شد فردا که اس ام اس می کند، عکس هم داشتی برایم بگذار! برداشتم زنگ زدم گفتم اش خانوم شما مگر همین ترم بهمن قبول نشدی آن کاردانی چیز ات را؟؟ این ها را می خواهی چه کار؟؟ و از گلویم در نیامد بگویم برو جایی دیگر کشاورزی کن ولی گفتم بعید می دانم چیزی که به درد ات بخورد ما داشته باشیم که گفت حالا اگر چیزی داشتی بریز رو فلش برام بفرست! ... چند لحظه سکوت کردم و فقط توانستم بگویم خدافظ.‏ دو روز بعد که در عذابی الیم خفه می شدم، دوباره زنگ زدم که بگویم گردن خورد ات بیا و بِبر... که جناب بی تربیت اش جواب نداد و سوختگی ما به درجه 1 ارتقا یافت. دوباره زنگ زدم و دوباره و دوباره که یک بار بردارد تا برایش توضیح بدهم چه نوعی از ‏بشر است اگر نمی داند ... ولی جواب نداد و نداد. دو روز بعد همین آدم وَر می دارد، درخواست دوستی در فیس بوک ارسال می کند. حالا یا با هدف این که کانال جدیدی بزند، یا به معنای این که احتمالاً فرصت دوباره ای برای جبران کردنِ به من بدهد، یا شاید هم نوعی منت کشی مجازیِ هدفمند (بخدا در همین حد از خرطوم و فلانِ همه ی حیوانات افتاده است که مطمئنم آنقدر مشکل دار است که بر دارد تو را از لیست دوستانش بعد از این که درخواست خودش را قبول کردی، پاک کند)‏ دقیقاً نمی دانم با چه رویی این کار را کرد. اگر فکر کرد به خاطر رودربایستی و آشنایی خانوادگی مان قبول می کنم، تا حدودی موفق بود. چون به همین دلیل حفظ حرمت های حقیقی ای که بین دو خانواده بود، احترام مجازی را نتوانستم بشکنم و تنها توانستم معلق رهایش کنم، البته ترس این هم داشتم که بزند همان روز مرا حذف کند برای همین بهترین تصمیم یک جور بی محلی به شیوه ی مجازی بود که بعداً در مواردی دیگری که تعریف کردم ناحق به آن متهم شدم. متاسفانه این نوع بی محل کردن خیلی هم قوی کار نمی کند و بسیاری از حقایق را آشکار نمی کند همانطوری که می تواند از سوی دیگر سوءتفاهم های خنده داری به وجود آورد.

الان که این ها را می نویسم، خیلی وسوسه ام که بروم یک رِجکت جانانه از او بکنم و به این معنی، متاسفانه من نیز با یک صفحه ادعا در بالا، به عنوان یکی از اعضای مجازی، معتقد و مقّید به قوانین حاکم در جهانِ مجازی هستم.‏

پ.ن

شاید حرف درستی نباشد، ولی فیس بوک اساساً شکل گرفته است بر خلاف اساس ایده ی آشیانه ای که بشر با گذراندن سال ها تکامل به آن دست یافت و یقیناً به سبب حفظ آن عمر کرد.‏ حالا این حرف به این معنا نیست که فیس بوک روند تکامل بشر را مختل می کند!!! ‏ ولی آسیب اجتماعی که می رساند.‏:D

.حجم اش هم به نسبت کم نیست، حداقل در دایره ی دوستی خودم آثار مخرب آن را بیشتر از سود آن می بینم

پ.ن2

با دیدن فیلم فیس بوک به نظر می آید مشکل فیس بوک علاوه بر رشد بی رویه و به اصطلاح بی در و پیکر بودن آن، ایده ی اصلی آن باشد.‏ ایده ای که در خود فیلم نشان داده می شود ابتدا بر اساس شکستن حریم های خصوصی افراد شکل می گیرد. موضوعی که در ذات جذاب است. افراد به چه دلیل حقیقی ای جذب فیس بوک می شوند، واقعیت این است که فیس بوک پیش تر و بیش تر از آن که محل به اشتراک گذاشتن اطلاعات مفید باشد، محل به اشتراک گذاشتن اطلاعات غیر مفید است و این خود اصلی ترین عامل ‏‏رشد بی رویه ی این شبکه می شود.‏

3پ.ن

به نظر می آید در آینده با توجه به مسائل پیش رو و روشن شدن اهمیت و نیاز به دانش هایی چون شهرسازی مجازی و یا روان شناسی محیط های مجازی و ...، شبکه های مشکل سازی مثل فیس بوک محکوم باشند به توقف یا محدود شدن.‏ کما این که الان هم در خیلی ازجاهای دنیا (چه توسط افراد و چه از سوی حکومت ها) تحریم شده است. خود سایت هم روز به روز ایمنی و محدودیت های دسترسی را بیشتر می کند.‏

دموکراسی، پایان

2011-05-03T18:37:00.000-07:00

عاقبت همه دموکرات می شویم و عاطفه تولید می کنیم برای اَبَد؟

آیه ی قرآن

2011-04-03T14:19:00.001-07:00

یک بخت های برگشته ای هستیم ما...‏

امروز با یک فضیلی صحبت بر سرِ آن سری از قواعد مثتثنی زبان عربی بود که هیچ رقمه در کت تک تک ما ها نمی رفت، بس که مزخرف بود.‏ اگر بدانید ماجرا ها ازچه قرار بوده می کفید از بلندی.‏

آقا قرآن. قرآن هر چه دلِ تنگِ هر کی بوده بوده، ولی دلیل نمی شود که قواعد دستوری غلط اش را دستور قواعد زبان یک ملت قرار داد آن هم تا الان.‏

و چون جان بر لَب می‌رسد، آن جاست که جان‌ را تکان باید دهد به هر جان کندنی که هست

2011-03-28T23:26:00.000-07:00

حس عجیبی است وقتی آدم به فرمان‌روایی یک ژن در خودش آگاه می‌شود آن هم وقتی چند تن از دایی زاده‌های پدری‌اش را می‌بیند که هرگز قبلاً ندیده بود. اخیراً وقایعی پیش آمده که مرا کمی گیج کرده‌اند... و در حال حاضر بیشتر از هر دانشی دل‌ام، حتی بیشتر از این‌که بخواهد سر از اسرار کائنات در بیآورد، ژنتیک می‌خواهد بخواند یا بداند.

فرض که آدم به وجود یک ژن در خودش پی برد؛ اگر آن ژن مولد یک رفتار ناصحیح و مجموعاً یک صفت ناپسند باشد آن وقت باید چه کار کرد؟ قدم بعدی چی است؟ چطوری می‌توان جلوی آن ایستادگی کرد؟ اگر اعضای محیط آدم هایی نسبتاً مشابه ما باشند یا محیط ما همان محیطی باشد که آدم های اطراف ما را هم این طوری بار آورده باید چه کار کرد؟

مشخصاً باید راه درست را تشخیص داد و به آن عمل کرد. ولی آدم زود خودش را فراموش می‌کند، نمی‌شود هم که آدم مدام با خودش درگیر باشد. باید یک تعادل موثر برقرار کرد.

یک نفرکه مورد اعتمادم است با توجه به‌این که آدم سرسختی هستم پیشنهاد داد که باور کنم تماماً اشتباه هستم و مدتی را اینطور سَر کنم؛ یعنی به جای آن‌که کلی وقت بگدارم که کجا خوبم کجا خوب نیستم که بتوانم شخصیت جدید و بهتری خلق کنم، در گام اول این که الان هستی را با جاش بگذار کنار. ولی یک مشکلی هست. اهداف‌ آدم از دست می‌روند. اگر این‌طور باشد که آدم چیزهای ارزشمند‌اش را از دست بدهد که نشد کار. ممکن است شخصیت جدید انقدر قوی نباشد که هدفی را دنبال کند. یا اصلاً برای شخصیت جدید ارزش های قدیم بی‌ارزش شده باشند.

به هر حال فکر کنم قدم اول این است که آدم نسبت به آن ژن آگاه بشود. پریروز در راه تمام وقت را به این موضوع فکر می کردم و به راه‌حل‌ها که یاد داستان فیلم یک ذهن زیبا افتادم، وقتی جان نش با استدلال منطقی توانست پی به بیماری ذهن خود ببرد و رفته رفته آن را بر‌خلاف طبیعت‌ش اصلاح کند.

خب یک فرق کوچکی بین من و جان نش وجود دارد. او ریاضی‌دان نابغه ای بود که نوبل هم گرفت و من کندذهنی هستم که مکعب روبیک هم بلد نیستم حل کنم. D:

خوابِ بد

2011-03-06T22:07:00.000-08:00

ما بودیم و سه نفر غریبه با ما. فرار می کردیم از دست غریبه هایی که قصد جان‌مان داشتند؛ نمی دانم چرا. یکی از سه نفر، کور بود و ما دل‌‌مان می‌سوخت. هر جا رفتیم کمک کردیم بلند شود، بنشیند، راه رود... بیشتر هم روی کول می گرفتیم‌اش همه با‌هم. خیلی ترسیده بودیم. وقتی محاصره شدیم، بیشتر مراقب او بودیم؛ ولی او نمی‌ترسید. رفت آن طرف. خم شدند، روی دوش آن‌ها نشست. زبان غریبه‌ها را بلد بود و با آن‌ها حرف زد؛ از او اطاعت کردند و ما را کشتند.‏

از بی ربط جات های شبانه

2011-03-02T13:01:00.000-08:00

در مورد خودم می دانم که آدم توانایی نیستم یا بهتر منظور برسانم، همه فَن حریف نیستم.‏

ممکن است آدم بتواند سَر اش را در هر چیزی فرو کند اما با این روش ممکن است نتواند در یک حرفه ی مشخص متخصص شود.‏

و من نه نویسنده ام و نه شاعر و نه عکاس و نه گرافیست.‏

و فقط می دانم بر اساس چیزی که برای آن دانشگاه رفته ام و مدرکی دست و پا کرده ام یک معمارم؛ ولی آدم یک کارهایی را دل اش می خواهد انجام دهد.‏ چطوری تعادل برقرار کرد؟

آدم ممکن است زشتی عیب های اش را تا زمانی که در دیگران مشابه آن عیب ها را نبیند متوجه نشود.‏

این روز ها شانس آوردم به اشخاصی برخوردم که به نظر می رسد رفتار و اعمال مشابهی با آن ها دارم وتا قبل از این هیچ متوجه نبودم که چقدر این رفتار ها زشت هستند.

مهم است که این جا یک مکان عمومی است؟ و به این دلیل که این جا یک مکان عمومی است، نباید هر مزخرفی را نوشت؟ یا بهتر است ننوشت؟

یا این که مهم نیست این جا یک مکان عمومی است. این جا دفتر من است و آزادم هر آن چه را می خواهم در لحظه ثبت کنم؟ مثلاً زیر چشم راست ام می خارَد یا هر فلان دیگری؟

نفع جمعی نداشته باشد، ضرر جمعی هم ندارد ولی ممکن است آدم شخصاً ضرر کند؛ وقت را و خیلی چیز های دیگر...‏

اگر قرار بر نوشتن چیز هایی از زبان خود برای خود باشم پس کلاً این جا نوشتن را کنار می گذارم و توی دفتری می نویسم، یا کلاً خیلی کم ضرر کنم صدا ضبظ می کنم. چرا نه؟همان طور که نوشتن، نوشتار آدم را قوی می کند، حرف زدن هم، حرف زدن آدم را. چون هم نور لامپ مونیتور پدر پوست آدم را در می آوَرَد و هم مادر چشم را. پس نتیجه می گیرم که دست از نوشتن بردارم، مگر موضوعی باشد که بحث در آن قابل مشارکت باشد و آن مشارکت یک نفع جمعی داشته باشد.‏

واقعاً هر چیزی ارزش نوشتن ندارد. نوشتن که مالیات ندارد ولی از دست دادن وقت چرا؛ و در کل چیز های بیشتری برای خواندن وجود دارد تا نوشتن.‏

یک نکته ی اساسی. شاد نوشتن خوب است، مثل خوردن یک غذای خوشمزه. ضرری ندارد هیچ، کلی هم کیف دارد و خوب است آدم عمرش را با کیف های کوچک کوچک هم کمی پر کند، چرا که نه؟ ولی وجداناً غم باد شدن و انعکاس آن دربلاگ کارِ درست است؟

آدم بهتر است خصوصی های غم ناک خودش را برای خودش نگاه دارد. آخر مثلاً هفت ده کوره آن وَر تر بیایند برای آدم الهی آخی بنویسند و بروند، مشکل آدم حَل می شود؟

اگر مطلقی در این جهان وجود داشته باشد این است، شاد بودن از غمگین بودن خیلی بهتر است، و اگر این هم نباشد بهتر است باشد!‏

ولی حالا غم انگیزِ امشب این که 23 ساله شده ام و این خیلی خوشایند ام نیست. بزرگ شدن آدم و نزدیک شدن به 30 دلهره آور است... اطرافیان ام معتقدند که این ترس و ناراحتی ناشی از بی برنامه گی ام برای آینده است و البته تنبلی ای که قوز بالا قوز است. ‏همین و امیدوارم وقتی 30 ساله شدم جان تازه ای بگیرم برای 40 و احساس خوبِ حالا کووووووو تا چهل ... ‏

ببخشید بابت این همه بی ربط که خواندید و این که انقدر صریحانه نظرات قطع صادر کردیم (شب است...). تکمه ی ضربدری با زمینه ی قرمزگوشه ی راست بالای همین صفحه موجود است ولی بدانید خیلی خوشبخت بوده اید اگر خیلی زود تر به این نتایج رسیده ایدP:

شب بخیر

پ.ن

لطفاً نظر تان را در مورد درست یا غلط و یا مانوس بودن یا نبودن کلماتی مانند: راهنمای ام، عیب های اش!!! تنبلی ای!!! در نوشته ی بالا بنویسید و چطوری بهتر است باشد را هم بنویسید.‏ به طرز زابلویی بو می دهند D: و روی اعصاب هستند!!!

Dictator...

2011-02-27T03:13:00.000-08:00

جان و مال و جنون

2011-02-22T00:48:00.001-08:00

مادرم :(از دیروز ناسزا می گوید و مدام معمر قذافی را با صدام حسین مقایسه می کند) معمر قذافی دیوانه است، دیوانه است ( و مدام این را تکرار می کند طوری که انگار با او نقاش می کنیم نه نیست!) نگاه کن، نگاه کن می خوانی؟؟ خدایاااا به وحوش افریقا پول داده است بریزند مردم را بکشند! چند دسته وحشی با سلاح گرم دستگیر شده اند! اعتراف کرده اند پول از قذافی گرفته اند که بین مردم بریزند مردم را بکشند (این جا یاد سربازان گم نام امام زمان افتادم) نگاه کن! آه می دانی؟؟ 150 بادی گارد زن دارد؟؟ (!!!) وقتی راه می رود زنان هیولایی دنبال سرش از چپ از راست...(آدم می ماند چه بگوید؟ تا امروز کدام دیکتاتوری بادی گاردِ زن آن هم این همه دست و پا کرده است؟؟ نوعی ژست است! آدم فاسد!!) آنقدر هر کی به هر کی است، زنی توی خانه ی خودش نشسته است، توی خانه اش نشسته است! امن از این بیشتر؟؟! تیر به سمت اش می آید و می میرد! باور می کنی؟ او از صدام هم بدترمی کند! (بعد مکث می کند) نه... صدام از او بد تر کرد، صدام صد تای قذافی را درس می داد. می دانی (نمی دانستم!) صدام سه تا کار کرده است که هیچ کس در تاریخ نکرده...حتی حتی هیتلر! یکی اش چرخ گوشت بود! جوان های مردم را زنده زنده داخل چرخ گوشت می انداخت (چرخ گوشتِ انسان) دومی اش زنده زنده آدم ها را می انداخت توی دیگ تیزآب! و هیچی از آن ها نمی ماند، مگر انگشتری یا دندان؛ و سوم (این جا چشم هایش را می بندد) بمب در جیب پیراهن جوانان اعدامی می گذاشت و آن ها را با چشمان بسته، جلوی خانواده هایشان منفجر می کرد... خودم فیلمی دیدم که جلوی مادر ها پسران شان را منفجر کرد... مگر صدام وقتی رفت نگفت عراق را ترک نمی کنم مگر مگر خالی از بشر... مگر نگفت؟

پ.ن1

صدام حسین(در آستانه ی سقوط): عراق را تَرک نمی کنم مگر زمینی خالی از بشر

معمر قذافی(در آستانه ی سقوط): لیبی را خودم ساخته ام و خودم ویران اش می کنم...یا به گفتگو می نشینیم یا نابودی

پ.ن2

سال 88- قذافی یا عملیاتی تروریستی لاکربی، کشور فقیر لیبی را به خاک سیاه می نشاند. 9 میلیارد دلار غرامت، آن زمان

امسال- لیبی تا صبح امروز، بیش از 500 کشته و هزاران مجروح ظرف چهار روز*- آخر وقتی یک کشوری یک صحرای بزرگ است و دو ملیون نفر جمعیت دارد... اصلاً کدام مغز معیوبی مردم خود را بمباران می کند؟

تکمیلی: این آمار در اواخر پنجمین روز اعتراضات مردمی لیبی به 3000 کشته و زخمی رسیده است *

...این رقم تا کنون به 5000 کشته و زخمی رسیده است *

سیف الاسلام اسم پسر معمر قذافی است که این روز ها بدجوری روی آنتن است . نسخه ی مدرن قذافی با کت و کرافات. نمی دانم ماردم این چیز ها را از کجا می داند ولی الان سر ناهار تعریف کرد که این شخص وقتی در سوئیس زندگی می کرد به خدمتکار سوئیسی خود تجاوز می کند، و علاوه بر غرامت سنگینی که دولت سوئیس از لیبی می گیرد و روسیاهی ای که برای یک ملت بر جای می گذارد، ارتباط یک کشور با یک کشور دیگر قطع می شود. وقتی اساس ارتباط با جهان به این نحوه باشد، کدام جاهلی لُنگ بیاندازد؟

جهل، تعصب، جنون و ... تا چند؟ فلسطینی ای که هنوز عکس صدام حسین قاتل را به عنوان قهرمان عرب اش بالای سر می گیرد و تا این درجه پان عربیسم جنایتکار را با وجود تمام کشتارها و جنایات ارج می نهند... وقتی خشونت حکام عرب تا این درجه ریشه در خشونت ذاتی فرهنگ عرب دارد، که حکام مردمان خود را هم برای حفظ نَسَب می کشند، آدم از خودش می پرسد پس کی تغییر می کنند و تا آن موقع چه برسرخود شان و جهان می آورند و به چه قیمت هایی؟
و چرا سران قدرت هایی، تا این درجه بیمار باشند؟ یا بیمار می شوند؟ چطور چنین بیمار هایی به قدرت می رسند؟

هِد! می دانید چی است دیگر؟

2011-02-19T17:33:00.000-08:00

این روز ها من یک لحظه خوبم، یک لحظه خوب نیستم. نمی دانم هِد یک انسان کجای اش قرار دارد که وَر دارم یا تمیز اش کنم یا عوض اش کنم یا بزنم داغان اش کنم! یعنی من مرده ی این مشکلات ام با نقطه گذاری و علامات استعجاب و سوال و این ها در آخر سطورم که مرا آخر سر به مرگ می رساند! چرا و چطور؟؟ بابا نمی شود!

می بینید علامت تعجب آخر کجا می رود؟؟ مگر آن که هی جمله را ادامه دهی

برای علامت سوال خوشبختانه این بدبختی را نداریم، ببین چه مامان است؟

درست سر جای خود اش :D

اسمایلی هم همین مصیبت ها را دارد مگر این که فقط لبخند بزنی تا الا و بلا نباشد که فونت را به انگلیسی برگردانی

کسی درد مرا ندارد؟

تکمیلی: گاهی اوقات نمی دانم چه کار می کنم که می شود و گاهی اوقات نمی دانم چرا همان کار ها را می کنم اما نمی شود! در مورد این علامات البته

اعصاب ضعیف ما نمی کشد بتحقیقیم چرا. لطفاً یکی بگوید چرای اش را... کشته شدیم

ممکن است یک دلیل اش این باشد که علامت تعجب را وَرنداشته اند یک نسخه ی فارسی اش را بسازند؟! چون متقارن است؟

سکوت آدمی

2011-02-19T03:52:00.000-08:00

چهارشنبه ی گذشته (27 بهمن) با پرواز ساعت 5 بعد از ظهر، از تهران به کرمانشاه آمدم. هواپیما 300 متری دور تر از محلی که باید مسافران را پیاده می کرد فرود آمد. از پنجره ی تخم مرغی بیرون دیدیم که به جای ساختمان فرودگاه، چند ردیف سرباز نظامی و یک ردیف فرمانده ی سیاه و یک ردیف آخوند موفنگی و گریان ایستاده اند؛ از خدمه جویا شدیم چه خبر است؟؟ آن ها بد تر از ما شاخ در آورده بودند... در را هم که باز نمی کردند. با تاخیری پنج دقیقه ای، دیدیم که دو جعبه از قسمت بار از زیر هواپیما خارج می کنند. دو جعبه به ابعاد انسان که با پرچم جمهوری اسلامی پوشیده شده بودند. چیزی که ما دیدیم این بود، گارد شروع به رژه ی نظامی نا منظمی کردند و فرمانده گان آن از خدا بی خبران با ادای چیز به طرف هواپیما آمدند و انگار یکی اشان متنی دکلمه کرد... که لعنت الله بر او اگر هست. سربازان آن کلاً بی خبران هم در دو رج موازی مقابل هم ایستادند و راهی برای تشیع صندوق ها گشودند. چهار سرباز زیر هر صندوق را گرفتند و چون راه افتادند، درب خروج برای ما که گیجُ ویج صحنه را تماشا می کردیم باز شد. وقتی در هوای آزاد قرار گرفتیم هنوز موتور هواپیما صدا می کرد که با صدای آخوندی که زِر می زد و باد، در هم پیچیده بود و هیچ پیدا نبود چه نطقی از ایشان بر می آید؛ فقط صانع ژاله بسیجی فعال ... را از باد شنیدیم و غبار آلوده ی دهان شان و الله اکبر ها و انا للله ها که دور می شد

آن فاصله ی هواپیما تا فرودگاه را پیاده طی کردیم وهیچ کس نبود که بگوید ما دقیقاً بز هستیم یا بزغاله؟ یا مثلاً خودشان چه نوع حیوانی هستند؟؟

فرودگاه نسبتاً خالی بود و هیچ اثری از اعضای خانواده ی مقتول یا مقتولان ندیدیم، ما بودیم و چمدان هایمان و سکوت سخیفی که در سکوت طی می کردیم

وقتی رسیدم خانه در خبر بود که قانع ژاله، به علت افشای هویت غیر بسیجی برادر مقتول اش، صانع و ممانعت از تحویل جسد او توسط اطلاعات به خانواده اش، همان شب از سوی اطلاعات دستگیر شد

و این جا وقفه ای و عرض پیامکِ به همین سادگی و به همین خوشمزه گی پودر کیک یا ماکارونی، شما را به خواندن دمی چند شعر دعوت می کنیم و به این وسیله پست مغموم را مختوم و شب را به شب بخیر می رسانیم

سکوت آب

می تواند

خشکی باشد و فریاد عطش

سکوت گندم

می تواند

:گرسنگی باشد و غریو پیروزمندانه ی قحط

همچنان که

سکوت آفتاب

-ظلمات است

اما سکوت آدمی فقدان جهان و خداست

(احمد شاملو-ابراهیم در آتش، صفحه ی 49)

من خوابِ مهربان ام

2011-01-28T22:40:00.000-08:00

خواب دیدم قرار است یک اتفاق بدی بیافتد که نگران رخ دادن اش هستم طوری که با همه دعوا می کنم، بعد در تمام طول خواب و دعوا ها دوتا میل بافتنی دستم گرفته ام و زرتُ و زرت دارم می بافم، یکی از زیر یکی از رو ... ولی لعنتی هر چی می بافتم انگار نه انگار یک رج هم بافته شود. انگار رج اول هیچ وقت شروع نمی شد. بعد بلند شدم و شروع کردم به راه رفتن و در عین حال که نگران بودم آن اتفاق بد بیفتد، میل بافتنی به دست تند تند گام بر می داشتم و مدام یک پله هایی را بالا می رفتم و پایین تا معلوم شد ای بابا روی دیوار چین است که راه می روم! خوشحال شدم و کمی انرژی گرفتم و همین طور که خوش خوشان این راه دراز را طی می کردم، یک کاخ عربی و چند تا دشتاشه به تن چرکین می بینم که دارند سنگ روی سنگ سوار می کنند و قصر بزرگی را روی دیوار چین می سازند و هیچ التفات شان هم نیست که من به نشانه ی اعتراض خودم را از پای دیوار حلق آویز کنم مثلاً. رفتم جلو یکی شان داد زدم آهااااای چه کار می کنید؟ درآمد که به تو چه؟ دیوار چین یک اثر جهانی است، به تو چه ربطی دارد؟! من: اِااااااااااااااااااه من ام جزء جهان ام :( :( :( :( ولی هرچی پا کوبیدم و تیکه تیکه ی خود کردم فایده نداشت... راه افتادم رفتم و وقتی یک دور کامل چین را زدم!!! آخر سر و اول راه فهمیدم که چرا این همه می بافتم هیچ زیاد نمی شد ! معلوم شد که آن مرحله ی اول کارِ بافتنی که دو میل را می گذارند روی هم دیگر و تعداد مشخصی حلقه درست می کنند را انجام نداده بودم یعنی همان اول کار را

پ.ن

ظاهراً یک مشکلی توی صحبت کردن من هست که دوست زبان دان ام متوجه اش شد و آن را به من گوش زد کرد. مشکل من این است که وقتی چیزی توی گذشته اتفاق افتاده و تمام شده است را به جای آن که به صورت گذشته ی ساده یا حالا استمراری تعریف کنم به صورت حال استمراری تعریف می کنم. این طوری: داشتم می رفتم که یک دفعه می بینم فلان چیز که فلان شده است جلوی پایم سبز می شود و فلان... حالا به نظر خودم این غلط خیلی غلط نیست. بلاخره توی ظرف زمان خودش آن حادثه توی آینده ی نزدیکی اتفاق می افتد که تقریباً می شود توی حال استمراری تعرف اش کرد. حالا... جدای از این حرف ها برای فهم شما خوانندگان مشکلی ایجاد می کند؟ خود شما این طوری صحبت نمی کنید؟

انتقام

2011-01-26T14:19:00.000-08:00

یکی از دوستان ما غیر عمدی زد با کله دماغ ما را خاک شیر کرد! دماغی که خاک شیر شده است دیگر درست نمی شود، ولی چرا من دل ام می خواهد عمداً گردن آن دوست ام را خاک شیر کنم با این که می دانم دماغ خاک شیر شده ام دیگر درست نمی شود؟

:( گیر داده ایم بلی

2011-01-26T06:51:00.000-08:00

:این چند خط پایین را یکی از دوستان به عنوان مثلاً جُکی فرستاد

یه روز یه گوریل از باغ وحش فرار می کنه . یه مرده زنگ می زنه می گه گوریل نزدیک خونه من بالای درخته

یه ترکه رو با یه سگ برای گرفتن گوریل می فرستن. ترکه در خونه یارو رو می زنه می گه آقا بیا اینجا

...این تفنگ بجیر من می رم بالای درخت با غوریل درگیر می شم غوریل میندازم پایین ،سگ حیوون وظیفه شناسیه میاد از بیضه ها ی غوریله می گیره می بره باغ وحش . یارو می گه پس تفنگ چیه ؟ ترکه میگه : آماااااا !!!

اومدیم غوریل منو انداخت پایین تو باید سریع سگه رو بزنی

خُب؟

.کجای اش چیز بود؟ بیابید ایراد را خُب

.

2011-01-12T11:59:00.001-08:00

سیندرلا

2011-01-08T04:23:00.000-08:00

ما خرِمان از پل گذشت ولی لعنتی لنگه کفش اش را جا گذاشت

پ.ن

استاد راهنما در نقش زن بابا

ما در نقش سیندرلا، کوزت، پِرین، حنا و هر بدبخت فَلَک زده ی دیگری که باشد

پسر حاکم در نقش کَلّاش و کلاه بردار

پسر حاکم واقعی هم فعلاً در نقش ابر و باد

پ.ن2

ما قرار نبود از این زِر ها کمتر بزنیم؟

دیوانه ای از قفس پرید

2011-01-05T02:44:00.000-08:00

سر تیترِ روزنامه های صبح امروز

پ.ن

آه دل ام برای مسخره کردن یکی همراه یکی دیگر یا برای همراه شدن با کسی در کار مسخره کردن یک کسی دیگر یا آه برای مسخره کردن او با تو لک زده است

:D سال نو مبارک، اسرائیل

2010-12-31T03:21:00.000-08:00

گفتم این ظهرِ جمعه ای در پی خبر خوشحال کننده ی دیروز و شیـــــــــــــــــق بردنِ اعراب و جهان اسلام، لا اقل ما هم به رسم ادب ... محمود جان بابا آهسته تر آن یخه را...بله! به رسم ادب و اینا حتماً این خبرِ ناز را به شخص رهبر معظم و باقی حضرات تاااا خود امام مهدی واینا تبریک گفته باشم، همین

:( ...شــــــیرِ خدا

2010-12-25T05:22:00.000-08:00

آه خدای بزرگ :( با اجازه ی کی ما را خلق کردی؟ حالا که کردی، با اجازه ی کی انقدر سنگ جلوی پای ما می اندازی؟ حالا که می اندازی، چرا وَرَش نمی داری؟ حالا که وَرنمی داری، چرا یکی دیگر می اندازی؟ چرا؟ چرا؟ بی خیال. کی گفته تو انداخته ای؟ کی می گوید اصلاً تو ما را خلق کرده ای؟ اصلاً از کجا معلوم که باشی؟ حالا چون نیستی می بَخشَم ات، ولی کی آخر این سنگ ها را بَر دارد؟؟ حالا بیا و باش دیگر... بیا و وَرَش دار دیگر

صبحانه

2010-12-24T02:00:00.000-08:00

مواد لازم: قارچ های بزرگ (هرچند که به اصطلاح پیر هستند و به خوشمزه گی خارچگ و قارچ های ریز نیستند، اما خب این ها لازم اند)، سبزیجات شامل پیازچه، تره و جعفری. پنیر، آبلیمو، روغن زیتون، نمک و گردو به مقدار دلخواه

پای قارچ ها را بگیرید، سپس خود قارچ ها را با آب سرد بشویید بطوریکه گل و لای اش زدودده و حسابی سفید شود. بعد آن ها را نمک اندود کنید و روی سینی بچینید و به مقدار دلخواه روغن و آبلیمو به آن ها بپاشید، بیشتر چه بهتر :) . سپس داخل ماکرو گذاشته و 2.5 دقیقه بگذارید حسابی روغن و آبلیمو به مغر قارچ ها نفوذ کند ، بعد سینی را درآورید و داخل قارچ ها را پنیر (اگر دلتان خواست پنیر پیتزا) و گردوی خورد شده بگذارید و روی آن را سبزیجاتِ خورد شده بریزید و دوباره توی فِر و 1.5 دقیقه با درجه ی کم (به اندازه ای که مثلاً بخواهید نان گرم کنید) بگذارید خوب همه چیز به هم بچسبند و قارچ ها کمی آب پس بدهند، وقتی شبیه عکس بالا قارچ ها کمی قهوه ای شدند و آب پس دادند یعنی آماده ی خوردن است که می توانید به عنوان صبحانه و یا پیش غذا نوش جان کنید. برای خوردن هر قارچ را چهار قاچ کنید و از گاز زدن لذت ببرید

من خیلی علاقه مندم به موفقیت ولی چه کنم؟

2010-12-23T23:59:00.000-08:00

گشادی را هم کناری نَهَم خوش تر خواهم زیست؛ طریقه ی کنار نهادن اش را فقط نمی دانم بخدا اگر بدانم

جوهره می خواهد؟ بازار دارد؟ نمی شود تزریق کنیم؟ استنشاقی است؟؟ چه جوری است؟ بریزیم توی سِرُم؟

در این طور مواقع هرکسی زِر زد :تا تعریف شما از موفقیت چه باشد، بگذارید زِر اش را بزند

پ.ن

به سمع و نظر خوانندگان می رسانیم که آخ اتفاقات افتضاح زندگی در طی هفته ای که گذشت سرشکن بود :( در روز های اول دی ماه هم... همین دی ماه، وقتی شانس ها از در خانه ی ما می گریزند و زبان های درشت شان از پشت هم پیوسته در می آورند، آه آن روز ها که شانس ها از درِ خانه ی آدم می گریزند...آه آن بدشانسی ها که آدم می آورد ...آه آن روز ها که آدم بد شانسی ها می آورد

بله شانس متاسفانه قیمت ندارد بازار هم ندارد دیگر

من

2010-12-22T02:52:00.000-08:00

بچه که بودم نیازبه باور شدن توسط یک آدم بزرگ داشتم. نیاز به باورِ پدرم داشتم، که حرف های کودکانه ی غیر واقعی اغراق آمیز مرا باور کند. ولی نمی توانست در نگاه اش پنهان کند که نمی تواند مرا جدی بگیرد؛ همان زمان ها متوجه این موضوع بودم و به روی خودم نمی آوردم درست مثل الانِ خودم، که آدم بزرگ هستم و حرف های خودم را باور نمی کنم و کماکان به روی خودم نمی آورم. بله، من اصلاً بزرگ نشده ام، ولی می توانم خودم آدم بزرگِ خودم باشم

گنجشککِ عَبادآنی

2010-12-18T14:30:00.000-08:00

آن ثانیه شمار پایین صفحه ی با استناد به فلان تارنمای فلان شده را فلان می کنیم، هیچ، آن دهم ثانیه شمارِ معکوس اش نمی دانم چرا آدم را تهدید می کند انگار. کلاً صفحه ی گردن کلفتی که هست ولی آن دهمِ ثانیه شمار معکوس اش لامصب خیلی گنده گوزی می کند

ما و ضرر های مکرر ما بر کمر خانواده

2010-12-18T13:32:00.000-08:00

از مشکلات این روز هایم این شده است که ناگهان فراموش می کنم برای چه هستم و چه برنامه ای در پیش رو دارم، چه کار هایی و با چه ترتیبی باید انجام بدهم ... برای مدت زیادی هم کلاً فراموش می کنم چند ساله شده ام. کلاً قطع روان شده ام . نمی دانم در این دنیا کی به کی است؟ احمدی نژاد به من است یا بن لادن به استاد راهنما است یا اوباما با ما است و خدا کلاً توپ جمع کنِ قائله است...نمی دانم. مثلاً تولد چه کسانی را باید تبریک بگویم و فراموش کنم پول مغازه داری را بدهم و یا اسم کسی که پنج دقیقه است با او وارد یک خوش و بِشِ گرم شده ام را هر چه به مغزم فحش می دهم به یاد نمی آورم که نمی آورَم. این ها تازه فقط مشکلات نرم افزاری مان است. مشکلات سخت افزاری مان که بماندا ماندنی و خاک بر سر ما و خوش به حال مادر ما به این زاییدن که حقا گل کاشت که اگر چقندر کاشته بود پولِ خوب تری توی اش بود یقیناً

دو کلام هم از مرگ

یک نفر از کسانی که دورادور می شناختم مرد. خیلی عجیب است. نباید می مُرد چون خیلی زود بود؟ چون جوان بود و خوش سیما و خوش قد وبالا و خلاصه چون همه چیز اش بی نقص بود؟ چرا مردن چنین آدمی انقدر عجیب است؟ چرا مردن یک آدم که نمی شناختم و با او هم کلام هم نشده بودم، تنها به خاطر تصویر بی عیب و نقصی که در ذهن ام نقش بسته بود، این همه برایم عجیب شده است؟ چرا مردن پیرمردی که همین قدر بشناسم اینقدر عجیب نیست؟ یا حتی جوان دیگری؟ چرا بعضی ها تصور مرگ شان عجیب تر از بقیه است؟ از آن عجیب تر مردن خود آدم است. جداً حال کسانی که بعد از مردن خودم (اگر جوان بمیرم) را الان درک می کنم... شما هم مردن خودتان را تجسم کرده اید؟ چه کسانی می آیند؟ چه کسانی بیشتر از بقیه گریه می کنند؟ چه قدر عجیب است نه؟ این که حرفی . نیست، مرگ یک اتفاق ناگزیر است. ولی هر چه فکر می کنم نبودن خیلی عجیب است و نمی توان آن را تصور کرد

یک خبر خوب... اینجا را بعد مرگ آدم هم می خوانند. ای ول خدا را شکر مخاطبان جدید پیدا کرد این جا. سَلاآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآااااام

پ.ن

مرگ کلاً قسمت ناحقِ زندگی است. خیلی ستم است.

خیلی از ما صحنه ی خاکسپاری خودمان را تصور می کنیم. چه کسی تا لبه ی گور می آید، چه کسی داخل گور هم می آید، چه کسی غش می کند، چه کسی لال می شود ... کشته مرده دادن لذت دارد حتی بعد از مرگ! نوعی سادیسم غیر مستقیم است که خیلی ها با تجسم آن ارضا می شوند. ولی بهتر است آدم تا زنده است به این چیزها فکر نکند، چیز های ارضا کننده تری در زنده بودن وجود دارد

دیگر نگران اعدام خود نباشید

2010-12-06T14:50:00.000-08:00

پيشنهاد اعدام برای بر هم زنندگان هدفمندی یارانه‌ها

خبرگزاري مهر نوشت: عزت الله یوسفیان ملا، عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس گفت: دستگاه قضایی و مسوولان اجرایی کشور باید براي افراد و عوامل سازمان یافته‌ای که قصد برهم زدن و تخریب در اجرای طرح هدفمندکردن یارانه‌ها را دارند، مجازات اعدام در نظر بگیرد. وی در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر اظهار داشت: در اجرای این طرح و قانون نوپای کشور، دستگاه‌های نظارتی نظیر تعزیرات حکومتی، دادگاه‌های عمومی و انقلاب و اصناف در نظارت و بازرسی از واحدها نقش تعیین‌کننده و وظیفه مهمی دارند.یوسفیان با بیان اینکه اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها، مساله عدالت و شعار اصلی نظام است، تصریح کرد: این طرح با موجودیت بخش اقتصادی نظام گره خورده و نمی‌توان این بخش از نظام را فراموش کرد.وی تاکید کرد: در اجرای این طرح مهم و انقلابی، نباید به خاطر چند نفر رفاه‌طلب و فرصت‌طلب که قصد اختلال و بی‌نظمی دارند کوتاه آمد بلکه باید با آنان قاطعانه برخورد و حتی مجازات اعدام را برای آنان به مرحله اجرا گذاشت.

همین دیگه...

.

2010-11-30T05:41:00.001-08:00

کار نمی کند، وجدان ام و نمی دانم چرا

خوشبختی کجاست؟

چه اتفاقی باید بیفتد؟

پ.ن

بهتر است آدم در جایی مثل بلاگ، وارد این حوزه نشود. بهتر است آدمی مثل من بلاگ بازی اش حکم بلال خوردن اش باشد

بهتر است آدم خیلی سه پیچ هر پیچی نشود

بهتر است بزرگان و تجربیات سودمند و اینا یادم نرود

بهتر است یادم بماند همیشه، آن این نیز بگذردِ مسخره را

ای گمشده

2010-11-29T07:13:00.000-08:00

یک بابایی هست که می داند من خیلی به او علاقه دارم، پریروز ایمیل می کند مولای متقیان مبارک باشد و امروز ایمیل می کند فارسی را پاس بدارید و پارسی بوگو و اینا... انصافاً ما را که اجبار نکرده اند به هر خزعبلی گیر بدهیم. ولی می خواستیم این را روشن کنیم آقا جان، برادرِ من، فرمایش شما نکو! واقعاً نکو ها... ولی ای کاش در عمل هم همین قدر مرام ملی ات کار می کرد.

حالا کار نداریم که کار نمی کند؛ این تغییر که مطلوب شما است، غیر از ارضای مرامِ ناسیونالیستِ نداشته مان، باعث پیشرفت در چه زمینه های دیگری می شود؟ شما اینطور بگیر که پارسی به هر دلیلی نشد که بشود پاس داشته شود و به هر دلیل یا دلایل دیگری هم اینطوری شده است که محصول مشترک پارسی-عربی یا پارسی-عربی- انگلیسی- فرانسه و شاید روسی خوب می چرخد روی زبان ها، یا بهعبارتی دارد می چرخد دیگر و جایگزین های شما بهتر از آن ها نمی چرخد.

آن وقت وقتی کیلومتر مربع ها داده ایم رفته است و از این طرف هم راست راست امام زاده و مسجد از زمین های بایر مان کله می زنند همین جوری و معماری و لباس و رسم الخط ما هم سال هاست شروع به قالب گرفتن کرده، چه طور به این سادگی دم از بازگشت زبانِ ملتی زنیم که خود گلچینی از اقوام و اتباع مختلف هستند که زبان بومی هرکدامشان به خودی خود در حال تغییر، تبدیل و رنگ باختن است؟ حالا گیرم هم زدیم، رسم الخط را چه می کنیم؟ رسم الخطی که ایرانی آن را پذیرفت و برای رفع نیازش آن را تکمیل هم کرد! (تا این حد) پس شما این هم در نظر بگیر بخش قابل توجهی از این تغییر تدریجی پس از استارت خوردن آن توسط حمله ی اعراب، مرهون تاثیر پذیری بالای خود اقوام ایرانی نیز بوده است؛ و همه ی این ها خود کم از اسباب شکل گرفتن این تغییرات تدریجی نبوده اند.

دنیا دارد پیش می بَرَد جلو و برای هیچ قومی نمی ایستد. یقیناً به این معنی نیست که گذشته ی خود را ندیده بگیریم، ولی واقعیت این است که گذشته همان چیزی بود که اتفاق افتاد و شما هستی که آن را نمی بینی. واقع بینی هم چیز خوبی است.

حالا مثال قحط نیست و این هر چند که سطحی ولی دیگر خیلی دمِ دستی بود؛ همین سریال های مهران مدیری و مثلاً مهران رجبیان واقعاً سوای تغییر بعضی از اصطلاحات، باعث ورود واژگان جدیدی نیز به دامنه ی زبان محاوره ای نسل ما نیز شدند و این را خیلی تابلو است انکار کنیم. آخر قربان شکل شما نسلی که جمعیت رو به رشدی هم نداشته باشد، ناچار است به جلو پیش برد چه رسد به آن که جمعیت نسل های آخر که در گیر فرآیند جهانی شدن هم هستند و جمعیت شان نیز چند چندان شده و به همین نسبت هم فرایند برگشت پذیری زبان نا ممکن تر ...

حفظ اصالت به معنی در جا زدن یا عقب گرد نیست ولی اصرار بر آن خیلی ساده انگارانه است از این روی که تغییر تدریجی زبان امری است که در طول تاریخ معمولاً نرم نرم پیش رفته است و حالا یک جاهایی هم خوب یا بد ساطور خورد و جای آن هم آرام التیام پیدا کرد رفت.

حرف حساب ما این است، این گفته شما فی نفس خوب و درست، ولی در مملکتی که در شرایط فعلی اش گروپ گروپ جوان خارج می شود که نسل شان را جای دیگری و به زبان دیگری بزرگ کند، این ایده تان را نگذارید به پای عرق ملی تان، بگذارید به حساب وحدت طلبی بی ریشه ای که روی معده تان است و البته کوته بینی و از این دست چیزها... ما هم اعتراف میکنیم این قضیه انقدر ها هم شستن نمی طلبید و انقدر ها هم ناحق نبود منتها آن آدم اش که این ایمیل ها برای ما در می کند مال این حرف ها نبود و به جان شما مگر یک چند دوری رویش با غلطک بروم و بیایم تا آرام بگیرم.

علافانِ نتی

2010-11-17T12:29:00.000-08:00

یکی از سرگرمی های روزانه ام این روز ها این شده است که بپلِکَم در فیسبوک و بفهمم که چه کسی چه کسانی را می شناسد و چه کسانی آن ها را می شناسند و همین جوری الی آخر ... تا بلاخره بگیرد و خدای روزی رسان هم بخواهد به کشف بزرگی هم برسم که ای ول این که دختر عموی آن از آب در آمد و آن برادر زاده ی فلانی هم هست و فلانی اگر فلانی است ظاهراً با همساده ی زن داداش اش هم می پَرَد در حالیکه زن داداش اش دارد نسخه ی خواهرش را می پیچد و تا مراحل بله بُرون هم پیش رفته است و نهایتاً در می یابیم که عجب ناکسی است و کشف تمام می شود

شرح دار

2010-10-28T17:14:00.000-07:00

اولاً که اصلاً آدم باثباتی نیستم

دوماً که به شدت جوگیرم

سوماً که تصمیم گرفته ام من بعد تجربیات سودمند بزرگان را در زندگی ام بکار بندم

امشب یکی از دوستان ما شوهر کرد به طرف خانه ی بخت

موش کماکان در خانه ی ما می ِپلِکد

فقط کاش طاعون نگیریم

2010-10-17T15:32:00.000-07:00

الان زیر همین میزی که دارم روی اش تایپ می کنم، کلی کتاب و کاغذ ویلان مانده اند البته به علاوه ی یک موش که همین ساعت ها با خونسردی خرز پِرِز صدا می کند، که یعنی من دارم کتاب های ات را می خورم

راست اش خانه ی ما را دو هفته ای است که موش زده. هم خانه ی ما هم کل محل ما را. پشت خانه ی ما باغی هست که از توی اش رودخانه ای می گذرد و شهرداری دارد رویش را می پوشاند، برای همین موش ها بی خانمانشده اند و دارند خانه های مردم را اشغال می کنند. قضیه واقعاً جدی است، توی محل مان تابلوی انظار و مبارزه با موش و این ها زده اند

ما هر کاری از دست مان بر می آمد کردیم. مادرم هم آنقدر خانه و آشپزخانه را عزل وزل و ضدعفونی و سوراخ سنبه های خانه را چک و کپ کرده ، صدای ما را به جای موش ها درآورده. این موش زیر میزم یک هفته ای است که برای خودش جا خشک کرده، کسی هم حریف اش نیست. تنها کاری که می کنم این است که پاهایم را میاورم بالا و روی صندلی جمع می کنم. آخر چند ماه پیش که نبودم، مادرم داوطلبانه زیر میز مرا از کاغذ پاکسازی و خرواری از کتاب که هر کدام در صفحات مشخصی از خودشان برگه هایی داشتند از هم تصفیه کرده و هر کتاب را جای نامعلومی از خانه گذاشته بود، که احتمالاً من و کتاب هایم قایم موشک بازی کنیم... وقتی برگشتم تا چند ساعت توی شوک کامل صدایم در نیآمد؛ و خلاصه از این روست که آن روست

دوم این که موش ها خیلی ریزند، شاید نژادشان ریز است، نمی دانم. اما این یعنی ممکن است اصلاً تو خانه ی ما بدنیا آمده باشند و این یعنی تر که کار ما عاقبت به کشیدن از این خانه می رسد، می دانم؛ اگر هم نرسد فعلاً حوصله ی کماندو بازی با این یک دانه موشموشک اتاق خودم را ندارم. موش های خانه ی ما همین ساعت ها شروع به تردد می کنند، خیلی هم تیز هستند. ده روز پیش کارِ یکی شان را با تله موش ساختیم. اما چند شب پیش یکی از تله موش هایی که توی هال کار گذاشته بودیم صدا کرد. من و پدرم هرکدام خوشحال از جا پریدیم و آمدیم دیدیم که جا تر است و بچه نیست. یاد گرفته اند با تله موش چطوری برخورد کنند. اول یک تکانی اش می دهند، تله که پرید و خطر رفع شد، پنیر را هم با خونسردی بر می دارند و می روند... دیشب موشموشک اتاق من هم باز به همین روش پنیر را زد، نوش جان اش. آن قدر با این حرکت موش ها حال کرده ام که دوست دارم همینجوری بی کلک چند قطعه پنیر برایشان بزارم

تکمیلی

بقیه ی همسایه های ما هر کدام گزارش حداقل یک موش دیده شده یا دستگیر شده را داده اند. اما ما احتمال می دهیم موش های خانه ی ما در حال حاضر تعداد شان به چهار تا هم برسد. این موش ها خیلی ریز و تیز و ناز نازی اند. خیلی هم خسارت نمی زنند. من و مادرم هم دیگر از موش نمی ترسیم و کم کم دارد همزیستی مسالمت آمیزی بین ما و موش ها شکل می گیرد

حشراتی

2010-10-17T02:51:00.000-07:00

بعضی از آدم ها زالو صفت هستند. زالو کلمه ی خوبی نیست، اهانت بدی است (اهانت خوب نداریم، اما کمتر بدتر داریم) و صحیح نیست آدم جرات کند در مورد کسی بکار ببرد، ولی خب کلمه ی دیگری آنقدر قوی کار نمی کند شرح معنایش هم خیلی طولانی است و ممکن است آدم از خیر گفتن اش بگذرد. ولی وقتی یک نفر باید یک درشتی بشنود، آدم می تواند با قصد رساندن معنای مجرد جمله ی درازی این رذالت را به جان بخرد و این دشنام را بکار بندد و زیر بار سنگین اتهامات حیوانی نیز برود

خب می رود

شاید باید کارتون های کودکی بیشتر اثر می گذاشت

2010-10-16T23:08:00.000-07:00

ظاهراً من آدم لجوجی هستم و این بیشترین صفتی است که در طول زندگی به من برچسب زده اند، از آن جایی این واقعیت را (لجاجت را) می پذیرم که این حرف را بیشتر از همه آن هایی که بیشتر دوستم دارند می زنند. بیشتر از همه مادرم این حرف را می زند. این جور چیزهایی جز افتخارات نیست و در واقع جزء هیچ چیزی نیست. هر آدمی یک طوری است و بهتر است آدم از طور خودش خیلی متاسف یا مغرور نباشد

یک نفر در بلاگ اش نوشته بود که مهم است چه حرفی را چه کسی به آدم بزند و فکر می کنم این حرف درستی است. مهم است چه کسانی به آدم بگویند خوب و چه کسی مثلاً بگوید بد. این جایی که ما هستیم. هیچ چیزی قرار ندارد. قبلاً ها فکر می کردم، یعنی وقتی بچه مدرسه ای بودم، فکر می کردم کشف بزرگی است که فهمیدم همه چیز نسبی است و خوب و بدِ مطلق وجود ندارد. آن وقت ها معلم درس دینی می آمد توی حلقمان که البته که وجود دارد، ولی دلیل قانع کننده ای نمی توانست بیاورد چون خیلی راحت مثال نقض اش در مقابل اش پیدا می شد... بزرگتر که شدم بیشتر مطمئن شدم که همه چیز نسبی تر از آن چیزی بود که حتی فکر می کردم؛ اما الان که بزرگتر می شوم، به نظرم می آد که همیشه همه چیز نسبی نیست

ما آدم ها زندگی ماشینی را محکوم می کنیم در حالیکه سازنده اش بوده ایم و با آن زندگی می کنیم. فکر می کردم این هایی که برای زندگی ماشینی خط و نشان می کشند تکلیف خودشان را هنوز نمی دانند ولی الان مدتیه که احساس می کنم باید کمی جلوی زندگی ماشینی را گرفت. ما ماشین نیستیم ولی در یک سیستمی که بخش اعظمی از آن در حال حاضر ماشین است زندگی می کنیم که خواه نا خواه باعث بوجود آمدن روحیات ماشینی شده که واقعاً اثرات خوبی بر روان قشر های آسیب پذیر جامعه نداره. ولی دلیل جامع و مانعی هم بلد نیستم که زندگی ماشینی را محکوم کنم، شاید به خاطر این که خیلی بیش از حدی که بتوان جمع بندی کرد، همه چیز نسبی است؟

تمام ترازو ها هم مثل هم کار نمی کنند و این معلوم نیست درک درستی است یا نه

چرا همه چیز با این تنوع و وسعت متکثر شد؟ چرا ندارد ولی خوب تر نبود که نمی شد؟ یا حالا که دارد بیشتر می شود خوب است یا نه؟ شما چطور با قضیه کنار می آیید؟ جواب اش این نیست که هر کس مدل خودش را دارد و این حق را هم دارد که داشته باشد؟ گاهی وقت ها دل ام می خواهد حکم کنم که نخیر الا و بلا فلان. چرا پیش می آید که آدم در طول زندگی اش چندین بار تصمیم می گیرد کمی یا حتی کلی باورهایش را تغییر دهد؟

من قبلاً ها آدم مَرامی ای بودم، خیلی زیاد. شاید بیشتر از توان ام. بعداً ها متوجه شدم که توانایی ندارم این ژانر را ادامه بدم. این باعث خیلی تغییرات در زندگی شخصی ام شد. الان از وضعیت باز هم چندان راضی نیستم و نمی توانم بگم شخصیت مستقل خودم را دوست دارم؛ برای همین دارم سعی می کنم اولویت بندی کنم و متاسفانه این روش هم ارضا کننده نیست حتی باعث می شود که آدم بین آدم ها تبعیض بگذارد و رفته رفته به یک آدم بد یا بی معرفت تبدیل شود. قبلاً برایم اهمیت داشت دیگران چه دیدگاهی نسبت به من دارند. الان برایم کمتر اهمیت دارد و راستش این اهمیت دادن رو هم اولویت بندی می کنم که کمی از بار بی معرفتی قضیه کم می کند

وقتی در هر لحظه از زمان تمام حالت های غم انگیز، هیجان انگیز، شادی زا، عجیب ناک، و کلاً سکون زا و حرکت زا در گوشه گوشه های مختلف دنیا در حال اتفاق افتادن است، کمی غریب نیست که ما هم یک گوشه ای حالت خودمان را داشته باشیم؟ یک کمی عجیب است و نمی دانم چرا

دوستی دیشب خیلی نا امید بود از همه چیز، و از من پرسید که :آخرش که چی؟... من هم طبق عادت مرسوم درآمدم که بگذار امتحان سخت فردایت را که چهل روز هیچی نخوانده ای بدهی بعد برگرد به دنیا دوباره نگاه کن... واقعیت این است که هیچ چیز قرار ندارد ولی چیزهایی وجود دارند که از اول هم بوده اند، خوبی همیشه همان خوبی بوده و بدی نیز، اما جای آدم ها عوض می شود. کمی بعید است که کسی بتواند همیشه و در تمام حالات آدم خوبه باشد، اما خوبی همیشه خوبی است

می خواستم آخر پست را با این کلیشه ببندم که، اما واقعاً آخرش که چی؟ ولی الان نمی خوام. چون فکر نمی کنم من به آخرش برسم. ولی آخرِ خودم را خوب حتماً حضور دارم. وقتی فکر می کنم آخر خودم چقدر نزدیک است وشاید خوشبینانه ترین حالت پنجاه سال دیگر باشد که بعد حساب می کنم پنجاه سال در طول کل ماجرا چقدر کم است و گم می شود، چند تا احساس توام با هم حس می کنم. اولی اش اندوه، دوم ترس، سوم احساس حماقت می کنم. شاید اگر شب دیگری در مورد بازه ی عمرم و جایگاه اش در بازه ی کل حیات فکر می کردم، احساس های دیگری می کردم

موسی اش کم بود

2010-10-15T12:55:00.000-07:00

خواب دیدم من، مادرم و خاله ام رفته ایم اصفهان. اصفهانی که ما رفتیم یک دریا داشت. قبل از این که این قسمت اصفهان رفتن مان را ببینم، خواب دیدم سال ها پیش در همین شهر اصفهان که دریا داشت، یک اصفهان بود و یک خانه ی خانی بزرگی با کلی خدم و حشم و کلی رعیت اطراف خانه ی خان که تو مزرعه ها کار می کردند. بعد خواب دیدم که قرار بود خواهر زاده ی خانم خان را که تازه به دنیا آمده و مادرش بر سر زا رفته مثلاً از شهر دوری با کالسکه بیاورند که خاله و شوهر خاله بزرگ کنند، منتها آن روزی که کالسکه ی حامل بچه رسید، روزی بود که رعیت ها شورش کردند و همه جا رو به آتیش کشیدند و خان و زن اش رو هم زدند کشتند؛ بعد هم سر دسته ی رعیت ها آمد شد خانِ جدید، خانم اش هم که دل اش برای خانمِ قبلی سوخته بود کاری کرد که خواهر زاده شیرخواره را پیش خودش نگه دارد. سال ها گذشت و خواهر زاده ی خانمِ خان قبلی هم همان جور که قرار بود در عزت و نازاری بزرگ شود، بزرگ شد، رشد کرد و قد کشید و شد خانم خوشکلی؛ کلی هم خواهان داشت یکی اش هم خواهر زاده ی خانم خان فعلی که قبلاً رعیت بود... بعد روزی که قرار بود خواهر زاده ی رشید و رعنا با همان هواپیمایی که اتفاقاً من و مامانم و خاله ام سوارش بودیم بیآد اصفهان، اصفهان آشوب بود... رعیت ها شورش کرده بودند بر علیه خانِ جدید و قصد داشتند بکشند و ببُرند. ما که رسیدیم تو حیاط خانه (شبیه حیاط خانه ی زورو بود) همه جا داشت آتش می گرفت. خواهر زاده تازه از راه رسیده آمد وسط معمکه و خیلی حواس اش به دختر خاله بود (نمی دانست که دختر خاله ی واقعی اش نیست) که مبادا آسیبی به او برسد... ما هم پشت سرشان بودیم و پا به پای شان می رفتیم، چون شبیه قهرمان ها بودند منطقی دیدم پشت سر شان بریم چون توی فیلم ها معمولاً قهرمان ترها زنده می مانند. از پلکانی کشیدند بالا ما هم رفتیم بالا رسیدیم روی بام خانه، پشت سرم را که نگاه کردم دریا را دیدم ... خلاصه روی آن پشت بام داشتیم مبارزه می کردیم که پسره تیر خورد در حالیکه دست دخترک تو دستش بود و از لبه ی بام سُر می خورد، دخترک هم با او پرید... معلوم نبود کی به کی بود. خاله ام دنبال چمدان ها بود مادرم غصه ی درخت هایی را که آتیش گرفته بودند می خورد بقیه همه می زدند به هم همینجوری که دریا بالا آمد. بال بال می زدیم و دنبال راه نجات بودیم. آن طرف تر تپه ی سبزی بود و آنقدر نزدیک که حتی می شد از روی آن بام با یک گام بلند پرید و نجات پیدا کرد، برگشتم دیدم مادرم و خاله ام دارند دعوا می کنند جلوی یک گیشه ای وسط همان معرکه که ظاهراً می شد از آن جا بلیط رزرو کرد، رفتم نگاه کردم دیدم طرف انگار خیلی پرت بود یک باجه ی کوچکی داشت با تهویه ی متبوع و انگار برای خودش توی عالم دیگری سیر می کرد، پیراهن کنار دریا پوشیده، گلدان های شمعدانی دور بر دکه اش چیده بود و سرخوشانه موزیک خوبی هم گوش می کرد. عینک آفتابی هم زده و خب برای مسافران در راه مانده ای مثل ما بلیط رزرو می کرد. مغزم سوت می کشید و آوار شدم روی سرش که "ندیدی آن دوتا پریدند؟؟ دیدی و این جا بلیط می نوشتی؟" یارو آدامس تعارف می کرد! ... صدا نداشتم ولی انگار مغزم جیغ می کشید... همه داشتند می زدند و می شکستند که یک دفعه دریا بلند شد و انگار همه ی آن دریا به آن عظمت یک سیل شد و کوبید روی بام و... بقیه اش توی آب بود مثل شب هایی که آدم خسته از استخر می خوابد و خواب های عجیب می بیند توی آب و سکوت بود و کمی غللو غللو، غلت می خوردیم و حباب از دور برمان می آمد و می رفت (عین این فیلم ها) تا کوبیده شدیم به جای سفتی و انگار آسمان چرخید و آب آرام پایین آمد. فوراً سکوت قطع شد و دوباره هم همه شروع شد؛ ما بودیم که بر تپه فرود آمدیم من و یک عالم آدم که همه شان گیج بودند مثل من و با هم غریبه (که دقیقاً این قسمت آخر مثل فیلم هایی که آن دنیا را نشان می دهد بود) خواب این جا تمام شد

پ.ن

معمولاً اگر خواب دندان گیری دیده باشیم سر صبحانه به سان رادیوی صبحگاهی برای اهل خانه تعریف می کنیم؛ این یکی آن قدر پرت آمد که جرات نکردیم تعریف کنیم ولی انگار همچین بی سرو ته هم نبود

پ.ن2

بعداً به اکشن بودن خوابم فکر کردم و به این که در عین چل تکه گی از سینماهای مختلف، اما داستان کاملی از آب در آمد

پ.ن3

این روزها ما در زندگی خصوصی مان به یک ایمان قوی نیاز داریم، کسی پیشنهاد دندان گیری دارد؟

پ.ن4

!تا به حال دندان گیر ننوشته بودم

زرینگ احمدی نژاد در بیروت

2010-10-13T10:53:00.000-07:00

شد 9.15

و هنوز زرینگ ادامه دارد

و خب آدم خودش آنقدر کوچک باشد، پوسترش آنقدر بزرگ، باید هم اُور دز شود

از زمره چیزهای خوب

2010-10-13T10:19:00.000-07:00

سوپ جوجه با عدس دال در هوای سرد

که می چسباند تنگِ معده ی سرما زده ی سرما مرده ی روزش سرد

:D و جان می گیرد از آن هر جان ندارِ ناجنبنده ای

va chi begam bah bah ast shoma ke nemidani

اهمیت نگاه فرا مادی

2010-10-07T16:13:00.000-07:00

دیشب به خاطر یک چیزهایی اضطراب داشتم و نمی توانستم بخوابم. ساعت نمی دانم چند بود صدای اذان را شنیدم بعد با خودم فکر کردم چه خوش به حال بچه مومن مضطربی باشد الان؛ ور می دارد وضویش را می گیرد و حتماً چادر گلی ای که مثلاً بوی مادر بزرگ اش را بدهد سر می کند نمازی می خواند و دعایی به سبک لیالی القدر که رد خور ندارد حواله می کند آن بالا و بعد مُهر خاکی اش را می بوسد و بوی خاک هم که خوب است و اگر ایمان اش سفت بود قاعدتاً کمی آرام می گیرد و احتمالاً بعد از آن آرام می خوابد و فردایش هم حتماً با روحیه ی بهتری مشکل اش را حل می کند ولی من همین طوری بیدار ماندم و امروز منگ و ملنگ هیچ کاری نتوانستم از پیش بَرَم هیچ، اضطرابم بیشتر هم شد

به این می گویند اعجاز به روش استقرایی

که قطعاً روش اثبات وجود خدا و یا تائید حقانیت و عبودیت و این چیز ها نیست که همان مثَل الکتریسیته و لامپ و روئیت روشنایی در جهت اثبات وجودخالق خیلی از آن بهتر کار می کند، ولی خب می تواند موید ابتدایی و ساده ی ادعای نیاز بشر به دین باشد

به هرحال یک حقیقت ساده است، نیاز به توسل جستن و پرستش از آن چیز هایی است که تا بوده بوده... و کم هستند آدم هایی که از نظر قوای ذهنی و جسمی آن قدر قوی باشند که برای رفع مشکلات شان با دنیا، بی نیاز باشند از یک نیروی قوی تر از خودشان

و اکثریت آن هایی هستند که نیاز به توسل به چیزی نیرومند دارند پس می روند پیله می کنند به این و آن و هی غر می زنند و احتمالاً عین منطق می روند پاچه خوار می شوند ولی مومن به دین هایش هی پیله می کنند به خدا ولی چی؟ از آن طرف اش آدم های با صعه ی صبر دار تری به نظر می رسند

دیده اید می گویند فلانی مومن واقعی است؟

مومن واقعی بودن چه حسن ای دارد و چه حسن ای را می رساند؟

وقتی کسی قرار نباشد آدم بشود، متاسفانه

2010-10-02T15:09:00.000-07:00

از آن دختر بچه هایی بودم که وقتی جمعی آدم بزرگ حرف های بزرگانه می زدند، می رفتم تو بغل بابایم ساکت می نشستم و آن موقعی که می خواست حرف بزند چانه اش را می گرفتم و تو رویش سوال های بی ربط می پرسیدم؛ (بله . متاسفانه) و

الان از آن آدم بزرگ هایی هستم که دختر بچه هایی که زرّ زیاد بزنند را قشنگ می توانم سیاه و کبود کنم تا دمِ مرگ

ولی نمی دانم چرا با پسر بچه ها کار ندارم نه این که زر زرو ندارند، حرص ام می گیرد از دختر بچه فقط و نمی دانم چرا

از گودر تا شهرِ من

2010-09-30T21:07:00.000-07:00

البته من از همان اول هم خواننده نداشتم. ولی دل ام به همان پنج- شش تا کامنت، یا در اغلب موارد سه-چهار تا کامنت خوش بود؛ چون به اندازه ای که در خور حجم بلاگ بازی من باشد بود. (جمله را!!!) ولی الان خیلی وقت می شود که تعداد کامنت ها از یکی- دوتا بیشتر نمی شوند که یکی اش حتماً خودم ام که با اشتیاق در یک کامنت جدا جواب می نویسم برای آن یکی کامنت که مجموع مان بشود دو تا. از وقتی که گودر پایتخت اینترنت شده، همه اهالی بلاگستان هم جمع کرده اند رفته اند، و اوووووَه چی بشود یکی برگردد و سر بزند به قوم و خویش های ده. این بلاگ بغلیِ ما آقا مصطفی یه پستی این دفعه آخر که آمد بلاگستان نوشت و رفت که خیلی این حسِ دور بودن از پایتخت را در من قوی کرد. البته احتمالاً به این خاطر که من واقعاً ساکن پایتخت نیستم، نیست؛ به خاطر این که تنبل ام و چون تنبل ام در زندگی واقعی ام پا نمی شوم بروم پایتخت، است. (جمله بندی خدا) شاید هم به این خاطر نیست؛ به خاطر این است که این جا حس مکان دارد اما گودر مثل خوابگاه می ماند که هیچ فرقی بین اتاق ها نیست و یک جورایی آدم را یاد سکانس اول آن فیلم خفقان کننده ی روسی سال های قبل از فروپاشی می اندازد، همان که دو تا هم اتاقی اند در بلاروس درس می خوانند که یکی اشان احمق و خودخواه است و می خواهد به هر قیمتی سقط جنین کند و آن یکی از خود گذشته و با مَرام است و به هر قیمتی که بود به دوست اش کمک می کند و آخر سر همه چیز می بازد و می فهمَد احمق خودش است و احتمالاً بعد از آن، رفاقت و مَرام بازی در نظرش جک مسخره ای می شود (حالا اسم فیلم یادم آمد می نویسم اینجا) داشتم می گفتم ولی یادم رفت . آدم هروقت رشته کلام از دست اش رفت می تواند پیروزمندانه بپَرَد سرِ لُپِ کلام.

لُپِ کلام ما این است که من خودم را مَقنا لَچگی بر سر می بینم که این جا کنار مرغ و جوجه هایم روی پله ی اولِ بلاگ ام نشسته ام و به اهالی بلاگستان که با قطارِ گودر رفته اند دور آنقدر که حتی دود و سوت اش هم پیدا نیست فکر میکنم و به یاد حَلَبچه می افتم

و من می مانم و آنان که می آیند این جا می نویسند سوت که دیدنی نیست، شنیدنی است

.

2010-09-27T18:23:00.000-07:00

خیلی وقته کم پیش میآد بتوانم بدون حلق آویز کردن خودم شِش ساعتی پیوسته و آرام بخوابم

امشب فهمیدم بزرگترین آرزویی ندارم

و دلم نمی خواد پرواز یک بادبادک را

دلم خسته شده و نمی دانم چرا فکری به حال اش نمی کنم

نمی دانم چرا نمی خوابم

مزخرف از آب در آمدم

بله تازه فهمیدم

این جا هنوز غریزه از شعور قوی تر کار می کند

2010-09-25T16:41:00.000-07:00

همان آقای قُمُص پطرُس زکریا که قبلاً هم اشاره شده بود، در رابطه با دین و ایدلوژی های وراثتی و مصائب شیرینِ تعصب های کورکورانه و دنباله دار جریان خنده دار و جالبی تعریف کرد که ما هم این جا تعریف اش می کنیم

دانشمندان تحقیق خاصی برای شناسایی رفتار جانوران بر اساس نمونه ی موردی میمون، انجام دادند و نتایج جالبی هم گرفتند که مرتبط با موضوع بحث قمص پطرس بود، از این رو تعریف کرد که برای ما کلاً جالب ناک بود:D

تحقیق به این صورت بود که قفسی آوردند و مرحله ی اول پنج تا میمون داخل آن گذاشتند با یک نردبان و بالای نردبان چند خوشه (خوشه؟) موز آویزان کردند، یک حس گر هم روی آن کار می گذارند که طوری تنظیم شده بود که هر کس تا حد معینی از نردبان بالا برود، از دوش هایی که در سقفِ قفس تعبیه شده بود، باران مصنوعی ببارد

اولین میمونی که به قصد موز ها از نردبان بالا رفت، باران گرفت روی سرِ همه ی میمون ها که کلی عصبانی شدند و این بلا آن قدر سرِشان آمد و آن قدر کفری شدند که دیگر هر میمونی به خاطر موز ها از نردبان بالا می رفت، باقی میمون ها به آن میمون حمله می کردند و مانع بالا رفتن اش می شدند تا خیس نشوند، تا این که دیگر هیچ میمونی از نردبان بالا نمی رفت

دانشمندان در گام بعدی یکی از میمون ها را خارج و یک میمون جدید را به جای آن وارد قفس کردند. میمون جدید که نمی دانست ماجرا از چه قرار بود و برای گرفتن موز می پرید، میمون های دیگر به او حمله می کردند و او را سر چایش می نشاندند واحتمالاً می گفتند بتمرگ سر جات مثلاً

مرحله ی بعد دانشمندان دوتا میمون دیگر را با میمون های جدیدی عوض می کنند، که این جدید ها هم تا جنبیدند برای گرفتن موز ها، بقیه ی میمون ها به آن ها حمله می کردند و لت پاره شان می کردند و نمی گذاشتند کسی از نردبان بالا رود

حالا مرحله ی آخر دو میمون قدیمی را هم خارج و سه میمون جدید را وارد قفس می کنند ;) سنسور ها را هم خاموش می کنند و

:Dموز ها را هم برمی دارند

توی قفس می ماند شش تا میمون و یک نردبان آن وسط ؛ میمون ها ی جدید که همین طوری سمتِ نردبان می رفتند، چه می شد؟ باقی میمون ها آماده باش بودند برای حمله ... آن قدر این جنگ بین شان حساس شده بود و بالا گرفته بود که هر میمونی از کنار نردبان به هر دلیلی رد می شد، پنج تای دیگر الحمله و می زدند داغان اش می کردند

پ.ن

به نظرِ قُمص پطرس زکریا، رفتارِ بشر در راه حفظ آرمان و عقیده اش در گذر اعصار، چیزی شبیه به رفتارِ این میمون ها است؛ شاید کمی پیچیده تر یا شاید هم تا اندازه ی زیادی پیچیده تر

پ.ن2

تبعیت از اکثریت یا تبعیت از نیروی غالب، یک امر نسبتاً غریزی می باشد که هدف ساده ای را دنبال می کند و آن بقا است

پ.ن3

شاید اولین موجودی که به طور گسترده و موثر جلوی این غریزه توانست بایستد و شعور را بر آن مقدم بدارد، انسانِ عصر

رنسانس بود و تکامل یافته ی او امروز، انسان مدرنی است که توانست با تامین امنیت، رفاه و تعریفِ ارزشِ آزادی و برابری، تبعیتی که بدون هیچ ایده ای صورت بگیرد را محکوم کند و جلوی آن بایستد

پ.ن4

حکایت ما این سمتِ کره ی زمینی ها و نه همه ی ما، حکایت انسانِ نیمه رنسانسی است که انسان مدرنِ آن طرف کره ی زمین را نگاه می کند و بعد میله های قفس خودش را و بعد مردد می ماند که وقتی کسی رفت بالای نردبان، او را بزند یا نزند

پ.ن5

سوال کورکورانه: دوش را روشن می کنند یا باز می کنند؟

.

2010-09-17T13:58:00.000-07:00

:D

2010-09-14T16:32:00.001-07:00

.این را می گذاریم اش اینجا؛ چون، که

خدایش بشفاید

2010-09-12T13:30:00.000-07:00

دارم می زنم رکاب دوچرخه ام را می شوم دور تا که از مدار هر چه نیرو به در باشم

که حدوداً می شود آن جاهایی که دستان نا اهل خدا کوچک

و قرصِ بزرگِ خورشید، آن قدر بزرگ

که آسمان ستاره ی کوری باشد

و سال ها از من دور

دریغا که آن اولین مخلوق، جان ما از پیش به نا اهلان فروخت

شاید

همان خدایی را که در آن نزدیکی بود پیدا می کردم

آن وقت می گرفت ام آرام گوشه ی جوبی چَموشکی عبادت ام را می کردم

:(

2010-09-11T15:33:00.000-07:00

جدید ترین رخ داد مغزی ام: صدایی که با آن درون مغز ام حرف می زنم به یک صدای کاملاً تو دماغی بدل شده که هیچ جوری صاف نمی شود و خدا مرا بکشد اگر دروغ بگم

تا ملکوت اعلی راهِ خیلی زیادی است جانِ شما

2010-09-06T00:11:00.000-07:00

مَتَل آن چینی را شنیده اید؟

مرد چینی ای که سال ها پیش به همراه خانواده اش به امریکا مهاجرت کرده بود، بعد از ظهر یک روز تعطیل طبق معمول کاسه برنجی برداشت و سلانه سلانه به قبرستان رفت و بر سر قبر پدرش بنشست و با لطافت و عطوفت خاصی دانه های برنج را روی سنگ قبر می ریخت و گنجشک ها هم می آمدند نوک می زدند روی سنگ و کلی فضا را معنوی می کردند؛ در همین موقع کمی آن طرف تر امریکایی جنتلمن هم که آمده بود به قبر پدرش سر بزند؛ دسته گل مرتبی هم به دست گرفته بود که آن را روی سنگ قبر پدرش گذاشت سپس متشخصانه آن جا ایستاد و مرد چینی را به تمسخر نگاه کرد و عاقل اندر سفیهانه پرسید: ببخشید می تونم بپرسم ازت پدرت کِی از قبر بیرون می آد و این برنج ها را می خورد؟ مرد چینی در کمال ادب و احترام، با چشمانی تنگ و لبخندی گشاد بر لب جواب داد: هر وقت که پدر شما آمد و این گل ها را بو کرد، پدر من هم می آید و این برنج ها را می خورد.

از متل بالا پند می گیریم که با توجه به این که چینی به عبث کار خود آگاه بود و امریکایی متوجه کار خودش نبود، من بعد در چون و چندی و چرایی کار خود نیز تامل کنیم. خب این از این.

حالا ای مسلمانِ نفهمِ من، کاری به چاینیز و امریکایی نداریم که برنج و گُل و بوته و گنجشک و این ها طوری نیستند و ضرری به کسی نمی رسانند. ولی ای مسلمانِ نفهمِ من، حنجره و پرده گوش که دیگر شوخی بردار نیستند، لذا ای کسانی که در گورستان ها بر سر ایشان که مرده اشان مرده است قرآن را با صوت بلند می بخوانید اگر که می دانید به ملکوت اعلی نمی رسد، بی زحمت وُولوم اش را هم کم کنید.

و ِای مسلمانِ واقعیِ من که در رمضان شکم بزرگ می کنی و آن را در ذی الحجه بر می داری و چند دوری می چرخانی حول یک چیز سیاه بزرگ بد ترکیبی و خیال می کنی دسته کمی داری از آن هندو ای که موشی یا حلقه گلی می برد پای مجسمه ای سنگی می گذارد، نداری و انصافاً آن ها دارند. هر چی باشد پرداختن به زَلَم زیمبا شَرف دارد صد بار به چرخش بی حاصلی آن هم حول یک محور آن هم با این شعاع و در این هوا و آن هم دور یک چیزکی که در خلقت آن بی هنری موج می زند. حداقل در راهِ سرِ کار گذاشتن خود شکیبا باشید و به زیبایی شناسی و هنر و رنگ و عطر و عود و رقص بپردازید و همه را بر خود حَرام نکنید که این ها صد بار شرف دارد به بطالتی که هیچ توجیحی جز گشادی ذاتیِ جانِ شما سروران ندارد. همچنین بر شما مشتبه شده است و خیال می کنید که هنر می کنید که یک ماه همه چیز را دیرتر کوفت می کنید.

پ ن

هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاه

و این هم می شود که خسروان هم عاقبت خویش ندانند

2010-08-13T16:13:00.000-07:00

می شود این کار هم بکرد. می شود یک نام داشت. همانی که دوست داشتی . می شود چند دوست درست کرد. از آن هایش

می شود به دروغ چیزها فراوان بگفت. می شود روی هر چه مجاز و ایهام علی الخصوص استعاره را هم کم کرد. می شود همه را دعوت به تحییّر کزد. می شود تصمیم گرفت خاص بود یا نبود و یا حتی خیلی هم کوچه بازاری بود و یا اصلاً تصمیم گرفت ناناز بود. تصمیم گرفت وانمود نمود که بسیار بلند است نظرتان، نگاه تان یا قد و بالایتان

.غافل از آن، که این نیز بگذرد و تو بر سر هر دمی که فرو می بری، آن نیستی که آن جا هست

البته بی انصافی نمی کنم. واقعاً نمی خواهم بی انصافی کنم، پس... نه تمام همه ی آن چیزی که آن جا هست. آره این طوری بهتر می شود و صد البته به کسی چه؟

پ.ن

عمراً دفعه ی دیگر از این خزعبل ها بنویسم؛ و نامرد و بی ادب است هرکه بگوید مگر فکر می بکردی تا الان چه می نوشتی

پ.ن2

پیش تر هم به ما گفته شده بود خود از درون کُشی داریم و اگر الان دیگر کُشی و احتمالاً الان ها هم دیگر، دیگری از درون و برون کشی هم اضافه شده باشد

داریم دیگر و حتماً می رویم علاج می کنیم ولی تو هم کمی خودت را بدار(داشته باش) یعنی

هه

2010-08-10T02:28:00.000-07:00

یکی بیاید راز موفقیّت اینترنت در ایران را پدیدار شناسی کند لطفاً :(

پ ن

می دانم که می دانید که می دانیم همه ولی یک مورد خاص توی اش است که ببینم که می زند تو خال

لطفاً جنگ بشود

2010-08-06T15:16:00.000-07:00

چندی است تو میدان اصلی شهر ما که سابقاً اسم اش گاراج بود و الان اسم اش میدان آزادی است، ولی کماکان به اسم گاراج می بخوانند اش، یک بیلبورد نسبتاً خیلی بزرگ از منقولات خمینی بر پا کرده اند که روی اش فرموده یا همان فرموده: در بستر مردن، فقط مردن است و چیزی نیست ولی در راه خدا مردن شهادت است

کار به این ندارم که چه فرموده ی گوهرباری گفته و در رابطه با این که چیزی نیست اش بسیار جواب های فک شکن وجود دارد و به این که خودش و دودمان اش همه یک به یک در بستر ها حناق گرفته اند و از دار دنیا به درکات پیوستند هم کار نداریم. اما برایم این سوال شد که با توجه به این که این حرف را حضرت آقا در دوران جنگ هشت ساله و بعد از آن که فرمود بچه چه بیشتر چه بهتر، در راستای همین آن هم پَراند، که احتمالاً نوعی شیوه ی دفاع از مرز ها بود آن موقع ها نمی دانم و البته بحثی توی اش نیست که یقیناً چنین شد که در این جنگ پر حاصل پیروز و پاینده شدیم منتها برایم سوال بشده که چرا حضرات شهرداری و این ها الان این بیلبورد به این بزرگی و بی مناسبتی را توی میدان مرکزی شهر برپا کرده اند که دقیقاً بشود چی؟

از کشته شدن در خیابان های شهر راضی باشیم یا این که خود مان آماده کنیم برای غزه یا چی؟

درست است که اصولاً ملت شهید پروری هستیم ولی در حال حاضر امکانات اش را نداریم

از طرفی امکان شهید شدن برای همه یکسان نیست. مثلاً برای زنان نسبت به مردان خیلی کم تر است

در این باره چه تدبیری اندیشیده اید؟

آیا هر نوع به قتل رسیدنی توسط هر نوع دشمنی شهادت محسوب می شود؟

پ.ن

غُر بی جا نمی زنیم برای خودشان می گوییم. یارانه ها را که بی حساب و کتاب قطع می کنند لا اقل برای نوع مردن انسان ها بدون برنامه ریزی تعیین تکلیف نکنند. والا

بند ناف و می می ترسان ما و ما که ایمان آوردیم به پایان فصل بی برگی

2010-07-30T06:39:00.000-07:00

گوش فرا بگیرید ای کسانی که طب می بخوانید و می خواهید یک تز خفن بنویسید

خاله ی بزرگ ما که بعد از فوت مادربزرگ و پدر بزرگ ما تنها زندگی می کند، چهار ماه پیش دچار عارضه ی اسهال شد. سه روز اول به توصیه ی همگان تنها کته و ماست خورد ولی خوب نشد که بدتر بشد، بعد به یک دکتر چیز دان مراجعه کرد و آن دکتر تشخیص عفونت داد و گفت هیچ نخور ولی این آنتی بیوتیک ها را بخور، بطوریکه بر اساس نسخه روزی سه تا قرص آنتی بیوتیک قوی با معده ی خالی مصرف کرد و عارضه ی استفراغ هم به قائله اضافه شد.

دکتر بعدی که مادرش کاش از جای اسپند حرام کردن کمی لوز و کشمش برایش مغز می کرد، بعد از انجام کلیه ی فوحوص و آزمایش ها تشخیص داد که چیزی نیست ویروس است و می توانی همه چیز بخوری تا بتوانیم دُز آنتی بیوتیک هایت را سه برابر کنیم. این شد که خاله ی نازک تر از برگِ ما هم هی تند تند وزن کم می کرد، توالت گاه اش را که جدا کرده بود، جای خواب اش را هم رو به روی خانه ی خدا پهن کرد و ما هم آن را بر سر نهاده و ترسان لرزان و نگران از این بیمارستان به آن بیمارستان و از این دکتر به آن دکتر

خیال اش را کنید در این احوالات هم پیرزنی از آشنایان، مدام تلفن می کرد که فلانی را من می دانم چی اش است، بند ناف اش افتاده است، بیاورید اش پیش خودم تا علاج اش کنم؛ که ما را مدام به کفر گویی می انداخت... دکتر بعدی تشخیص بداد که نه ویروس است و نه انگل و نه میکروب، خودِ باکتری است و ما هم پرسیدیم اش که جناب آقای دکتر یک معاینه ای از ناف هم می فرمایید اگر ممکن است؟ که ایشان هم بُراق ما را از سر تا پا با چشم تیر اندازی کردند و یادآوری کردند دَر از کدام طرف است، ما هم به این خیال که لابد علاج اش را یافته است، دارو ها تحویل بگرفتیم و رفتیم ولی چه بشد؟ چشم تان روز بد را نبیند که شدت و رِقَتِ بیماری افزایش یافت افزایش یافتنی...دکتر دیگری تشخیص داد که بدن بیمار لاکتز تولید نمی کند و برای همین از هضم هر نوع فرآورده ی لبنی تا آخر عمر عاجز می ماند و خلاصه تجویز پرهیز شیر و محصولات شیر بکرد. دکتر بعدی هم که نکشیده 25 فرمود که بیمار شما دچار انسداد روده شده و باید راساً ببرم اش اتاق عمل و مقداری از روده اش را ببرم که البته ما هم دو پا داشته و دو پای دیگر قرض گرفته و فرار بکردیم...دکتر بعدی! در بیمارستان دیگری از کولون اسکوپی و آندوسکوپی و عکس رنگی و اسکن و سونوگرافی هیچ کم نگذاشت و دسته آخر تشخیص نمود که همه ی این درد و بلا ها که یک شبه شروع شده، ریشه ی عصبی دارد و در جواب ما که پرسیدیم بند ناف نیست؟؟ گفتا که من (یعنی او) در مدرسه ی طب لپه پاک نمی کرده ام و سپس خروار ها قرص آرام بخش معده تجویز نمود و گفت یک ماه بعد دوباره بیا ببینم ات ...و خاله ما هم که از کلیت اش تنها مقداری رگ و پوست و استخوان مانده بود، همه را یک ماهی نوش جان کرد

ولی بیماری کماکان خوب نشد و نشد تا این که یکی گفت این بیماری روحی است و باید بگردید دنبال پروفسر فلانی که در محضر ایشان هم حاضر شدیم که مشخص شد خاله ی ما home sick دارد و بایستی بازگردانید اش به همان جایی که آمده است و خاطرات کودکی را گذرانده است؛ خب این هم فرهم بشد ولی ایام سفر بر او سخت بگذشت و دریغ از اندک ذره ای تحسن. آن جا هم دکتر قدیمی بشناسی او را معاینتی بکرد و نظر داد که این بیماری کولیت روده است و شما بیخود دور سر خودتان چرخیده اید، چاره اش این درمان و آن درمان نیست بلکه همین این درمانی است که من می تجویزم و بایستی یک ماه مصرف کنی و بعد برگردی تا ببینم چطور شدی...

آن پیرزن هم هی باز پیغام می فرستاد که فلانی بند ناف اش افتاده بیاوریدش کرمانشاه و ما هم درمانده که بر کدام ساز برقصیم؟

ولی باز دور خودمان چرخیدیم و به تهران باز آمدیم و این بار به نظر می رسید وارد مرحله ی بحرانی بیماری ای شدیم که هنوز پیدا نبود چی است. نتیجه احوال ای بود که می می هجده کیلو وزن از دست بداد و ضعف شدید و خوف شدیدتر بر او غلبه و سراسر اندام نحیف اش را رعشه ی کذایی موت قبضه بکرد و ما اطرافیان هم که خاموش بودیم و مستاصل...

عاقبتاً یک دکتر پروفسری تشخیص داد که بیمار ما به احتمال 80% به گندم حساسیت دارد و باید در کنار خوردن این دارو ها از خوردن نان و انواع محصولات گندم پرهیز کند و فقط و فقط برنج کته و گوشت کباب شده بخورند که رفته رفته باعث شد استفراغ اش بعد از آن همه مدت کم تر شود اما خب اسهال کماکان به همان سُقم و بلاهت سر جای اش مانده بود و ضعف و بی حالی هم به علت دارو هایی که مصرف می کرد روز به روز شدید تر می شد. البته دکتر اخیر گفته بود که 20% هم احتمال دارد اگر بیمار با این دارو ها خوب نشد یعنی سرطان معده و امعا دارند... و این شد که ما بسیار غم و غصه ها گذراندیم و دیگر رسماً دعوت نامه ها از این جا و آن جای دنیا فرستاده شد که بلکه علاج این بیماری ناشناخته را پزشکان ایشان دریابند. در این احوالات غم انگیز روز های گرم تهران هم مزید بر همه ی علت ها بود، در فاصله ی بینابینی که مقدمات سفر اش فراهم می شد بار و بندیل سفر ببست و نزد ما به کرمانشاه آمد تا هر گلی که قرار بود بر سر بنهیم آسان تر بنهیم هر چند که به قول خودش از سفرهای آخرت بود

این جا هم روز ها رسماً زیر سِرُم به سر می برد و تقویت ها هیچ افاقه نمیکرد. اوضاع که وخیم تر شد دکتر های کرمانشاهی و بیمارستان ها هم فتح بشد... و همه بگفتند که بیماری خیلی عمیق تر از آن چیز هایی است که ما می پنداشتیم و چیز هایی در حدود همان سرطان معده و امعا و لوزولمعده و لَنف است اش ولی یک دکتر مسیحی و با خدا و با تجربه دارد شهر ما به نام آلفرد آواکیان که خداوند عمر دایم تقدیم اش کند گفتا که آخر بنده ی خدا تمام آزمایشات و عکس های شما، نشان می دهد که شما سالم هستی و هیچ عارضه ای نداری! ما هم گفتیم که با این اوصاف چه زهری مصرف کنیم ؟؟ گفتا که هیچ مصرف نکن و همه چیز هم بخور ولو اگر بالا یا پایین هم بیآوردی... فعلاً که بیماری خاصی نداری. ما هم به فرمان این دکتر همه چیز دادیم بخوردند ولی گذاشتیم کماکان از مصرف نان پرهیز بماند.

این طریقه باعث شد که ضعف عمومی بدن می می (ما به خاله مان می گوییم می می) با قطع شدن استفراغ کمی جبران شود و به نظر برسد که به تشخیص نهایی و درست نزدیک شده ایم. ولی از آن جایی که اسهال و شدت اش هیچ بهتر نمی شد خبر ها پیچید که می می سرطان بگرفته. همسایگان و دوستان و آشنایان و فوامیل دور و نزدیک و هر که بیکار و یا باکار بود گرد مان آمدند و از دعا و آیات و دخیل و آب زمزم ها هیچ کم نگذاشتند و حتی یکی از همسایگان مان یک پارچه ای کهنه بیاورد که پنجاه سال پیش جده اش که می گویند از اولاد نمی دانم کدام ائمه است، سوره ی یاسین را به خط ثلث بر آن نوشته بودند و از پنجاه سال پیش در خاندان اشان هر کی مریضی سختی می گرفت، هم زمان که سوره را می خواندند بیمار را بلند می کردند که سه بار از توی قاب رد شود آن گاه قماش را بر سر تا پای بیمار مسح می کردند و بیمار هم باید آن را که معدن میکروب های کهنسال بود سه بار می بوسید و می بویید و بعد در جا شفا می بگرفت اما نزد ما که آمدند خاله ی ما حتی توان نداشت از توی قاب بگذرد و گفتند که خُب پس نمی شود، من که تمام اعتقادات و معادلات مغزی ام را برای آن چند ثانیه بر بندی نگاه داشتم، در آمدم که خودتان را مسخره کردید یا کار آن خدا را؟؟ قاب را گرفتم و سه بار از می می رد اش دادم ... (اعترافات ثقیلی است) و آن ها هم می گفتند نه این طوری کار نمی کند و بعد چشم های سرخ شان را از می می پنهان می بکردند و مثل این فیلم های هندی که چیز ناخوشایندی به ایشان وحی می شد زودی در می رفتند.

حالا بشنوید پیرزن داستان ما که کماکان مصر بود بند ناف اش افتاده بیاورید اش پیش من که خوب اش کنم... و آن قدر تلفن ها بکرد تا این که می می را قانع کردیم که بابا قربان شکل ات چیزی را از دست نمی دهی بیا لااقل برای آن که دست از سرمان بر دارد

پیرزن با دست لرزان پرزان اش معاینات شکمی بکرد و با اطمینان سختی توی روی ما غرید که نگفتم؟؟ بند ناف اش افتاده!! و در برابر نگاه ناباورانه ی جمعی از زنانِ همراه، عملیات بند ناف جا اندازی آغاز شد. اول مقداری دنبه و خرما باهم کوبید و خمیری گرم از آن درست کرد و روی ناف بگذاشت سپس آن را با شال بلندی ببست که ناف نرم و گرم شود و گفت پس فردا برگردید. دو روز بعد، شال باز کرد و با حرکت دست ماساژ بداد و هیچ ِورد و فوت و وز وز و پِس پِس هم نکرد ؛ در کمال آرامش و اطمینان پنبه ای آتش زد و در لیوانی انداخت و آن را سر و ته کرد روی ناف، پنبه که می سوخت اکسیژن هوای محصور درون لیوان هم بسوخت و به این روش مکش خفیفی درست شد که ناف را بالا می کشید. (همین روش را قدیم برای حجامت استفاده می کردند) خلاصه چند بار این کار بکرد و بعد با غرولند گفت که چون خیلی از مدت افتادن ناف می گذرد، یکباره خوب نمی شود. فردا بیاورید اش. فردا هم چند بار این کار تکرار کرد و یک باره ناف را بدیدیم که تالاپی بالا آمد و فریاد شادی پیرزن که بسیار خوب افتاد جا... بعد تخته ی گردی روی ناف نهاد و با یک پارچه ای محکم بست اش (که البته بعد ها شنیدیم معمولاً پیاز می گذارند روی ناف و می بندند) و توصیه های پزشکی بکرد که سنگینی حمل نمی کنی، گوجه فرنگی و جعفری هم می خوری. همین

همان روز می می ناگهان پرید توی دستشویی و یک ربع بعد ناباورانه به سوی ما آمد و گفت خوب بود! ما هم گفتیم یعنی چطور؟؟ -: یعنی نه شل بود و نه سفت! و کاملاً طبق استانداردiso 9002بود و فریاد شادی ها از ما پرکشید و یکدیگرها را آغوش ها بگرفتیم و کنون هم که به حول و قوه ی الهی یک هفته ای است که خوبِ خوب است و والا هیچ خبری از بیماری در او پیدا نیست و دارد رفته رفته وزن از دست رفته را هم باز می یابد و البته از آن جایی که قد و بالای رعنایی نیز بدارند بسیار مانکن و جوان نیز شده اند و تمام لباس هایی که گشاد ها شده اند را دور ریخته و لباس های شنگولی و قرطی بخریده اند و خود را برای گذران تعطیلاتی که قرار بود استعلاجی باشد آماده می کنند

البته چندان هم احوال عمومی جالبی ندارد... منع شدن از تغذیه به همراه مصرف دارو های سنگین، بزرگترین اشتباه اکثر این پزشکان بود! که باعث شد بدن می می دچار ضائعات شدیدی بشود که از جمله ی آن فقر آهن و اُفت فشار و افت شدید قند نیز بود که بر اثر دارو هایی که برای سرطان لوزو المعده تجویز شده بود بدست آورد و نتیجه ی همه ی این احوالات آن شد که اولاً آنتی بیوتیک هایی که آن اول کار مصرف کرده بود پدر معده ی می می را به در آوردند و پُرز های محرک معده جهت حضم غذا را به کل از بین بردند که ترمیم همین کلی زمان و مشقت می بَرَد، داروهای دیگر هم سبب شدند که باکتری های مفید روی جداره ی داخلی معده به کل نابود شوند. همه ی این ها باعث شد عمق فاجعه ی اصلی که تنها حمل سنگینی آن را سبب شده بود، دو چندان شود. که حالا پس از بهبودی آن هم می می به زودی های زود به روزهای سلامت اول اش باز نمی گردد...ولی خوشبختانه امید به زندگی ای را که از دست داده بود باز گرفته و همین خودش نوعی سلامتی است

همه ی نتیجه گیری های طبی و اخلاقی از وقایع بالا را به خواننده محول می کنیم و فعلاً خیر پیش

پ ن

بند ناف می افتد. چطور ؟ این طور که اگر سنگینی بلند کنی در می رود. برای همین است که وزنه بردار ها کمر بند آهنی می بندند

پ ن2

تجربه ی ما به ما ثابت کرد پزشکان امروزی از این عارضه هیچ اطلاعی ندارند

پ ن3

بر اساس تشخیص خانوم فَطوم (همان دکتر سنتی) بند ناف وقتی می افتد، یعنی از شکم جدا می شود! و غذا باعث می شود که معده سنگینی کند و برای همین سائلات بدن می آیند و جمع می شوند توی فاصله ی خالی مابین ناف و معده که باعث می شود بیمار درد عجیبی بکشد. این درد معده را عصبی می کند و باعث می شود سیستم گوارش به کل مختل و به تبع آن باعث دفع تمام محتویات معده به صورت اسهال یا استفراغ می شود

پ ن4

خانوم فَطوم خانوم یک پیرزن حدوداً هشتاد ساله و بی سواد است که به غیر از بند ناف جا اندازی (که شرح اش در پست نوشتیم) مُهره ی گردن هم جا می اندازند. به تمام بیماری های مفصل و در رفتگی های مفصل و استخوان آگاه اند. دارو های گیاهی ترکیبی هم که برای درمان بسیاری از ناخوشی ها بکار می آید نیز درست می کنند

دیوانه چو مرا ببیند فرار می کند

2010-07-29T14:44:00.000-07:00

از نظر دینی که کافر بودیم ناشکر هم قلم داد شده ایم. از نظر روحی، خوشی به زیر دل مان زده با تفنگ، از نظر اجتماعی هم گفته شده که دچار نقصان شده ایم منتها دقیقاً در چه زمینه ای اش را نمی دانم شاید رکود بلاگی هم شامل اش باشد مثلاً، از نظر فلسفی، گفته شده کمال طلبی پدرمان را در آورده (کدام کمال بابا؟؟ قضنفر هم از ما بری است که این روز ها)، از نظر عشقی، شکست خورده امان می پندارند. از نظر روانی هم که خودم می گویم کاملاً صاف شده ایم. دیگر هیچی دیگر. ولی هیچ کس نمی داند که دقیقاً ما را چه شده است؟؟

به من گفته اند که افسرده شده ام، افسردگی به معنای مرض اش. بعضی هم گفته اند دقیقاً چهار ماه است که دچار افسردگی شده ام که یکی هم گفته که اگر تا دو ماه دیگر علاج اش نکنم بد می شود و باید برویم بستری! من واقعاً از این همه متخصص و فوق متخصص که اطرافم ریخته ممنون ام و نمی دانم خدا را دیگر چه طوری شاکر باشم. غم اندوه ام آنقدری نیست که مثلاً چهار ساعت بی دلیل رو به دیوار بُغ ام بگیرد ولی خُب این حالت را دارم که اگر کسی سوال بی ربطی بپرسد یا حرف مفتی بزند، روده اش را از سه جا گره بزنم. برای همین فکر نمی کنم افسرده شدم ولی دچار فقر اعصاب شدید، چرا و اتفاقاً همین از خدا با خبران به من پیشنهاد روان شناسان کرده اند... نمی دانم شاید هم رفتم. یک دوستی داشتم که رفته بود یک روان شناس کار درستی که مثل ا.ن جراح است و کلاً می زند کان لَم یکن ات می کند. به این صورت که کارِ استفراق مغزی رویش انجام داده بود، بعد شخصیت اش را ترور کرده بود بعد هم از نو شخصیت اش را با کشک و پشم و زرشک و نخود بازسازی کرده و بعد هم او را خوش و خندان، سالم و طبیعی تحویل جامعه داده تا در آن خدمت کند و شهروند نمونه بشود. نمی دانم. اگر مغز من استفراغ کند، یک سلول هم ازش باقی نمی ماند و ترور شخصیتی هم که عمراً چون جنبه اش را ندارم و احتمالاً همان نیم سلول مغزی را بکار گیرم و دکتر را از بیخ بپیچانم و تمام شوم؛ مثل آن محکوم به مرگی که به علت دیوانگی از اتهام قتل عمد مبری می شود ولی بعد که از دادگاه بیرون می آید آدامسی می اندازد پس دهان اش که نیش اش بسته بماند ولی خب توی فیلم ها پسرک دم زندان می بیند اش. که البته من برای پسرک هم آب نبات خریده ام.

مغز شوری... دیگر اثر ندارد و حول حالنا الی کمی بهتر اگر ممکن است

2010-07-29T13:47:00.000-07:00

بعد از این بند و بساط مسکن مهر و تحکیم و کوباندن اقتصاد دولتی توی سر ها و خم کردن آن ها، نوبت رسیده است به تجدید تحکیم پایه های سُست پشمیک انقلاب.

در خبرآمده بود که حکومت تصمیم گرفته (کجای حکومت معلوم نیست) که مِن بعد از روحانی به عنوان مدرس دین در مقطع ابتدایی بیشتر استفاده شود.

با توجه به این که ما که خودمان طفل بودیم می دانیم که عقل طفل به هیچ جا نمی رسد، ولی انگار، دَم اشان گرم طفیلان امروزی نوبَرشان را خیلی بیشتر از ما آورده اند و ظاهراً حسابی حالی اشان می شود و خطری شده اند که باید علمی بر روی شان کار شود تا مغز شسته شوند. حالا کار ندارم به این که چه گونه رفت و بر ما چه شد که ابنای انقلاب به چنین درجاتی از شعور نائل شدند؛ اما به نظر می رسد این شیوه ی تبلیغ دین اگر جهت کار آفرینی برای آخوند های جوان نباشد، غیر از خوراندن و الغای کورکورانه ی آن، هیچ منظور دیگری در توان نمی تواند داشته باشد هر چند که برای القای دین مبین اسلام روش دیگری کارگر نمی افتد.

پ ن

پا نویس نویسی بی ربطِ ما نسبتاً درمان شده

پ ن2

ولی این روز ها ناخوشی از سر و کول مان بالا می رود هنوز

روانه ی روانی خانه

2010-07-14T03:58:00.000-07:00

اگر یک تفنگ داشتم

اگر امروز یک تفنگ داشتم

هیچی

فقط همین امروز اگر داشتم، جان سه نفر را به جان آفرین تحویل می دادم، رسید هم می گرفتم. اگر بیل هم می داشتم خوب بود. کلنگ

هم خوب بود

بزن ام وسط میدان شهر

آب بزند

همه شهر را بگیرد

خب

این روزها اساسی خراب است

هوا هم که گرم است

علاوه بر این که غم هم ما را باد می کند، مثل بعضی روزهای سگی، سگی نیز هست

که هی پارس می کند. یک چیز دیگر هم بگم، این روزها یک آدمی را مدام همه جا می بینیم

یک دختر نوجوان قد بلندِ گندم روی معصوم رویِ عجیب

که روسری بزرگ قرمزی بر سرش می کند و موهایش توی هوا ول است

حتماً خانه اش نزدیک ماست

ولی پیش نیامده از کسی بپرسم

که بالاخره بفهمم که واقعی است یا نه

از همه بدتر شک دارم که قبلاً او را در خواب دیده ام

شاید هم بعداً

نمی دانم

کاووس تو می دانی؟

امروز هم که سر نهارخواب دیشب ام را تعریف می کردم، بابای ما برگشت گفت ما را که عاقبت مریض می شویم ویم

... دیگرما هم با خود گفتیم آدم مریض که دیگر خودش خوش اش است و بز های مشدی باوه

چی از این بهتر

نماز در وقت اضافه

2010-07-08T23:47:00.000-07:00

ااین که طفل مسلمانی قهرمان اش فلان بازیکن کافر غیر مسلمان باشد و نه مثلاً عمر بن خطاب، ایراد دارد و همچنین که دُخت مسلمان پاهای برهنه ی مردان کافر فوتبالیست را ببیند، باز هم ایراد دارد و خدای اسلام شاهد تمام این معصیت ها هست

اای عبده ی الله! پس به جای آن که بروی دو ساعت فوتبال که پر از معصیت است تماشا کنید، دو ساعت قرآن بخوانید... که ثواب اش ببرایتان ثبت شود. این جام جهانی همه دسیسه های صهیونیست است که بر کمر اسلام ما تیشه می زند... امروز از بچه ی مسلمان می پپرسی اسم جد فلان بازیکن فوتبال در فلان تیم چه است بلد است، اما بپرسی اسم جده ی پیغمبرت چه بود ؟ نمی داند. بپرسی اسم ففلان مستکبر صهیونیست که بر علیه اسلام بنوشت چه بود؟ ننمی داند. بپرسی اسم فلان شیعه ی جنایتکار که فلان قدر مسلمان بکشت چه ببود؟ نمی داند...

این ها بخشی از خطابه ی آخوند سعودی در نماز جمعه ی هفته ی پیشین مکه بود، که شبکه ی الحیات دیشب آن را نقد می کرد.

پ.ن

بسیاری از شیوخ عربستان سعودی، فوتبال جام جهانی را به دلیل خالی شدن مساجد در زمان بازی ها، تحریم کرده اند. ایشان فوتبال جام جهانی را دقیقاً وسوسه ی شیطانی ای قلمداد کرده اند که تحت سفارش صهیونیست و به وسیله ی استکبار جهانی برای بر اندازی اسلام، این بار میان مردم گرسنه ی افریقای جنوبی برپا شده است. در خبر ها است که وقت اضافه ی بازی پاراگوئه- هلند هم زمان با نماز مغرب در مکه بود که خیل کثیری از مسلمون مکه آن را جیم فنگ زدند. نماز را.

پ.ن2

برای رفع معضل تعطیلی بازار و سرباز زدن مسلمانان بی ریشه از شرکت در نماز جماعت عده ای از مسلمانان نو اندیش سعودی ملقب به قالین ها (کسانی که قالیچه ها را برای اقامه ی نماز بر پا می کنند) دست به ابتکار جالبی زده اند. با این ایده ی طلایی که ، وقتی نمی شود فوتبال ِ خانه را به مسجد آورد، مسجد را نزد فوتبال و خانه می بریم. البته با این تعبیر که لعنت بر شما اهل سعودیه، و کنایه از این که کور خوانده اید نماز را بپیچانید... این فکر بکر تحت عنوان مساجد سیّار در خبرگزاری های ایشان بسیار ترویج می شود. در خبرها است که این روزها در مکه و دیگر شهرهای سعودیه، قالین های خلاق و نو اندیش، پیاده رو های مستعد اقامه ی نماز جماعت را پیدا می کنند، جارو می زنند، قبله یابی می کنند، حریم مشخص می کنند و راه را بند می آورند و قالیچه ها را برای اقمه ی نماز پهن می کنند تا مردمی که هجوم می برند به خانه و فوتبالِ حرام ، از بار گناهانشان به واسطه ی اقامه ی جمعی نماز که ثواب چند چندانی دارد بکاهند، برای همین مسجد را به نزد خانه های گمراهان می آورند تا دمی چند از معصیت به دور باشند و صنعت نماز هم از رونق نیفتد.

پ.ن3

الحیات شبکه ی مغربی ای است که برنامه ی ویژه ای برای ترویج مسیحیت دارد. این برنامه با هدف نقد اسلام و مسلمانان با هدایت یک کشیش مصری به نام قمُص زکریا پطرس عمل می کند. او تسلط بسیار خوبی هم بر تاریخ اسلام هم بر ادبیات طناز عرب دارد و به وسیله ی ترویج مسیحیت، سبب شده، افراد زیادی در طی چند سال اخیر، آگاهانه از اسلام روی گردانند. این کشیش عرب که خود پیش ترها مسلمان بود با ظرافت و بلاهت منحصر به فرد اش چنان عیسی وانجیل و محمد و قرآن اش را، بر کفه های ترازوی تاریخ و منطق محک می زند و چنان شیوخ اسلام را رسوا می کند که از دفاع از خود و از پیغمبرشان نیز عاجزمانده اند. به تبع آن بسیاری شیوخ سعودی سکته ها کرده اند و روزانه شش ها بار فتوای قتل لازم برای او صادر می شود.

پ.ن4

انسان اگر بتواند از چاه در آید، می تواند به چاله نرود و خوب تر است پای بر زمین تخت بگذارد؛ هر چند که این حرکت در مورد اسلام در نوع خود گام مثبتی به شمار می آید که می تواند بدون بکار گرفتن هر نوع روش خصمانه ای، که خود مسلمانان برای کم کردن از عدد کفار بکار می بندند، از جمعیت مسلمانان بکاهد و به تبع آن نیز از قدرت ارهابی که بر اساس ایدولوژی آدمیزاد را می کشد کم کند و یا دست کم با بر ملا کردن ماهیت خصم جو و ابعاد غیر انسانی اسلام آب خنکی بر دل داغ آگاهان بریزد. این چنین ترویج هایی لااقل با وضعیت فعلی دین اسلام وموقع جهانی اش که روز به روز وخیم تر می شود، به نظرم نه تنها ضرر ندارد ضرورت هم دارد.

پ.ن 5

شما برای اعمال مدل Italic بر متنی که از پیش نوشته اید، برای جلوگیری از حذف حروف اول کلمات اول هر سطر چه کار می کنید؟

خیلی بعد از نیمه شب

2010-07-07T18:20:00.000-07:00

و به طرز عجیب ناک تری دل ام می خواهد بروم خیابان گردی کنم توی همین اندازه از تاریکی و خطر

.

2010-07-07T16:50:00.000-07:00

.الان به طرز عجیب ناکی آرام ام

.که جای نگرانی دارد

آآآآ لعنت بر قسمت های لعنتیِ زندگی

2010-07-07T01:15:00.000-07:00

علی الخصوص تازگی ها، تحمل هیچ خطایی را ندارم. به خصوص از جانب مادرم و پدرم. یعنی اگر سبب اشتباهی شده اند یا دارند سبب اشتباهی می شوند، دیگر مثل گذشته دندان روی جگر نمی گذارم و با لازم ترین لحن ممکن برخورد می کنم تا جلوی مشکل را از هر جایی که دستم می رسد بگیرم. به نظر خودم این رویة جدید در بعضی مواقع روی سرنوشت خانواده تاثیرات مثبت گذاشته!!! فقط ایرادی که دارد همین حرمت شکنی ای است که حتی بعد ها هیچ جوری چسب نمی گیرد و برای همیشه معیوب می ماند. اطرافیان نزدیک معتقدند آستانة تحمل من در برابر سختی ها پایین آمده، اما به نظر خودم میزان خطا پذیری آن ها نسبت به گذشته زیاد تر شده.

یک دوستی می گفت دنیا هم این روز ها خیلی لحظه ای تر از قبل شده یا حساس تر یا حالا یه چیزی تو همین مایه ها. میگفت که مثلاً قدیم پیکی شش روز توی راه بود تا برسد به مقصد اش اما الان با فشردن یک دکمه پیغامی از این سر دنیا به آن سر دنیا می رسد، و معتقد بود که به همان نسبت هم میزان پیش آمد اتفاقات بالا رفته (به همین خوشمزه گی!!!) و آدم ها مجبور شده اند یا مجبورند آستانة تحمل اشان را بالاتر ببرند؛ و به عقیدة او من ظاهراً از آن تیپ آدم هایی از آب در آمده ام که پیچیدگی ها و سختی ها تحمل ام را تمام می کنند.

پ.ن

خودم می دانم تا امروز عنوان از این لوس ناک تر و مایوس ناک تر در این بلاگ بکار نرفته اما از حالا به بالا عنوان های مایوس ناک تر از این نیز رویت خواهد شد، چون به قراری دنیا (یا لا اقل این قسمت اش که ما تشریف داریم) روز به روز دارد جای بدتری می شود

تحریم شام بکنیم؟

2010-07-05T12:14:00.000-07:00

میلتون فریدمن، اقتصاد دان فقید امریکایی و به نوعی هم متخصص در امور خاور میانه در طی یک برنامه ی تلویزیونی در مورد هند و دانش و تکنولوژی نوین حرف جالبی زد تعریف کرد: وقتی بچه بودیم شب ها پدرمان می گفت غذای تان را بخورید و آن را قدر هم بدارید که بچه های هند شب ها شام ندارند و گرسنه به خواب می روند...، در ادامه گفت: ولی امروز من به بچه ام می گویم درس ات را زود بخوان و خوب کار کن که بچه های هند کمین کرده اند تا تکنولوژی ما را از چنگ ما در آورند ...! ا

این برنامه داشت خیلی کلی گسترش دانش و فن آوری IT در جهان را توضیح می داد که سبب شده دنیای جدیدی با پارامترهای جدید از جنس دانش و تکنولوژی شکل بگیرد که ارتباط چندانی با فرهنگ و سابقة تمدن و حتی سرمایة اولیه ندارد. این برنامه گسترش چشم گیر دانش IT در جهان را نشان می داد و به طور خاص هند را تحلیل می کرد که امروز به لحاظ فناوری مخابراتی جایگاه و مقام چهارم را در جهان دارد و چگونه توانسته مراتبی از تکنولوژی نوین را در ارتباط با عرصة کار و بازار جهانی که به رشد خوب اقتصاد این کشور منجر شده، از آنِ خود کند. مثلاً نشان می داد که چه سازمان هایی در هند تشکیل می شود تا دانش کامپیوتری نوجوانان و جوانان هندی را سازمان دهی کند و آن را به عنوان نیروی کار مفید به جامعة خود و به دنیا عرضه کند.

پ.ن

مثلاً یکی برایمان تعریف می کرد یک پدیده ای که در لندن شایع شده این روزها آن است به هر دفتر خدمات ارتباطات مردمی که تماس بگیری، یک هندی در بمبئی از آن طرف خط جواب ات را می دهد بله قربان؟؟ و تو مشکل را به او می گویی و او آن را درج می کند و دوباره از طریق ماهواره به سازمان یا ادارة مربوطه مخابره می کند.

در واقع در لندن با 10000 پوند هم نمی صرفد که برای تامین چنین نیازی، یک محلی و تشکیلاتی فراهم شود ولی در هند ادارات کوچک و زیادی هستند که چنین نیازی را برای غرب تامین می کنند و کارمندان آن در واقع از طریق ماهواره کارمندان کشورهای دیگری محسوب می شوند. یک هندی با 1000 پوند در ماه هم راضی است که ساعات کاری مشخصی را در محل غیر استانداردی از لحاظ ابعاد فضا، تهویه و نور بگذراند

این هم چه گوارا است

2010-06-30T23:08:00.000-07:00

اگر از آتش یک روز گرم طاقت فرسا ناک تابستانی خلاص شده اید و تازه به خانه برگشته اید و دل تان می خواهد یک چیز خنک خوشمزه جگر شما را تازه کند، آن لیوانِ بزرگِ چای کم رنگی را که دیروز توی فریزر گذاشته اید تا یخ بزند، از فریزر بیرون بیاورید و بگذارید کمی یخ اش آب بشود. یک لیموی تازه بردارید (الان که دیگر لیمو ترش تو بازار نیست اما اگر یافتید که چه بهتر، ولی اگر نبود 3 تا لیموی کوچک را به کار برید). کمی از روی پوست اش را با یک رنده کوچک، ریز رنده کنید و بگذارید کنار؛ هواس تان باشد که مقدارش بیشتر از نیم قاشق مربا خوری نشود، چون شربت شما را تلخ می کند. اضافه کردن آن مثل اضافه کردن وانیل است به کیک است.

چند برگ نعناع (5،6 برگ) را ریز خورد کنید. پوست لیمو را هم به آن ها اضافه کنید. بعد خود لیمو را نصف کنید و پوستة نازک دو طرف هر شیف لیمو را از هم باز کنید و حوصله به خرج دهید که دانه های لیمو را (مثل دانه های رانی پرتغال) از هم جدا کنید؛ خیلی زمان نمی برد. پنج قاشق غذا خوری سرکة سیب و چهار قاشق غذاخوری شکر را باهم حل کنید. نیم قاشق چایخوری فلفل سیاه هم به آن اضافه کنید. اگر دانة فلفل سیاه باشد کمی خورد اش کنید تا اندازه ای که پودر نشود.

چای یخ زده را با قاشق خورد کنید تا مثل یخمک شود؛ دانه های لیمو را با آن مخلوط کنید. نعناع ها و پوست لیمو و بقیة چیز ها را هم بریزید توی لیوان چای و با قاشق به هم بزنید. برای تزئین چند برگ سالم نعناع را روی یخمک تان بگذارید تا آن جا که لیوان پُر شود، سپس بگیرید بنشینید و بنوشید که بَه بَه است و گوارااا

:) بعد اگر مورد پسندتان واقع شد دعا به جان ما کنید تا زودتر تر دفاع کند

هوپـــــــــــا مارااادوناااا... هوپـــــــــا

2010-06-30T11:21:00.000-07:00

چند دقیقه پیش یک مستندی در بارة مارادونا، اسطورة فوتبال آرژانتین از شبکة الجزیرة پخش شد که راستی باعث شد با خودم بیاندیشم که دنیا کمتر از آن چه که فکر می کنیم، بی صاحب است. وجداناً یک جاهایی خطرات فاجعه برانگیز تری از خامنه ای و صدام حسین، از بیخ گوش بشریت گذشته و اگر نمی گذشت می توانست رقوم دنیا را بیشتر عوض کند... مثلاً همین مارادونا اگر در نقش یک سیاستمداری، رهبری چیزی به دنیا عرضه می شد چه می شد؟؟...، راستی که جای شکر دارد این هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوا

تکمیلی: به نظرم یکی از نشانه های قدسی پرستی در ا.ن، تبادل علاقه بین او و آقای مارادونا است (; به خاطر این که هر دو آن ها فکر می کنند یا می کردند برگزیدگان عالم قدسی هستند که قرار است یکی شان پرچمی را در عالم اسلام برافروزد آن یکی هم پرچمی را در عالم فوتبال. هر دو شان هم تا اندازه ای موفق عمل کردند. در مورد خامنه ای که دچار جنون قدرت شده است این توهمات قدسی مآبانه جایگاهی ندارد؛ چون دقیقاً می داند چطور بر سر کار آمده است و دست اش از چه راه هایی باز است که فرمان براند و قطعاً می داند که عالم قدسی هیچ مددی به او نمی رساند که زیر خانه اش یک اورژانس مجهز و دو تا اتاق عمل حسابی کار گذاشته است.

در مورد اقتدار و اُبهت خواهی، مارادونا بیشتر به خامنه ای شباهت دارد. چرا که ا.ن اصولاً فقیر نمایی را در دستور کارش دارد و بد جور دون کیشوت خطرناکی شده است که از بد روزگار بر داستان واقعی ما سوار شده و هی گرد و خاک می کند به پا که هی می رود تو چشم ما.

در مورد هیتلر هم به نظرم هیچ صفت مشترکی بین او و مارادونا غیر از استعداد و توانایی ویژه اشان وجود ندارد هر چند که قدرت عشق بلاعوض، و عقده های درونی معزل مشترک میان تمام دیکتاتورهای جهان است اما هیتلر را حیف می دانم که با مارادونا قیاس شود، مقایسه من از این نظر قرار بود بیشتر در باب خامنه ای و صدام حسین باشد تا هیتلر و این ها

اصلاً مارادونا به نظرم بیشترین شباهت را به عیدی امین، پادشاه مخلوع اُگاندا دارد. به صدام حسین هم می خورد. اتفاقاً صدام و عیدی امین در خیلی مسائل اساسی مشابه هم عمل کرده اند... آه چه الکی به درازا کشید!! به هر حال و با این اوصاف اگر چَرَند به نظرتان نمی آید، با توجه به این که مارادونا علاقة خاصی به چه گوارا و فیدل کاسترو دارد، اگر بر سر قدرت می نشست، می توانست از خامنه ای، هیتلر و ا.ن هم خطرناک تر باشد، بله و همین و بس

مبادی آداب نمایی و کشک

2010-06-29T17:33:00.000-07:00

از مواهب پروراندن حیا و ادب، یکی اختراع روش های طول و تفصیل بیان است در کلام و یا نوشتار و یک گام پیش رفته تر از آن، قاعده مند شدن آن روش ها است با عنوان آداب اجتماعی. این طول و تفصیل ذاتاً نقشی در تکمیل درک مخاطب از مطلب ندارند و صرفاً در جهت صرف زمان و روان مخاطب به کار می روند و روی هم رفته و ماهیتاً اضافی هستند و نه بیشتر

مثلاً فلان کارشناس ارشد در رابطه با فلان مسئله زنگ می زند به فلان برنامه تلویزیونی پخش زنده و نیم دقیقه با سلام و عرض خسته نباشید به استحضار همه می رساند که مولای متقیان فلان است و این ها و خدا نکند که ولادت دیگری هم باشد و یا اگر هم زمان با این ها قتلی هم باشد که رسماً به نزدیک های یک دقیقه عرض تبریک و تسلیت می کشد و آخرش هم تمنا می کند که چون کوچیک همه است و فلانی سرور است باید اول اوشان حرف بزند...و هیچی دیگر. حالا این یک مثال بود که نمود های متعددی از آن وجود دارد

مصیبت آن است که این افراد مبادی آداب قابل احترام هستند، و کسی مجاز به سرزنش کردن اشان هم نیست و یا حداقل دور از ادب و عرف جامعه است که کسی برود توی حلق اشان. چرا که این افراد مبادی آداب هستند و خطای فاحشی ازشان سرنزده است و بی احترامی کردن به ایشان کار غلطی است.

موافق ام که گاهی وقت ها برای بیان بعضی مطالب پیچیده نیاز هست که از کلمات بیشتری و شاید نامانوس تری که معنای نزدیک تری به منظور دارند، استفاده شود اما موارد مشابه زیادی از این نوع طول و تفصیل دادن ها هستند که، نیازی به یک رسانة پیچیده برای بیان ندارند. مثلاً در رسانة ملی صدا و سیما به کررات داشته ایم و داریم. وقتی یک مجری قرار بود بینندة مفلوکی را به تماشای فلان برنامة تلویزیونی دعوت کند، قرار نبود اتم بشکافد اما به هر حال از گرمای آفتاب بهاری شروع می کرد و بعد گرمای آفتاب تابستانی و بعد گرمای آفتاب زمستانی و بعد ربط اش می داد به خش خش برگ های پاییزی و بعد خش خش برگ های زمستانی و بعد... و الی آخر؛ که هیچ دستگیر بیننده همم نمی شد و فقط آن وسط، 5 دقیقه ای را که ممکن بود بیننده بعد از تماشای تلوبزیون اش پس اندازداشته باشد که مثلاً زودتر به رخت خواب برود یا بهتر مسواک بزند و یا تحت هر عنوان دیگری، از دست می داد. و در واقع نه فقط یک مخاطب بلکه هزاران مخاطب و هزاران 5 دقیقه با یاوه گویی های یک مجری بر اساس یک متنی از سوی نویسندة بی سلیقه ای که توسط مدیر نادانی انتخاب شده است، از دست می رود. قبول دارم که خیلی اینطوری ها هم نیست و این طوری ها هم نمی شود تحلیل کرد و می دانم که موارد مشابه این گونه استهلاک ها، هم در زمان و هم در انرژی و روان ملت های جهان سوم، خیلی عادی است. چیزی که دق ما را بالا آورده نه آن مجری های بدبخت از روی نوشته بخوان تلویزیون است، نه آن نویسندة بی سلیقه ای است که بالاخره مخاطب خودش را یک جایی دارد و نه حتی آن مدیر احمقی که شاید از روی ناچاری از یک سیستم غلط بالاسری خط می گیرد...، کلاً از طول و تفصیل زیادی شاکی ام؛ به نظرم این جور پدیده هایی بیشتر از آن که دلایلی مثل مدیریت نادرست داشته باشند، دلایل ریشه دار تری در فرهنگ دارند که متاسفانه به غلط باب شده اند و عملاً به عنوان آداب اجتماعی در جامعه به کار می روند. مشابه این هجو گویی ها و به نوعی تعارفات را در اجتماع به شکل های مختلفی داریم، بین فروشنده و خریدار، بین میزبان و مهمان، بین مرد و زن، بین بزرگ تر و کوچک تر و...

چرا این هجو گویی ها در قالب ادب و حیا بیشتر از خیلی جاهای دیگر دنیا، باید در ایران استعمال شود؟؟ چرا (شاید این سوال بی ربط باشد) حافظ بایستی انقدر پر از حرف تکراری باشد؟؟ بله در مورد حافظ که قضیه کلاً فرق می کند... در مورد حافظ مرتبط با این موضوع بعداً می بنویسم ...

رفتم که بخوابم

...

2010-06-19T09:59:00.000-07:00

یک ترانه کردی هست با صدای عباس کمندی که هر بار می شنوم اش دل ام ریش ریش می شود مثل الان. اسم ترانه هست. کاله به ی

از بعد از خانه نشینی و احوال ما

2010-06-19T09:08:00.001-07:00

ما به آغوش خانواده باز آمدیم باز. شرح سفرم را بعداً می نویسم. الان حوصله ندارم -

- این روز ها حرف برای گفتن هم ندارم. دوست جانی ام که خیلی هم دوست اش دارم و از بچگی دوستان جانی هستیم، دارد می رود از ایران برای همیشه و من گیج شده ام.

-اگر غروب دلگیری است و اگر در خانه تنها و غمگین نشسته اید و اگر آشپزی دوست دارید به دستورات آشپزخانه ای زیر عمل کنید.

اگر در خانه شیر خشک دارید، یک لیوان از آن بردارید و با نیم ربع لیوان آرد سفید و ربع لیوان شکر مخلوط کنید و در تاوه ی خشکی بریزید و با هم و بدون روغن تفت کنید. باید با یک قاشق چوبی هم هی و هی به هم اش بزنید که ته اش نچسبد و نسوزد. بگذارید آنقدر حرارت ببیند تا رنگ اش کمی قهوه ای بشود، هر چه بیشتر حرارت ببیند قهوه ای تر هم می شود ؛ بنابراین می توانید رنگ اش را دلخواه معین کنید. اما بهتر است نگذارید خیلی قهوه ای شود (خیلی بسوزد). بعد نیم قاشق چایخوری هِل آسیاب شده را که از قبل آماده کرده اید به مخلوط تان اضافه کنید. در این مرحله سه ربع قالب کره ی صد گرمی را هم در همان تاوه آب کنید و با قاشق چوبی تند تند به هم اش بزنید تا گوله گوله نشود. فراموش نکنید بعد از این که کره را اضافه کردید، دیگر مواد تان رنگش از آن چه بود قهوه ای تر نمی شود. مراقب باشید تا به خوبی باهم ترکیب شوند، اگر گوله هم شد اشکال ندارد، یک ربع تند و پیوسته به هم بزنید درست می شود. بعد بگذارید توی یک بشقاب مسطح و قبل از این که خنک شود با یک قاشق مسطح اش کنید و بگذارید خنک شود. حواس تان باشد که مواد روی دستتان نریزد چون پدر تان را هم می سوزاند.

یک تاوه ی کوچک بردارید و اندازه مشت تان مغز پسته خورد شده ی خام، داغ کنید؛ مراقب باشید که نسوزد فقط کمی که تاوه چرب شد ، پسته ها را از روی آتش بردارید. بعد توی همان تاوه یک قاشق غذا خوری شکر و یک قاشق نمک وسط تاوه کوپه کنید و بگذارید فقط کمی قهوه ای شوند. بعد پسته ها را بگذارید کنار آن بشقاب قبلی که درست کردید، بعد شکر و نمک داغ را هم بریزید روی پسته ها. بعد بروید خوشبختی را مزه کنید. این شیرینی درست کردن اش نیم ساعتی طول می کشد ولی وقتی چشیدید برای همیشه هوش از سرتان می برد (؛

بعدی

یک مقداری پنیر لیقوان بگذارید توی یک ظرف آب تا نمک اش با آب حل و شوری اش ملایم شود.

نازک ترین نانی را که می توانید تهیه کنید و آن را تکه تکه کنید، تکه های نان حدوداً یک سانت نیم در یک سانت نیم بشوند مثلاً . بعد آن ها را توی تاوه ی خشکی بگذارید تا کمی سوخاری شوند. بعد از آن که به رنگ دل خواهتان رسیدید کمی به اندازه ای که دوست دارید روغن زیتون بزنید و بگذارید کمی با آن هم تفت شود، بعد بگذارید اش روی یک بشقاب شیشه ای که کمی هم گود باشد. پنیر لیقوان را آب کش کنید و بگذارید توی فر با حرارت کم گریل می کنید طوری که کاملاً خشک شود ولی آب نشود. با یک چنگال روی پنیر را فشار دهید تا له شود و آب توی اش هم بخار شود بعد یک قاشق چایخوری شکر و نیم قاشق زیره و یک ذره فلفل سیاه هم اضافه کنید و بگذارید باهم کمی داغ شوند، بعد از فر بیرون آورید . پنیر ها را با روغن زیتون اشباع می کنید. خوب که به هم زدید بریزید روی نان ها و با قاشق صاف اش کنید و بعد چند تا گردو خورد کنید و بریزید روی همه اش و بگذارید روی میز تا چشم همگان درآید.

اگر این ها را بکار بستید و به مذاق تان خوش آمد بنویسید تا باز هم دستور جات خوشمزه برایتان بنویسم. شاید یک بلاگ آشپزی بزنیم از هیچی بهتر است.

مستراح خانه

2010-05-30T10:49:00.000-07:00

به من بگویید وقتی در مملکتی زندگی می کنید که ارکان اساسی آداب معاشرت، پیش دستی در سلام کردن است (حتی اگر طرف قاتل پدرتان یا رفیق مادرتان باشد) و پرسیدن حال عمه شان و اعتراف به خوشوقتی ای که با دیدن شکل نحس شان نصیب تان شده مثلاً، چه گونه باری تعالی را شکر می کنید که شما را از نوع متمدن بشر خلق کرده مثلاً؟

پ.ن

این روزها همین طوری مراحل جنون را یکی پس از دیگری و با موفقیت سپری می کنم.

خيلي هم دوست اش دارم،‌ اما نه هميشه

2010-05-09T04:16:00.000-07:00

آه اي با ايمانان شان دعا كنيد براي يكي از با ايمانان تان

چرا كه از من بر نمي آيد و ممكن است دستم به ناگاه چيزي را له كند

چرا كه كسي كه قرار نيست بميرد اما خيال مي كند ناچار است براي كسب ترحم و توجه ديگران، اداي مردن در آورد را بايد تِلاند

آن سوی مستراح هم منظره دارد بالاخره

2010-05-05T00:19:00.000-07:00

هر کدام از اطرافیان من به نوعی دیوانه هستند، من هم به نوع دیگری... به جان اطرافیانم

و البته تازگی ها با خودم گفتم معتقد بشوم به، انسانیت مثلاً

و خدا تار و مار کند هر چه حشره را

اندر مکافات علم و ملکول باخدا

2010-04-24T07:30:00.000-07:00

چند روز پیش ها با یکی از دوستان ام رفته بودیم کمی خوش و بِش کنیم ، بحثی باز کرد و آن را کشاند به علم و اکتشافات جدید بشر( من هم در دل به او که چه غلط ها!!!) و اینکه چه قدر دانشمندان چیزها کشف کرده اند و دیگر چی مانده که کشف کنند؟! و جالب آن که قسم می خورد که دیگر چیزی نمانده. سَرتان را درد نیاوَرم، عاقبت لب تابش را باز کرد و یک فیلمَکی نشانم داد، داستان یک ملکول زشت آب و ماجرای زیبا شدن اش زیر میکروسکوپ توسط دعای خیر و هم زمانِ چند قدیس از چند گوشه ی دنیا که آدم را یاد داستان شاهزاده و غورباغه وشِرِک می اندازد، بعد هم انفجار دنیا از عجب ها و این ها و آن ها و بخت های بد از ما... اینطور مواقع وارد بحث نمی شوم. هم به دلیل این که خودم خیلی بیشتر از او نمی دانم و طبعاً بحث دو نادان هم به جایی نمی رسد و هم اینکه فشار خونم بالا می رود اگر بعد از اتمام بحث پی ببرم یاسین درگوش خر می خوانده ام و بحث به جدل می کشد که خوبیّت ندارد

نمی دانم آن دانشمند ژاپنی را کی اجیر کرده، به هر حال یک پژوهشی کرده است دیگر و راست یا دروغ نتایجی هم گرفته، اما مصیبت این است که چرا از میان این همه خبر علمی، یک استاد دانشگاهی در ایران بیاید سالن کنفرانسی راه اندازد و دانشجو نماهایی گرد خود آورد و نیم ساعت نمک بریزد و آخرِ یک کنفرانس علمی هم مثلاً بگوید ِانا خلقنا کل شیٌ من الماء ؟؟ و این ها؟؟ هـــــــــــــــــــــاه؟؟

:تکمیلی

چه چیزهایی باعث می شود "درک های ناصحیح نسبت به هر پدیده ای" یا هر نا آگاهی دیگری که به طور عام و نادقیق می شود اسمش را "جهل" گذاشت، با سرعت بیشتری نسبت به "آگاهی های صحیح ای که از درک های صحیح پدید می آیند" منتشر شوند؟؟

یک دلیل محرض اش می تواند این باشد که نسبت جمعیت دانایان به نادانان کم است

و احتمالاً اینکه وقتی ناآگاهان خودشان دست به تولید علم می زنند و می برندش پیش و پروبالش هم می دهند و کسی هم نیست به آن ها یادآوری کند روش تولید دانش را اشتباه می روند، باعث می شود جهل با سرعت بیشتری منتشر شود

شاید یک دلیل دیگرش این باشد که رسیدن به یک درک صحیح، مقدار قابل توجهی هوش و زمینه ی شناخت می خواهد که این ها خودش لازمه اش داشتن یک سری زمینه های ژنتیکی و محیطی مساعدی است که به نظر می رسد اقلیتی از جامعه جهانی از چنین شرایطی بهره مند باشند. برای درک ساده ی موضوع می شود تعداد شاگردان باهوش تر یک کلاس را نسبت به کل کلاس مقایسه کنیم. به طور عام این عدد بیشتر نزدیک به صفر تا یک.

علت دیگر اینکه جهل چطوری آسان تر منتشر می شود، درک آسان تر آن است. اما این به آن معنا نیست که درک هر چیز ناصحیحی آسان تر است. بلکه مقصود این جا پذیرش کورکورانه ی مسائلی است که اساس علمی و منطقی ندارند، مثل خرافه. علت اینکه چرا و چطور به چنین شتابی رواج پیدا می کند برمی گردد به همان جمعیت غالب کوته فکران و میل غالب بشر برای پذیرش سهولت نسبت به پذبرش سختی در تمام طول تاریخ، که البته این نسبت رفته رفته کم می شود اما آن میل یک طبعیت بشر است و به نظر نمی رسد کم شود.نمی دانم

یک علت دیگر رواج پیدا کردن جهل آن هم با سرعت زیاد، رسانه ها می باشند. یک جورایی همان مشکلی که جمهوری اسلامی با رسانه دارد(به خاطر رواج پیدا کردن آگاهی)، دنیا هم به نحوی این مشکل را با رسانه دارد (رواج نادانی)، هر چند که امروز دیگر همان رسانه عمر جهل را کوتاه می کند اما رسانه ماهیتاً یک ابزار است که بستگی دارد برای چه چیزی بکار گرفته شود. مثلاً تعداد مخاطب یک شبکه ای را که رمُالی می آید شرّو ور می بافد به هم و از غیب می گوید را با تعداد مخاطب یک برنامه ی علمی را مقایسه کنید

به نظر می رسد مردم حتی اگر بدانند این ها چَرَند است، از شنیدن دروغ عصبانی نمی شوند و حداقل به عنوان سرگرمی از آن لذت می برند، اما حوصله ی شنیدن خبری علمی را ندارند، مگر آن که خیلی تکان دهنده باشد و بشود کلی نقل اش کرد این ور و آن ور...درست است که دنیا دارد تخصصی می شود و هرکس می تواند در زمینه ی مختص به خودش پیش برود، اما جهل یک معضل همگانی است و عمومیت پیدا می کند

یک - جهل می تواند یک دانش تلقی شود، می تواند سوء فهم باشد، می تواند ناشی از ناتوانی ذهنی باشد و یا ناشی از محیط ناساعد اما در هر صورت جهل همیشه بد است

دو - پراکنده شدن جهل از بدو تاریخ بشر با شتاب تندی آغاز شد که رفته رفته به خاطر پیشرفت دانش بشر و شتاب گرفتن آن

در دو قرن اخیر از شتاب پیشرفت جهل کاسته می شود. انسان جاهل نمی داند درگیر جهل است و دانش است که سبب تبیّن جهل می شود

سه- در راستای پیشرفت دانش بشر رسانه های آزاد ساخته شدند و رسانه ی آزاد، ابزاری است که در عین حال به انتشار دانش کمک

می کند، در اختیار جاهلان نیز می تواند باشد

چهار- جهل نسبی است. یعنی یک فهم می تواند در یک زمانی درست تلقی شود و در یک زمان دیگری (احتمالاً بعد ترها) نادرستی اش ثابت شود و غلط تلقی شود

پنج- به نظر نمی رسد نمودار جهل هر چند که به نظر می رسد شتاب منفی گرفته است، روزی به صفر برسد. یعنی ما روزی را نخواهیم داشت که کسی را نداشته باشیم که نوعی جهل نداشته باشد

...فوتبال یک بازی تیمی است بچه ها جان

2010-04-24T04:23:00.000-07:00

آنقَدَر این هفته ای که گذشت و هفته ی قبل اش، ِشرّو ِور بافت که آدم می ماند، با چی بزند کجایش ( کجای او) و چه طور بزند و چه قدر بزند که بشود بتواند سکوت را رعایت کند لااقل و اگر نمی تواند رعایت کند، بمیرد خُب

اَ.ن جان، روی کلام ام با تو است قربانت. می دانم بچه های محل آنقدر کم فوتبال راه ات داده اند و آنقدر زیاد بهت گفته اند برو سر جایت بشین بچه میمون، که اینطوری مُعقّد و زنجیری شده ای. البته دروغ چرا؟ زنجیری که نیستی، زنجیری ها زور بازویشان زیاد است و برای همین می بندند شان به زنجیر، اما تو که آزارت به مورچه هم نمی رسد... ولی دلیل نمی شود قرص هایت را نخوری، تو هم بایستی قرص هایت را بخوری. تو که نمی دانی هر بار که یک زِرِ جدید می زنی، نمودار مصرف هفته گی لوزارتان در مملکت چه اوجی می گیرد. یک کم رعایت کن جانم. می دانم تقصیر خودت نیست، تقصیر بچه های محل ات است...اما می دانی چی است؟ آدم از یک سنی بالاخره مسئول گفتار و رفتارش می شود و فکرکنم تو هم به سن و جایگاهی رسیده ای که باید این را مد نظر داشته باشی و کمی بیشتر درگاه دهان ات را ببندی مِن بعد باشد؟ برو یک دکتری جانم، عقده های کور طفولیت ات را باز کنند، باور کن دکتر ها کارشان درست است. خیلی هاشان هم آب نبات می دهند آمپول هم نمی زنند

پ ن

بچه زدن ندارد اما بعضی هاشان را باید آنقدر زد تا آبکش شوند

و بلکه زیر سقف اسلام خوابگه هایتان کمتر بلرزاند

2010-04-24T00:13:00.000-07:00

آخرش هم نفهمیدیم بلایای طبیعی، طبیعی هستند یا الهی. این را هم نفهمیدیم که بلایای الهی به دلیل فسق و فجور نازل می شوند یا به دلیل فوران ظلم و بی عدالتی. این را هم نفهمیدم توبه را دقیقاً بایستی به درگاه چه کسی کرد؟ این را هم نفهمیدم که فاسقان توبه کاران اند یا ظالمان؟؟ این را هم ندانستیم صدقه را متدیّنان سالخورده می دهند یا به متدّینان سالخورده می دهند؟ البته هر جفت اش می شود. اما هر دو اینها چه ارتباطی به انرژی آزاد نشده ی اعماق زمین دارد؟

آیا اینطوری که حضرات خواب دیده اند، اگر از شدت فسق و فجور بکاهیم و صدقه را بالا بریم و توبه را بکار بندیم، انرژی آزاد نشده ی دل زمین از بین می رود؟ احتمالاً کماکان آزاد نمی شود و بعداً آزاد می شود. قطعاً لرزه های گاه و بی گاه فاسقان سرعت صعودش را تشدید می کند و این جاست در می یابم حضرات به لحاظ علمی هم حرف حساب می زنند خُب. منتها آخر حکایت دوتا کم است دیگر چی است؟؟

...فسق و فجور درست است بد است ولی آخر نفس عمل است که مهم است و این جا شدیداً خانه برانداز

آخرتش زلزال می خواهید یا نمی خواهید؟؟

پ ن

یک دعای شخصی: ایزد منان قربان قد و بالایتان در صورتیکه در هر صورت غضب ات را فرو فرستادی حتی الامکان یک زحمتی بکش دقیقاً آن جاهایی که آخوند و مخلّفات شان ایستاده اند را فروبریزان، آخوندکی را هم از قلم نیانداز، که تو قادر بی همتایی اگر راستگو هستی. اگر نیستی بگذار ما فسق و فجورمان را بکنیم

2010-04-14T15:06:00.001-07:00

وَه که چه بدبختی بزرگی است، استاد جان ات خودش را با ملک الموت اشتباه می بگیرد دَم به دَم ومی گیرد اَش هر دم و دم و دم

Max

2010-04-14T00:06:00.000-07:00

1. بالاخره انیمیشن "مکس و ماری" را دیدم.

من و پدر غروب دل تنگِ دیروز، چراغ ها را کم کردیم، هندوانه خوردیم و انیمیشن خاکستریِ "مکس و ماری" را تا آخر نگاه کردیم و بعد به این نتیجه رسیدیم که بد نبود... اما به نظر من سوای گرافیک فوق العاده و شخصیت پردازی قوی که داشت، سوای دیالوگ های خوب، ساده و جذب کننده اش...، چیزی انتهای داستان می لنگید.

2. قبول دارم که اینجا پیام فیلم در درجه اول و ساختار در درجه دوم اهمیت قرار دارد اما به نظرم به آن اندازه ای که در تصویر سازی این انیمیشن خمیری، خلاقیت خرج شده بود، در ساختار داستان نشده بود... برای من چگونگی حل کردن یک داستان مهم است.

این انیمیشن ماجرای نامه نگاری های تصادفی یک دختر بچه را با یک مرد ناتمامِ ذهنی، روایت می کند. در ویکی پدیا آمده که این فیلم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده و البته بعید هم نیست. پیش ترها نامه دادن های تصادفی به آدم های تصادفی، در غرب پدیده ی شایعی بود، خیلی بعید نیست که یک همچون ماجرایی(نه عیناً با همین جزئیات ) واقعاً اتفاق افتاده باشد. هر چند که سایت رسمی "ماری و مکس" اشاره ای مستقیم به این نکرده.

راستش سناریوی این فیلم مرا شدیداً یاد فیلم "فارست گامپ" و چند فیلم هولیودی دیگر و آن فیلم معروف فرانسوی " روز هشتم" انداخت . ، سناریو هایی از این قبیل که صدای یک آدم ناتمام، ساختار اصلی روایت فیلم می شود که دنیا و آدم هایش را با سادگی هرچه تمام زیر سوال می برد و با ظرافت خاصی حماقت های فسیل شده ی انسان ها را برملا می کند.

3. یکی از مسائلی که فیلم رویش تاکید داشت، به غیر از معضل تنهایی و فقدان عاطفه و فقدان درک همگانی و مشترک در میان بشر، مسئله ی کمال بود. اینکه هیچ انسان بالغی کامل نیست و آدم ها وقتی ناقص اند ، به دلیل ناکامل بودن اشان سوالات ساده تری می پرسند و از راه های ساده تری هم به جواب می رسند. آن ها راحت تر به این حقیقت پی می برند و با آن کنار می آیند که کمال معنایی ندارد .و به نظرشان آدم های بالغی که خیال می کنند کامل هستند، از مرحله خیلی پرت هستند اند. مکس معتقد بود آدم های بالغ با وجود اینکه نسبت به آدم های نابالغ کامل ترند، اشتباهات مسخره تری می کنند و از آن بدتر متوجه اشتباهات شان هم نمی شوند. این موضوع یکی از کشفیات مهم مکس بود و او در این باره به جمله ی معروف انیشتین ایمان داشت که گفته است: " دوچیز در جهان تمامی ندارد، یکی کائنات است و دیگری حماقت انسان ها"

4. و ...چقدر خوب که این عکس بالا به زمینه ی وبلاگم می آید این همه .

روی هم رفته فیلم خوبی بود. ویکی پدیا هم چند تا از دیالوگ های موثر فیلم را نوشته بود که خواندن اشان خالی از لطف نیست.

مکس کارتون نوبلت ها را دوست داشت. چون اونا طبق یک اصول اجتمایی خاص و روشنی زندگی می‌کردند. با اصول و عقاید دائمی
من در یک خانواده یهودی بدنیا آمدم. و قبلا به خدا اعتقاد داشتم. اما از وقتی که کتاب های زیادی خوندم، بهم ثابت شد که خدا ساخته تصورات منه
مردم به خدا اعتقاد دارن. چون سوال‌های پیچیده‌شون جواب داده میشه. مثل اینکه جهان چگونه شکل گرفته؟ آیا کرم‌ها به بهشت میرن؟ و اینکه چرا پیرزن‌ها موهاشون آبیه.
با اینکه من یک کافر هستم. اما کلاه یهودیتم را سرم میکنم. تا مغزم را گرم نگه داره.
هیئت منصفه اعضای برجسته اجتماع هستند. که تا حالا قتلی را مرتکب نشدند.
مردم بعضی وقت‌ها باعث سردرگمی من می‌شوند. اما من سعی میکنم بهشون اهمیت ندم.
انسان‌ها از نظر من جالبن. اما فهمیدنشون برام سخته.
از نظر مردم من گستاخ و بی نزاکتم. من نمیدونم چرا صداقت را با بی نزاکتی اشتباه میگیرند؟ شاید برای همین من هیچ دوستی ندارم.
مکس نمیتونست بفهمه، که چرا اون شهره خاص و عام شده. در حالی که بقیه نرمال حساب میشن.
انسان ها در طول تاریخ بی منطق بودن. چرا وقتی بچه‌های گرسنه در هند زندگی میکنند. مردم غذا‌هاشون را می‌اندازن دور؟
اول عاشق خودت باش
تو را به این خاطر می‌بخشم که کامل نیستی. تو هم ناکاملی، مثل من. تمامه انسان‌ها کامل نیستند.
وقتی جوون بودم دوست داشتم هرکسي دیگه‌ای باشم. بجز خودم. دکتر برنارد گفت اگر توی یک جزیره تنها بودم، مجبور می‌شدم به همنشینی با خودم عادت کنم.گفت باید با خودم کنار بیام. با تمامه عیب و نقص‌ها، ما خودمون عیب و نقص‌ها را انتخاب نمیکنیم.اونا بخشی از وجود ما هستند و باید با‌هاشون کنار بیایم.

یکی هم پیدا نمی شود تعبیر کند؟ راستی که مملکت صاحاب ندارد

2010-04-10T22:58:00.000-07:00

به خیلی چیزها اعتقاد ندارم. و خواب بیشتر برایم حکم یک سینما خانگی دارد و کار ندارم کی اعتقاد دارد کی ندارد یا چه و چه... . از من خورده نگیرید ولی من اصولاً خواب های بی سرو ته ام را تعریف می کنم و دوستان این بدانند !!!; مگر نه؟؟

بالاخره خواب، یک مجموعه تصاویر ذهنی است و حداقل اش این است

مغزم که الان درست کار نمی کند، ولی مطمئن ام داشتم یک مار بزرگ خردلی رنگ -با لوزی لوزی های قهوه ای- را می کشتم و لاشه هایش را می گذاشتم توی کمد مروحم ام، منتها نه در جایی شبیه به راهرو یا دانشگاه... جایی شبیه به یک معدن یا تونل قدیمی. داشتم مار زیبایی را تکه تکه می کردم که از توی اش یک لاک پشت پرید بیرون و اَی!! که تا آمدم به خودم بجنبم، با سرعت زیادی -سرعت خیلی زیادی- طوری که حتی نمی شد با چشم دنبالش کرد، دور شد و از جایی بالا رفت و خودش را توی سوراخی گم کرد... بی زحمت معبرَان یک چیزهایی بگویند

.تکمیلی- مدت هاست که هیچ راز بقا یا حیات وحشی هم ندیده ایم. این هم از این

بالا بگیرید... بالاتر بگیرید... این پایین را هَرَس می کنند

2010-04-09T13:53:00.000-07:00

. من با کسانی که معتقدند فیلترینگ وب سایت ها در ایران، کار باطل و بیهوده ای است، مخالفم

استدلال شان منطقی است البته: تا زمانی که فیلتر شکن هست، می شود فیلتر هار را شکست، و این وسط عمل باطل این است که یک مقدار زمان از سوی طرفین فیلترکن و فیلتر شکن بر سر این قضیه تلف می شود

...اما به نظرم این تلف شدن می ارزد به چیزهایی

بخش دیگراز کسانی که مخالف اند با عمل فیلترینگ، حقوق بشر دوست هایی هستند که خورده می گیرند به بعد غیرانسانی قضیه و کرامتی که این وسط پایمال می شود از کاربران، که در این زمینه من هم با ایشان هم رای ام و همین جا محکوم می کنم این همه کارهای زشت .

حالا در طی این جریانات هم، چه ضربه ای می خورد به کمر پژوهش در ایران و اینکه به راستی چقدر شاکی و دلسوز دارد این قضیه، بماند، اما ورای همه ی این ها من یکی خوشحالم از جهاتی. این فیلترینگ ها از سوی دیگری سازنده اند

باعث می شود کاربران کنجکاو تر، مصمم تر و بعضاً باهوش تر، سوا شوند از باقی کاربران مجازی در ایران و این سوا شدن سبب می شود یک لایه ی جدیدی از کاربران باهوش تر در فضای مجازی ایران شکل بگیرد که یک گام بالاتر از سایر کاربرانی که پشت درب های فیلترینگ مانده اند ایستاده اند و نتیجتاً یک سر و گردن بلندترند و حاصل این می شود که پژوهندگان قوی تر باقی می مانند و ضعیف تر کنار می روند آن هم به همین سادگی و نادقیقی ای که دارم می گویم .

و ... حضرات نمی دانند به مدد فیلترینگ چه کمک شایانی به تکامل انسان های مجازی در دنیای مجازی می کنند. فهم مسئله به سادگی درک نظریه ی تکامل است که خوش بختانه حضرات نمی فهمند

Big Bang with out bang

2010-04-07T15:13:00.000-07:00

و بشر پس از آنکه همه چیز را فهمید بر آن شد که درمان مرگ را بسازد و ساخت و دادند خوردِ فرهیختگان و دانشمندان و کمی بعد افتاد دست خیلی های دیگر و خیلی ها خوردند و تعداد جاودان گان زیاد شد آنقدر که دیگر می بایست تولد را متوقف می کردند و کردند و هر آنکه مانده بود را عقیم کردند و آن ها که پیر شدند مردند و ناگاه روزی پس از سالیان سال درمان جاودانگی بی دلیل بی اثر شد و همه مردند و زمین خالی شد از بشر و چهل هزار سال پیش بود که اولین شامپانزه در آشپزخانه ای متروک اولین کبریت را روشن کرد و چنین شد که شامپانزه آقای زمین شد و حالا وقت خواب است بچه ها جان. دعا بخوانید و موزهایتان را بخورید بروید بخوابید فردا شب برایتان داستان مگس ها را می گویم

شب به خیر پدربزرگ-

:تکمیلی

بشر پس از آنکه جاودانه شد، رنج بسیار کشید. کم کم به این نتیجه ی مهم دست یافت که معنای حقیقی حیات وقتی ظهور می کند که تولد و مرگ در کنار هم باشند. در واقع بشر دیر فهمید زندگی با مرگ است که معنا پیدا می کند و وقتی که نه مرگی باشد و نه تولدی، زنده بودن با زنده نبودن تفاوتی ندارد. در نهایت پس از آنکه رنج یکنواختی و نیستی فراوان بر بشر گذشت، به این رسید که جاودانگی همان مرگ است.

جاودانگی مرگ مجسمی است که بیش از این زنده ماندن در آن برای بشر، آسان نبود و اینطور رفت که تا آخرین نفرشان خود کشی کردند و نسل بشر برای همیشه منقرض شد

دست اش نمی اُفتد؟؟

2010-04-07T02:59:00.000-07:00

وقتی

بچه ی دوازده ساله ای در عراق بمب می بندد به خودش و خودکشی می کند

که چند نفر را بفرستد جهنم و خودش برود بهشت

و بچه ی هفت ساله ای سکته ی مغزی می کند

و فلج می شود

و اینجا پسرکوچک همسایه، از من آهنگ و تی شرت متال می خواهد

که هفت سال هم ندارد

وقتی است که آدم می ماند

و نمی داند بد مصَّب

گردونه دارد به کجا می چرخد

اینقدر تند

عاقبت... بس که زنگ ها زدند و سنگ ها زدند و پاشنه ها کندند

2010-03-10T04:28:00.000-08:00

هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاه ;)

Zero & CoCa